Tarihin bir defteri var. Unutmaz, silmez, af dilemeyene taksit yapmaz. Ve tahsilata çıktığında, hep zalimin kapısını çalar.
İnanmayan kayıtlara baksın:
Roma, MÖ 146’da Kartaca’yı yerle bir etti; şehir on yedi gün yandı, sağ kalanlar köle pazarlarına sürüldü. Tahsilat: Kendi tarihçisi Sallustius’un yazdığı gibi, Roma’nın çürüyüşü tam o gün başladı. Cumhuriyet, iç savaşlarda kendi çocuklarını yiyerek can verdi.
Haçlılar 1099’da Kudüs’te sokakları kana buladı; vakanüvisleri bunu övünerek kaydetti. Tahsilat: İki yüzyıl süren bir savaş sarmalı ve hâlâ kanayan bir hafıza.
Hitler, altı milyon Yahudi’yle birlikte yüz binlerce Roman’ı da endüstriyel bir sistemle katletti. Tahsilat: Katliamın mimarı ülke kendi ateşinde kül oldu — milyonlarca ölü, moloz yığınına dönmüş şehirler, kırk beş yıl ikiye bölünmüş bir ulus. Kendisi ise bir bodrumda, kaçacak yer bulamadan bitti.
Stalin, milyonları açlıktan kırdı, yüz binlerce insanı bir imza ile kurşuna dizdirdi, halkları vagonlara doldurup sürgüne yolladı. Tahsilat: Öldüğü gece saatlerce yerde yattı — çünkü korkuttuğu herkes, kapısını açmaya korkuyordu. Üç yıl sonra kendi partisi onu lanetledi, naaşı mozoleden çıkarıldı, imparatorluğu dağıldı.
Örüntü nettir ve istisnası yoktur: Zulümle beslenen hiçbir yapı, zulmün maliyetinden muaf kalamaz. Bu kehanet değil; muhasebedir.
Bugün aynı defterin yeni bir sayfası yazılıyor. Gazze’de kayıtlara geçen 73.000’den fazla ölüm var. Ateşkes ilan edildi; buna rağmen 1.100’ü aşkın insan daha öldürüldü — 260’ı çocuk. Daha geçen hafta: elleri havada teslim olmuş bir yardım şoförü vuruldu; bir apartmana düşen bombayla 8 ile 18 yaş arasındaki çocuklar parçalanmış bedenler olarak enkazdan çıkarıldı. Ateşkesin bile ölümü durduramadığı yerde “güvenlik” kelimesi artık neyi güvence altına alıyor?
Sekiz milyarlık bir gezegenin vicdanı, bir hükümetin güvenlik doktrinine rehin alınmış durumda. Ama şunu unutmayalım: İnsan, hiçbir hesabın kalemi olamaz. Bir çocuğun bedeni bir stratejinin değişkeni yapıldığı an, harcanan o çocuğun canı kadar bizim insanlığımızdır. Çünkü bugün o çocuğa biçilen değer, yarın bizim çocuklarımıza biçilecek değerdir.
İşgal edilen yalnızca bir toprak parçası değil. Gezegenimiz ve ortak vicdanımız işgal altında. Toprağın işgali sınırları değiştirir; vicdanın işgali insanın kendisini. Ve vicdanı işgal edilmiş bir dünyada sıranın kime geleceğine ilkeler değil, yalnızca güç karar verir.
Roma bunu öğrendi. Haçlılar öğrendi. Hitler ve Stalin öğrendi.
Defter unutmaz. Ve tahsilat, hep zalimin kapısını çalar.
אני דוחה בתוקף את הדברים המזעזעים נגד לוחמי צה"ל מהציונות הדתית.
לוחמי צה"ל, דתיים, חילונים וחרדים, עוזבים את ביתם, את עבודתם ואת משפחותיהם, ומסכנים את חייהם כדי להגן על מדינת ישראל, על אזרחיה ועל עם ישראל כולו.
הם ראויים להערכה עמוקה, להכרת הטוב ולגיבוי מלא מכל חלקי הציבור, ובוודאי גם מעולם התורה.
Ben Gvir is posting videos showing off the execution chamber where he will exterminate thousands of Palestinian hostages.
Imagine if Hitler broadcast videos of his gas chambers to gloat like this.
CNN will never show you this : An Israeli settler pointing a gun at a Palestinian farmer.
"This land is mine now. Get out. Never come back"
The farmer's family worked that land for generations.
The settler flew in from Eastern Europe.
I strongly disagree. Viewing humans as little more than physical animals defined by brute strength leads some to claim that technology will diminish us. Nothing could be further from the truth. Humanity’s real power has never resided primarily in the body, but in consciousness and the formidable strength of ideas. We possess a creative instinct instilled by the Creator—an innate drive to shape, invent, and transcend—which will persist as long as humanity itself endures. Consciousness and will remain sovereign, untouchable, and infinitely more powerful than any technological force.
As Martin Heidegger profoundly observed in his critique of modern technology, its essence “is nothing technological.” Even as technology frames the world as mere “standing-reserve” (resources on call), the human being is not reduced to a mere tool or laboring animal. Instead, we stand as the shepherds of Being—freely responding to existence with creative awareness that no machine can replicate or replace.
We probably have ~3 years left where human labor still earns real money.
After that, most of it gets automated to the point where it doesn't pay.
This is the end of labor-based capitalism, the model where you trade hours for a wage and stack it over a 40-year career.
The window open right now is an information asymmetry.
A few people see it coming.
Most are waiting for it to be obvious.
That gap is the whole opportunity.
What I'd do with the window: convert time into things that survive the transition.
Bitcoin, hard assets, compute, energy, food production, and social credit/distribution
A wage is rent on your time.
Automate the time and the rent collapses. Owning scarce things is the esc
The people who spend these three years hoarding capital will look like geniuses in ten.
When wages stop compounding, guess whats left?
ownership