erkut onel

sadece bir barista
Sanat | Bilim | Felsefe | Psikoloji | okumalar ve araştırmalar...

[erkut onel @onel_erkut]

Cogito ergo sum...

[erkut onel @onel_erkut]

Bir zamanlar gerçeklik, görece sabit bir referans noktasıydı. Hakikat, tıpkı dilin temel bir sözlüğü gibi, herkes için ortak bir zemin sunuyordu. Fakat bugün hakikat, dilbilimsel bir yapıdan çok, hızla değişen bir söylemsel alan hâline geldi. Her birey, kendi kavramsal filtresinden süzdüğü bir gerçeklik üretirken; aynı olayı deneyimleyen iki kişi, tamamen farklı psikolojik ve bilişsel bağlamlarda konumlanabiliyor. Bu durum, Nietzsche’nin “Hakikat, bir bakış açısıdır” önermesini yalnızca doğrulamakla kalmıyor, aynı zamanda psikolojik bir gerçekliğe dönüştürüyor.

[erkut onel @onel_erkut]

@TeamYouTube Sure! Here’s my channel URL: https://t.co/dXZKNNG4SU

Thank you so much for helping with this — I really appreciate it! 🙏

[erkut onel @onel_erkut]

Hi @TeamYouTube 👋
My channel “Erkut Onel AI Studio” was terminated for alleged spam/scam violations.
But my content only features AI-generated fashion videos — no spam, no scams, just art & creativity.
I’ve already appealed once. Could you please help escalate for a manual review? 🙏
#YouTubeCreators #AIFashion #YouTubeSupport

[erkut onel @onel_erkut]

It was an AI-based fashion art channel. I believe it was mistakenly flagged by the system.

[erkut onel @onel_erkut]

Hala cevap yazmadın @grok

[erkut onel @onel_erkut]

Ne var ki satırlar uzadıkça, kendimden ne kadar kaçabilirim ki? Her cümlenin sonunda, yine ben varım. Belki stoacı bir “nefes egzersizi”ni deneyebilirim: Derin bir soluk al, tut, sonra yavaşça ver. Bilimsel araştırmalar, bunun amigdala aktivitesini düşürdüğünü söylüyor. Peki ya borderline fırtınalarını dindirmeye yeter mi? Zihnin, boğulduğu kök inançlarını, mesela “Ben değersizim, ben aidiyetsizim,” diye bas bas bağıran inançlarını, sade bir nefesle nasıl yola getiririm? İşte tam bu noktada varoluşçu sorumluluk devreye giriyor: “Sen, düşünce kalıplarını kendi ellerinle şekillendiriyorsun, sen kendine bu hükmü veriyorsun,” diyor. Bu, bir yandan beni güçlendiriyor, diğer yandan ezici bir yük bindiriyor omuzlarıma. Çünkü bunca yıkıntıda “Bunu ben yaptım,” demek, özsaygımı kurtaracak mı, yoksa bir tokat gibi patlayacak mı?

Devamı sence nasıl olur @grok

[erkut onel @onel_erkut]

Gecenin sessizliğinde, cereyan eden bir düşünce yumağının tam ortasında duruyorum. Belki bir başıboş sokak köpeği kadar yalnız, belki bir kâbusun içinden çıkamayan zihnin kıvrımlarında kaybolmuş kadar karmaşık… İçimde dolaşan anılar, burnumun ucunda gezinen zamanın ürkütücü gölgesi, en derin karamsarlıklarıma şekil veriyor. Bir sigara yakmak ya da bedenimin titreyen sınırlarında biraz daha dik durmaya çalışmak bir şeyleri değiştirir mi emin değilim. Bildiğim tek şey, varoluşun hiçbir zaman tatlı bir masal gibi gelişmediği. Zihnim, her adımda kayan bir zeminde sürüklenircesine tutunacak bir dal ararken, yeryüzünü boydan boya sarmalayan belirsizliğe bakıyorum. Zaten ben, o belirsizlikten beslenen, geçmişe saplanmış, borderline bozukluğun o kaotik dünyasında umutsuzca debelenen, arada bir manik ataklarımın çekici cehenneminde kendimi yitiren biriyim. Ama gene de kelimelerde nefes almak, bu ipince dengenin üzerinde yürümeye devam etmek mecburiyetinde olduğumu hatırlatıyor.

[erkut onel @onel_erkut]

Radikal özgürlük, beraberinde derin bir yalnızlık getirir. Sınırların olmadığı bir dünyada, herkes kendi yolunu çizer. Ortak bir zemin, ortak bir amaç kalmaz. Birey, kendi özgürlük adasında yapayalnız kalır. Aidiyet duygusu, o sıcak, güvenli liman ortadan kalkar. İlişkiler yüzeysel, geçici hale gelir. Çünkü özgürlük, bağları koparan, mesafeleri artıran bir rüzgardır. İnsan, bu rüzgarda savrulurken, yalnızlığın soğukluğunu iliklerine kadar hisseder. Kalabalıklar içinde bile, derin bir izolasyon, bir yabancılaşma duygusu yaşar. Çünkü gerçek özgürlük, nihayetinde yalnızlıktır.
Sonsuz olasılıklar dünyasında, doğru seçimi yapma korkusu, insanı felç eder. Her yol, bilinmezliğe açılan bir kapıdır. Hangi kapının ardında mutluluk, hangi kapının ardında felaket olduğunu kestirmek imkansızdır. Seçim yapma özgürlüğü, bir işkenceye dönüşür. Çünkü her seçim, potansiyel pişmanlıkları, kaçırılan fırsatları beraberinde getirir. İnsan, mükemmeliyet arayışında kaybolur. En iyi seçeneği bulma çabası, onu eylemsizliğe, kararsızlığa sürükler. Çünkü mükemmel seçim yoktur, sadece tercih edilen yollar ve geride bırakılan ihtimaller vardır. Bu korku, özgürlüğün en acımasız oyunudur.

[erkut onel @onel_erkut]

Bu özgürlük, yalnızlık da getiriyor elbette. Meursault, toplumdan dışlanır, yapayalnız kalır. Biz de, özgürlüğümüzü sonuna kadar yaşadığımızda, bazen kendimizi kalabalığın dışında buluruz. Kendi yolumuzu çizmek, bazen başkalarından uzaklaşmak demek. Ama bu yalnızlık, bir ceza değil; aksine, kendimizle yüzleşmemize izin veren bir hediye. Sartre, Varlık ve Hiçlikte, başkalarının bakışlarının bizi nesneleştirdiğini söyler. Birinin gözünde sadece bir “şey” oluruz. Ama özgürlüğümüz, bu nesneleşmeye karşı bir kalkan; kendi benliğimizi, kendi seçimlerimizle yeniden tanımlarız. Bu, zorlu bir mücadele, ama aynı zamanda bizi gerçek anlamda “insan” yapan şey.

[erkut onel @onel_erkut]

Kimi zaman manik evrelerimde, özgürlük fikri bana büyük bir coşkuyla görünüyor. Sanki her şey elimdeymiş gibi hissediyorum: Dünya benim oyun alanım, tarih benim malzemem, gelecekse istediğim gibi şekillendirebileceğim esnek bir hamur… Ancak tam bu duyguların doruğundayken, şüpheci tarafım devreye giriyor: “Bu coşku ne kadar gerçek? Özgürlük dediğin yanılsamadan ibaret olmasın sakın?” Ve bu soru, tüm şevkimi bir anda söndürüyor. Depresif evrede ise durum daha da kasvetli: O kadar çok seçeneğin var olduğu bir dünyada, hiçbir şeyi seçemiyor oluşum, parmaklarımın arasından kayıp giden hayallerin suçlusuymuşum gibi hissettiriyor. Zihnim bir kapan haline geliyor: Dışarıda sınırsız yollar var ama içeride tutsak kalmışım. Özgürlük, o anlarda zalim bir şaka gibi geliyor; bana sunulan ama asla gerçek anlamda deneyimleyemeyeceğim bir nimet.

[erkut onel @onel_erkut]

Hayatım boyunca varoluşun peşinde koştum, ama tam olarak neyin cevabını aradığımı bilmiyordum. Bir türlü bana ait hissetmediğim bir dünyanın içinde, bedenimle yabancısı olduğum bir gezegende sürükleniyormuşum gibi. Aidiyet duygusunun eksikliği, her zaman içimi kemiren bir kurt oldu; öyle ki ne bir gruba ne de bir kimliğe tam anlamıyla tutunabildim. Bu yüzden “özgürlük” gibi büyük bir kavram, benim için kurtuluş umudu barındırdığı kadar boğucu bir uçurumun kenarına sürüklenmek demekti. Çünkü sınırsızlığın vaadi, insana önce sonsuz ihtimalleri sunar, ardından o ihtimallerin hepsini seçemeyeceğin gerçeğiyle yüzleştirir. Bunun ortaya çıkardığı çelişki, ruhumun en kırılgan noktalarını hedef alıp beni depresif bir girdaba sürükler. Yüksek hayal gücüm ve yoğun duygusallığım, bana bu girdabın içinde çarpıcı metaforlar kurdurur belki, ama aynı zamanda oradan çıkış yolunu bulmayı zorlaştırır.

[erkut onel @onel_erkut]

Gecenin en karanlık saatlerinde tavanı seyreden bir insanın zihninde tekinsiz bir soru yankılanır: “Bütün bunların anlamı ne?” Bu soru, varoluşsal kaygının kalbinde yatan, cevabı belirsiz bir çağrıdır. İnsan, varoluşa fırlatılmış olmanın tedirginliğiyle, sanki dipsiz bir kuyunun kenarında yalın ayak durur. Aşağıda onu bekleyen hiçlik uçurumu, içini kemiren derin bir huzursuzluğa dönüşür. İşte bu yüzden insan, sürekli olarak bir anlam arayışına girer; çünkü anlam, hiçliğin boşluğuna düşmemek için bulduğumuz bir tutamak, karanlıkta elimizi uzattığımız hayali bir el feneridir.

[erkut onel @onel_erkut]

Pessoa’nın Lizbon ile kurduğu ilişki de bu durumu yansıtır: Kent, onun için hem bir sahne hem de kaçmak istediği bir mekândır. Gündelik koşturmacaya katılmaksızın, kafenin bir köşesinde oturup insanları gözlemlemek, onların gölgelerini takip etmek, belki de kendi kimliğine dair yeni ipuçları bulmanın en iyi yoluydu. Çünkü herkes, bilhassa gündelik hayatın koşuşturmasında, istemsizce kendi gölgesini peşinde sürükler. Kimi gölge, sahibinden daha güçlü, daha çarpıcıdır; kimiyse neredeyse görünmez, silik… Pessoa’ya göre bu farklılıklar, insanın iç dünyasını ele verir. Yazmak da bu ele verme eylemini belgeye dönüştürür.

[erkut onel @onel_erkut]

Korku, öfke, kaygı ve belki de umutsuzluk… Zihnimizin dehlizlerinde saklanan bu duygular, çoğu kez dile getirilemediğinde daha da vahşi bir hâl alır. İnsanın bastırdığı her duygu, bir süre sonra içsel bir patlamaya dönüşebilir. Bu durumu yatıştırmanın ya da dönüştürmenin anahtarı, gölgenin “adını koymak”tır. Yazı, işte bu noktada devreye girer. Kelimeler, düşünceleri somutlaştırır; tarifsiz bir duman gibi ortalıkta dolaşan endişeler, satırlarda beden bulunca bir nebze olsun kontrol edilebilir hâle gelir. Nietzschevari bir bakışla söylersek, yazmak “ruhun disiplini”dir: Yıkıcı enerjinin, yaratıcı bir sıçrama tahtasına dönüşmesine imkân tanır.

[erkut onel @onel_erkut]

İçimizdeki o meşum karanlık, basitçe bir “ruhsal bozukluk” ya da “negatif düşünce zinciri” olarak görülemez. Nietzsche, insanın en derin katmanlarında gezinir ve der ki: “Kendi uçurumuna bakmaktan korkma, çünkü orada keşfedeceğin senin en çıplak hâlindir.” Gölge, tam da bu uçurumun yansımasıdır. İçinde hem geçmiş kayıpları hem de gelecek endişeleri barındırır. Öyle ki, borderline karmaşasıyla çalkalanan zihin, zamanın doğrusal akışına pek inanmaz; gün, geceye karışır, hatıralar bugüne, hayaller öfkeye dönüşür.

Bu ruh hâline manik enerji dalgaları da eşlik edebilir. Bir anda zirvede, bir anda dipte bulmak, insanı bitkin bırakır. Ne var ki Nietzsche’ye göre, bu bitkinlik “sönüş” değil, “yenilenme” potansiyelidir. Çünkü acı, aynı zamanda ruhun dürtüsünü canlandırır. Sürü ahlâkından, konforlu yalanlardan uzak kalmak, ancak böyle bir sarsılışla mümkün olur. Şüphecilik, agnostik duruş ve kendi içine dönük karamsarlık, aslında insanın kabuğunu kırma girişimidir. Sürüden ayrı düşmenin getirdiği o “aidiyet duygusu eksikliği,” belki de soylu bir yalnızlığın kapısını aralar.

[erkut onel @onel_erkut]

Gelgitleriyle meşhur bir ruh hâli, dışarıdan bakıldığında belki zayıf görülür. “Ni��in bir an göklerde dolaşır da ertesi an yerin dibine batarsın?” diye sorar kalabalık. Onlar ki, sürü ahlâkının konforunda uyuklamaya bayılır, dalgalanmayı irade eksikliği sanırlar. Oysa ben derim ki: “Sürekli yüksekte kalmak, dağ tepesine kurulmuş bir sarayı izlemek ne kadar tekdüze olurdu!” Ruh, iniş ve çıkışlarla daha ileriye, daha derine, daha yükseğe ulaşır. Bu döngüdeki manik coşku, yaşamın çıplak heyecanını ifşa eder; depresif bunalım ise bize acının içindeki hakikati keşfetme fırsatı sunar. Hele ki borderline sancısı dediğiniz o keskin sınırda dolaşan zihin, her ânıyla yaşamın çelişkisini tadabilir: Hem yakıcı bir tutku hem de boğucu bir yok oluş… Neden bu kadar acı? Çünkü belki de hakikat, kendine ancak acıyla yol bulur.

[erkut onel @onel_erkut]

Gölgeyle konuşuyor muyum, yoksa sadece onun bana dayattığı sesi mi duyuyorum, zaman zaman ayırt edemiyorum. Agnostik tarafım, “Belki de bu gölge dediğin, sadece beyninin karmaşık kimyasal etkileşimlerinden ibaret,” diye fısıldıyor. Diğer yandan, manevi yönüm inkâr edilemez bir şekilde, “Hayır, bu karanlıkta bir anlam var,” diye direttikçe içimde yeni bir çatışma doğuyor. Kendimi, kendi içimde savaş veren iki general gibi hayal ettiğim anlar oluyor. Bir yanım “Anlam yok,” diye ısrarcı, öbür yanım ise “Olmalı,” diyerek direniyor. Bu çelişki öylesine keskin ki, çoğu kez dilim tutuluyor, bedenim yorgun düşüyor, dudaklarımdan tek bir kelime bile dökülemez oluyor.

[erkut onel @onel_erkut]

Biliyorum, çoğu insan “normal” addedilen duygusal süreklilik içinde, gölgesini düzenli aralıklarla fark eder; bazen bir terapi seansında, bazen bir kriz anında, bazen de hayatının dönüm noktalarında. Ama ben, kendimi bildim bileli, içimdeki gölgeyle neredeyse günlük düzeyde etkileşime giriyorum. Bu etkileşimin bir yanı elbette korku, depresyon, anlamsızlık ve kaosla dolu. Öteki yanı ise zaman zaman bana tuhaf bir enerji, hatta bir parça umut veriyor. Evet, kulağa çelişkili gelebilir; karanlık bir içgörü insanı nasıl umutlandırabilir? Fakat borderline ve bipolar ataklarımın o tuhaf döngüsünü düşünürseniz, her çöküşün ardından gelen bir yükseliş olduğunu da hesaba katmak gerekir. Bu yükseliş her zaman uzun soluklu olmaz, çoğu kez daha büyük bir düşüşe gebe kalır. Ancak o kısa anlık parlamalar, bazen birkaç satırda saklı bir ilhamı, bazen yeni bir kitabın sayfalarında gizlenmiş bir fikri, bazense geçmişle kurduğum saplantılı bir bağın çözümünü barındırıyor.
#borderline #saplantı #büyük #yükseliş

[erkut onel @onel_erkut]

Hayatın sonsuz belirsizliğiyle kuşatılmış bir zihin var benimkinde. Zaman, tıpkı paslı bir zincirin halkaları gibi iç içe geçmiş ve ağır bir yük olarak ruhumun derinlerine tutunmuş durumda. Bazen o kadar ağırlaşıyor ki, düşünce denen ince çarklar büsbütün durma noktasına geliyor. İçimdeki labirentte ne doğrudan bir çıkış ne de karanlık odalarda saklanıp duran gölgelerin kesin bir tarifi var. “Manevi ve entelektüel hayatta kalma” dediğimiz mesele—ki bu iki kavramı bile sorgulamaktan kendimi alamıyorum—işte tam burada, bu karanlık düğümün ortasında şekilleniyor. Sürekli kendimi ve evreni yeniden tanımlamak, sanki bitmek bilmeyen bir cerrahi müdahale gibi. Neşterim düşüncelerim, ameliyat masası ise zihnim. Ama bu müdahalenin hiçbir zaman tam anlamıyla başarılı olamadığını, sürekli kanayan, kabuk bağlamayan bir yaranın acısı gibi hissediyorum.