Insan biyolojik olarak ölmeden önce bir çok kez ölür. Doğup büyüdüğü şehri terk etmek zorunda kaldığında, sevdiği birini kaybettiğinde,yaşamaya dair umudu bittiğinde ve bir de unutulduğunu fark ettiğinde ve sanırsam en büyük ölüm de budur. Unutulmak, yok olmaktır.
Yol güzelse yürüyorum,şarkı güzelse dinliyorum, kahve varsa içiyorum işte biraz, kitap sararsa okuyorum ne çok mutluyum ne hayata küskünüm öyle işte yaşayıp GİDİYORUM.
Kayısı çiçeklerine söyleyin
Baharın telaşına kapılmasın
Baharı yok bu sene memleketin
Ve kırlarda koşacak çocuk sesleri yok
Kuru bir ayaz var memlekete
Ve mücevher gibi Can kırıkları...
Malatya