Mobland'i gömen arkadaş gibi aceleci olmak istemem ama birkaç gündür övülen #TheBlueRoad ilk bölümü hiç sevmedim. Zıt kutup iki polis klişesi, göz devirten, şımarık, tutuk, iknadan uzak performanslar... Sonradan açılır mı bilmem ama kalsın.
@kayipkelimeler Katılıyorum. Hikayeyi derinleştirmeye çalışmıyor ya da beceremiyor arasındayım. Sanırım her ikisinden de biraz. Belgeseli izlememiş olsam dahi "konunun/çatışmanın hakkını verememiş" diye düşünürdüm muhtemelen.
2025'te Predators gibi gayet çarpıcı bir belgesel varken 2026'da çekilen Primetime, Oscar siparişi bir müsamereye benzedi. Aksi iddia edilebilir tabii ama belgeselden sonra bana yüzeysel, heyecansız, Pattinson'a adaylık zorlaması gibi geldi. Bitiremedim bile.
U2 ile milenyumdan sonra aram hiç iyi olmadı ama her albümüne bakarım. Carnaval de luz'u da sevmedim. Lakin Street of Dreams özellikle The Edge'in o eşsiz heartland gitarının basit coşkusuyla beni milenyum öncesine götürdü. Rattle and Hum'a koy sırıtmaz.
https://t.co/Rusq5GHcWk
Your Mother³ sevenlerin güzel yorumlarını gördüm ve saygı duydum. Ama bana hiç olmadı. Anlatması uzun birçok sebebi var. Yine birkaç Aloners tavsiyesine rastladım, çok da beğendim. Böyle mırıl mırıl, özellikle Hong Sang-soo filmlerinin ana akım dışı tonu var filmde.
Mobland’i 15. dakikada bırakıp insanlığın karanlık tarafını çözdüğünü sanmak. Görmezden gelemiyorsak, illa bir şey yazacaksak tipim değil der geçeriz. Dünya zaten yeterince aydınlık değil. Arkasına "...B Takipçi" alan kimilerinin "kanaat önderi" karanlığı yetiyor.
Güney Kore sinemasında herkes bir yerlere savrulurken Lee Chang-dong hala kendi yolundan sapmadı. Kendi coğrafyasında özgünlüğünü, derinliğini ve sinemasının vicdanını koruyan son büyük auteur. Olağanüstü bir filmografi.
G.Koreli yönetmenler arasında yaptığı bütün filmleri çok sevdiğim bir tek Lee Chang-dong kaldı. Usta nihayet Burning'den 7 yıl sonra Possible Love ile 2026'da dönüyor. Senaryo ise Murakami hikayesi Burning'in uyarlanmasında da emeği olan Jungmi Oh'a ait.
Possible Love, sınıfsallığı, bastırılmış arzuları ve kırılgan birliktelikleri sorguluyor. Önemsiz gibi görünen sahneler, karakterlerin söz ve davranışları filmin kendi kabında o kadar güzel mayalanıyor ki, verdiği tüm duygular uzun süre peşimizi bırakmıyor. Yılın en iyilerinden.
Yaşlılık, aşk, mahremiyet ve rıza üzerine sarsıcı bir film. Demans üzerine, gücünü sadeliğinden ve gerçekliğinden almış en iyi filmlerden biri. Finalin boğazıma attığı düğüm hala çözülmedi. Evet Binoche var ama Anna Calder-Marshall, hele de o Tom Courtenay performansı inanılmaz.
Biri 8. sınıfın son günlerini, diğeri 9. sınıfın ilk günlerini yaşayan iki kızı merkezine almış bu iki film, izlediğim en sahici büyüme hikayelerinden ikisi olabilir. Sorunlu aile yaşamları, sosyalleşme sıkıntıları, kendini arayışları başarıyla işleniyor.
The Odyssey, görsel dünyası ve temposuyla süresini hissettirmedi. Ama bittiğinde bir tortu da bırakmadı. Zaten bende tortu bırakan en son Nolan filmi Interstellar'dı. Nolan ve Villeneuve son yıllarda film yapmaktan çok devasa Oscar kampanyaları yürütüyor gibiler.
Possible Love'ı izlemeye kıyamıyorum. Çok saf, sakin, dikkat dağıtan unsurlardan arınmış bir anda izlemek istiyorum. Tüm Lee Chang-dong filmlerinde yaptığım gibi.
@arzuarda_d Bir müzik türü olarak "dream pop"a benzettim bu filmi. Bazısını ilk dinleyişte çok seviyor, bağrıma basıyorum, bazısı da belli bir süre sonra kıvama geliyor bende.
La Bola Negra ve Everytime. Beklentim çok yüksekti ama ikisi de bende karşılık bulmadı. Everytime zaman içinde demlenmeye müsait fakat La Bola Negra bana çok hesapçı, eksik, korkak, karmaşık, derinlik ararken kendi ağırlığı altında ezilmiş bir film gibi geldi.