otaku massa

@OtakuMassa

Japan

Joined October 2021

61 Following

20 Followers

507 Posts

OtakuMassa retweeted

NOBUNAGA🇯🇵🏯

@japan_nobunaga

about 14 hours ago

Saburo Sakai was the greatest Japanese fighter ace to survive the war. Sixty-four confirmed kills. Flew the Zero against the P-40, the P-38, the Hellcat, and the Corsair. Over Java, in early 1942, he caught a lone American DC-3 transport plane in his gunsight. An easy kill. Standard target. He closed to point-blank range. Then he looked into the cockpit. The cockpit was full of women and children, Dutch civilian refugees trying to get out of the East Indies ahead of the Japanese advance. One of the women, holding a baby, looked out the side window straight into Sakai's canopy. Sakai did not fire. He broke off, saluted the woman, and let the DC-3 fly west into the sun. Years later, in American interviews, he explained himself plainly. "I am a samurai. My father's father was a samurai. We do not shoot women and babies. If my ancestors saw me fire into that cockpit, I would not be able to meet them when I died." Five months later, over Guadalcanal, Sakai took a .50 caliber round through the canopy of his Zero. The bullet went through his head. It blinded his right eye and tore open his skull. By every medical reasonable expectation he should have gone down. He flew his damaged Zero four hours and 650 miles over the Pacific, bleeding into his flight suit, half-blind, repeatedly losing consciousness. He landed it, intact, on Rabaul. He survived the war with one eye. After the war, Saburo Sakai did not hate Americans. He became a Buddhist. He said in interviews that he had killed too many men already and would not do it again, not even in his own thoughts. He corresponded for years with former American Navy pilots who had been his opponents. When American pilots began visiting Yasukuni Shrine in Tokyo to pay respects to Japanese pilots they had shot down, it was Saburo Sakai who met them at the gate and walked them in. Enemy pilot. Enemy pilot. Both with white hair. Side by side, bowing at the memorial of men they had tried to kill. "We were warriors," Sakai told one American interviewer. "Now we are old. Only the young should hate. The old should remember." Japan had Zamperini forgiveness. Japan had Fuchida reconciliation. Japan also had Saburo Sakai, who refused to fire at women, took a bullet through the head, and spent his old age walking American pilots into Yasukuni. Warriors recognize warriors. Even after the war is gone.

japan_nobunaga's tweet photo. Saburo Sakai was the greatest Japanese fighter ace to survive the war. Sixty-four confirmed kills. Flew the Zero against the P-40, the P-38, the Hellcat, and the Corsair.

Over Java, in early 1942, he caught a lone American DC-3 transport plane in his gunsight. An easy kill. Standard target. He closed to point-blank range.

Then he looked into the cockpit.

The cockpit was full of women and children, Dutch civilian refugees trying to get out of the East Indies ahead of the Japanese advance. One of the women, holding a baby, looked out the side window straight into Sakai's canopy.

Sakai did not fire.

He broke off, saluted the woman, and let the DC-3 fly west into the sun.

Years later, in American interviews, he explained himself plainly.

"I am a samurai. My father's father was a samurai. We do not shoot women and babies. If my ancestors saw me fire into that cockpit, I would not be able to meet them when I died."

Five months later, over Guadalcanal, Sakai took a .50 caliber round through the canopy of his Zero. The bullet went through his head. It blinded his right eye and tore open his skull.

By every medical reasonable expectation he should have gone down.

He flew his damaged Zero four hours and 650 miles over the Pacific, bleeding into his flight suit, half-blind, repeatedly losing consciousness. He landed it, intact, on Rabaul.

He survived the war with one eye.

After the war, Saburo Sakai did not hate Americans. He became a Buddhist. He said in interviews that he had killed too many men already and would not do it again, not even in his own thoughts. He corresponded for years with former American Navy pilots who had been his opponents.

When American pilots began visiting Yasukuni Shrine in Tokyo to pay respects to Japanese pilots they had shot down, it was Saburo Sakai who met them at the gate and walked them in. Enemy pilot. Enemy pilot. Both with white hair. Side by side, bowing at the memorial of men they had tried to kill.

"We were warriors," Sakai told one American interviewer. "Now we are old. Only the young should hate. The old should remember."

Japan had Zamperini forgiveness. Japan had Fuchida reconciliation. Japan also had Saburo Sakai, who refused to fire at women, took a bullet through the head, and spent his old age walking American pilots into Yasukuni.

Warriors recognize warriors.

Even after the war is gone.

337

12K

437K

OtakuMassa retweeted

ผักบุ้งสะดุ้งไฟ @hugkyTD

1 day ago

แฟนคลับคือผู้บริโภค ไม่ใช่ผู้มีหน้าที่ต้องสนับสนุนอย่างไร้เงื่อนไข ต้องทำความเข้าใจให้ตรงกันว่า แฟนคลับไม่ได้เป็นเพียงผู้ชื่นชมผลงาน แต่ยังเป็นผู้บริโภคที่มีส่วนสำคัญในการขับเคลื่อนความสำเร็จ ทั้งเงิน เวลา พลังสนับสนุน และความไว้วางใจที่มอบให้ ล้วนเป็นต้นทุนที่มีคุณค่า ไม่ใช่สิ่งที่ควรถูกมองข้ามหรือถือเป็นเรื่องปกติจนไร้ความหมาย ขณะเดียวกัน ต้องยอมรับอย่างตรงไปตรงมาว่า แฟนคลับก็มีทั้งคนที่ดีและคนที่มีพฤติกรรมไม่เหมาะสม บางคนอาจก้าวก่าย ละเมิดสิทธิส่วนบุคคล ใช้อารมณ์ หรือแสดงออกเกินขอบเขต พฤติกรรมเหล่านั้นก็ควรถูกตำหนิอย่างเหมาะสม ไม่มีใครควรได้รับการยกเว้นเพียงเพราะอ้างว่าทำไปด้วยความรัก แต่ก็ไม่ควรนำพฤติกรรมของคนบางกลุ่มมาเหมารวม ตัดสิน หรือลดทอนคุณค่าของแฟนคลับทั้งหมด ในอีกด้านหนึ่ง สิ่งที่ศิลปินควรมีต่อแฟนคลับไม่ใช่เพียงคำขอบคุณในวันที่ได้รับยอดสนับสนุน แต่คือความ��ริงใจที่แสดงออกผ่านการกระทำ การให้เกียรติ การไม่เอาเปรียบความรู้สึก และการไม่มองข้ามคนที่คอยอยู่เคียงข้างในวันที่ประสบความสำเร็จ ศิลปินไม่จำเป็นต้องทำให้แฟนคลับทุกคนพอใจ ไม่จำเป็นต้องทำตามทุกความต้องการ แต่ควรตระหนักว่าความรักและความไว้วางใจที่ได้รับนั้นมีคุณค่า และไม่ควรถูกใช้เป็นเครื่องมือเพื่อผลประโยชน์เพียงฝ่ายเดียว การเป็นแฟนคลับไม่ได้หม��ยความ��่าจะต้องเห็นด้วยกับทุกเรื่อง ยอมรับทุกการตัดสินใจ หรือปิดปากตัวเองเมื่อพบสิ่งที่ไม่เหมาะสม การตั้งคำถามไม่ได้แปลว่าไม่รัก การวิจารณ์ไม่ได้แปลว่าไม่สนับสนุน และการเรียกร้องความรับผิดชอบก็ไม่ได้แปลว่าเป็นแฟนคลับที่ไม่ดี ในเมื่อแฟนคลับเป็นส่วนหนึ่งของระบบเศรษฐกิจที่สร้างรายได้และมูลค่าให้กับอุตสาหกรรมบันเทิง เสียงของพวกเขาจึงควรได้รับการรับฟัง ไม��ใช่ได้รับการยอมรับเฉพาะในวันที่มียอดซื้อ มียอดวิว หรือมีกำลังสนับสนุน ***สิ่งหนึ่งที่ศิลปินไม่ควรมองข้าม คืออย่าคิดว่าการสูญเสียแฟนคลับไปเพียงบางส่วนเป็นเรื่องเล็กน้อย หรือคิดว่ายังเหลือคนสนับสนุนอีกมากจึงไม่เป็นไร เพราะคนที่เดินจากไปหนึ่งคน อาจไม่ได้หมายถึงแค่ยอดสนับสนุนที่หายไปหนึ่งยอด แต่อาจหมายถึงคนที่เคยซื้อผลงาน เคยบอกต่อ เคยชวนคนอื่นมารัก เคยปกป้อง และเคยทุ่มเทให้ด้วยความจริงใจ เมื่อความไว้วางใจหมดลง สิ่งเหล่านี้ก��อาจหายไปพร้อมกัน และไม่มีหลักประกันว่าจะเรียกกลับคืนมาได้ อย่าประเมินความสูญเสียจากจำนวนคนที่หายไป แต่ควรย้อนมองว่าทำไมคนที่เคยรักและสนับสนุนถึงเลือกเดินออกไป เพราะบางครั้งการสูญเสียเพียงเล็กน้อยในวันนี้ อาจเป็นสัญญาณเตือนของปัญหาที่ใหญ่กว่าในวันข้างหน้า อย่าต้องการเพียงกำลังซื้อ แต่จงให้เกียรติผู้ซื้อด้วย อย่าต้องการเพียงความภักดี แต่จงรักษา��วามไว้วางใจด้วย ท้ายที่สุด ความสัมพันธ์ที่ดีระหว่างศิลปินกับแฟนคลับไม่ควรเป็นความสัมพันธ์ที่ฝ่ายหนึ่งมีแต่ให้ ส่วนอีกฝ่ายมีแต่รับ แต่ควรเป็นความสัมพันธ์ที่ต่างฝ่ายต่างเห็นคุณค่าของกันและกัน แฟนคลับต้องรู้จักให้เกียรติและเคารพขอบเขตของศิลปิน ขณะเดียวกันศิลปินก็ต้องไม่ลืมให้เกียรติและเห็นคุณค่าของผู้สนับสนุนเช่นกัน เพราะความสำเร็จอาจวัดได้จาก��ื่อเสียง ยอดขาย และตัวเลขต่าง ๆ แต่ความจริงใจนั้นวัดได้จากการกระทำและการปฏิบัติต่อผู้คน อย่ารักษาแฟนคลับไว้เพียงเพราะเขายังมีกำลังซื้อ แต่จงรักษาความรู้สึกของเขาไว้ด้วยความจริงใจ เพราะเ��ินอาจซื้อการสนับสนุนได้ชั่วคราว แต่ไม่สามารถซื้อความไว้วางใจที่สูญเสียไปแล้วให้กลับคืนมาได้เสมอ ปล.ขอให้ศิลปินที่กำลังหลงทางพบแสงสว่างนะคะ🙏 จาก : แฟนคลับ(ผู้บริโภค)

807

311

99K

otaku massa

@OtakuMassa

Last Seen Users on Sotwe

Trends for you

Most Popular Users