من آدم کوچیک زمین بزرگ بودنو دوس دارم، جایی که نظرم اهمیتی نداشته باشه. هرجا حس صاحب نظر کنی تا ابد همونجا میمونی و دنیا از کنارت تند رد میشه، بعد تو میمونی و اصرار به اینکه هنوز ربطی داری وقتی نداری.
@aariieellaa از لحظه ای که سیگار میخوام تا لحظه ایکه دیگه باید احساس شه خیلی کمتر از فرایند پیچیدن فاصله ست و با نگاه دکه دارها موقعی که پیپر میخوای هم راحت نیستم.
ایده های این آدم تو بدترین جایی که ذهن بشر میتونه بره منو به خوبیای زندگی وصل نگه داشت. از مبل بلندم کردو کلی از نه های محکممو آره چرا که نه کرد. یادم آورد که زندگی واسه مصرفه نه محافظت پس شاید اونورتر یه چیزی هست که نمیبینم و اگرم نبود نهایتا یه جا دیگه همینقد بد فازم. مرسی.
کوهای اطراف تهرانو دوسدارم. نشستن پشت موتورو، فحشای سنگین ترافیکیو. ساقی های با دلیوری رو، باشگاهی که رو مخت کار میکنه قبل اینکه بگه استرویید بزنو وقتی میگی نه بامزه میگه اوکی. دانشگاهای خوبو.
خوشحالم که به بهانهی نوستالژی ادای خودشو در نمیاره. منش لاتیشو دوس دارم. جوونه.
You have to respect the complexity, accept the unpredictability, and in some ways, honestly, let go.
That’s the charm of Nürburgring.
The absolute harshness of it is, in some strange way, freeing.
this track provokes the ego’s of big names, but cautiously chooses its winners among the unknown. It pushes the body and mind to their absolute limits. It comes at you with everything it has, and just when you think you have it under control, it hits you harder.
In here, you can’t punch your way to a win, nor can you buy it. You can’t intimidate the track. Your assets, your ego, your tendency and ability to control, or even your skills, are no guarantee of victory.
همین الان مسابقه ۲۴ ساعته نوربورگرینگ تموم شد و مکس وستپن با ۴ عنوان قهرمانی فرمول یک جهان و با سریع ترین مرسدس این پیست نتونست مسابقه رو تموم کنه اما این ال ۹۰ چرا. نماد ایستادگی و مقاومت :)) 🕶️