hattımı ilk aldığım zamanlardı, yaşım 11 falan. arayan soranım yok, darılıyorum herkese, neden kimse aramıyor diye. rahmetli babam da hayattaydı o zaman. bir gün annemlerle dışarı çıktık babam evde kaldı. biz dışarıdayken babam beni aradı, “efendim baba?” dedim. “seni aramamızı istediğin için aradım kızım,” dedi. normalde annemi ya da kardeşlerimi arayabilirdi ama babam benim üzülmeme dayanamayıp beni aramıştı. bu da böyle bir anımdır… Rabbim rahmetiyle muamele etsin sana cânım babam.
soğuk yatağıma geçip yorganı üzerime çekince öyle rahatlamış hissettim ki. sonra düşündüm, şükredecek çok şeyim var. hakikaten. çok nankör bir insan olduğumu fark ettim.