Elimde her gün yeni bir yara fark ediyorum, asla nasıl olduğu ile ilgili bir fikrim de yok. ya acıyı artık hissetmiyorum ya da sakarlığım bedenimle bütünleşti normal sayıyor olanları.
Duygularımı kaybetmiş gibi hissediyorum,artık bir şeye ne çok üzülebiliyorum ne bir sevinebiliyorum.Ben büyük yaşamayı seven bir insandım mutluysam çok mutluyum, ağlıyorsam tam dibine kadar ağlıyordum.Duygusuz bir döneme girmiş gibiyim, bir şeyleri unuttum bir şeyler gitti benden
“Kokun öyle güzel ki tüm koridora yayılıyor kokundan tanıyoruz seni” dediler bugün bana. insanın kokusundan tanınması çok güzel bir olay değil mi ya, eriyorum böyle iltifatlara..
Kız beni öyle bir takıntı haline getirmiş ki instayı dondurdum, burdan stalklamaya başlamış. Yapma bebişim bunların hepsi sana zarar, bir erkek için değmez o güzel psikolojini bozmaya öptümmm.
Bir insan bir insana onca yıl sonra hala aynı nasıl bakabilir ki? Her karşılaşmamızda öylece uzun uzun bakıyor, hiç bir şey demeden sanki bir şey dicekmiş gibi..
Bazen kalbimde bir şey kaldığını hissediyorum, hani insanın boğazında bir şey kalınca sırtına vururlar ya öyle kalbime pıt pıt vuruyorum, gözlerimden yaşlar akıyor insanın kalbinede bir şeyler kaçabiliyormuş..