چینی ها مثل ما ایرانی ها صبور نیستند و در برابر طمع ورزی و گستاخی کشورهای خارجی به سرعت واکنش نشان می دهند. کاربران چینی در شبکه اجتماعی ایکس جنگ جهانی بی سابقه ای را علیه ترکیه و پانترک ها و تحریک اویغورها توسط ترکیه به راه انداخته اند که به بخش نظرات پیام های من نیز کشیده شده.
ترجمه بخشی از این پیام ها:
۱. ترکها بهجای پرداختن به مسئله اویغورها، بهتر است بر کشور خود تمرکز کنند. ظهور «پانترکیسم» در اصل پیامد ناکامی اقتصادی ترکیه است؛ جنبشی پوپولیستی که سیاستمداران آن را دامن میزنند تا توجهها را از تنشهای داخلی منحرف کنند؛ پدیدهای که در طول تاریخ بارها تکرار شده است. اقتصاد ترکیه بیش از یک دهه است که دچار رکود یا افول شده؛ گسترش عظیم نقدینگی در سطح جهانی پس از سال ۲۰۲۱ موجب جهش تورم شده است و با وجود رشد تولید ناخالص داخلی، زندگی برای شهروندان عادی دشوارتر شده است. سطح زندگی اویغورها از سطح زندگی یک شهروند عادی ترک بالاتر است؛ آنها نیازی به «نجات» شما ندارند.
۲. بیایید درباره کردها صحبت کنیم؛ مردمی که در قانون اساسی شما (ترکیه) به رسمیت شناخته نشدهاند. بیایید درباره ارمنیها صحبت کنیم؛ مردمی که آنها را قتلعام کردید. و بیایید درباره قبرس صحبت کنیم؛ سرزمینی که به آن یورش بردید و ۱۸۰ هزار تن از ساکنان بومیاش را بیرون راندید.
۳. در حدود سال ۲۰۱۴، دولت ترکیه — با توسل به شعار هویت تُرکی — برای تروریستهای اویغورِ اهل چین، گذرنامههای جعلی فراهم کرد. آنها با استفاده از تایلند به عنوان نقطه ترانزیت، این افراد را برای دیدن آموزش از چین خارج کردند و سپس آنها را مخفیانه به داخل چین بازگرداندند تا دست به اقدامات تروریستی بزنند. در نهایت، تعدادی از این تروریستهای اویغور در تایلند گرفتار شدند و چون نتوانستند به مسیر خود ادامه دهند، همانجا در تایلند دست به یک حمله تروریستی زدند. همه اینها کار شما تُرکهاست!
۴. کافی است به این نکته بیندیشید: ترکیه به چند سازمانِ رادیکالِ پانترکیستِ خواهانِ استقلال، بودجه داده و آنها را آموزش داده است؟ چه تعداد از گروههای تروریستیِ پانترکیست از چنین حمایتهایی برخوردار شدهاند؟ و چرا ترکیه بارها و بارها موفق میشود تروریستهایی را که در کشورهای دیگر مستقر هستند، در خاک خود دستگیر کند؟ آیا واقعاً دلیلش این است که سایر کشورها توانایی پناه دادن به آنها را ندارند؟ به همسایگان ترکیه — یونان، ایران، ارمنستان، قبرس و سوریه — نگاه کنید؛ آیا حتی یکی از آنها وجود دارد که کینهای عمیق و دیرینه نسبت به ترکیه در دل نداشته باشد؟ آیا کشوری هست که آنکارا در سیاستهای داخلیاش مداخله نکرده باشد؟
ترکها نمیتوانند هرگاه دست بالا را دارند، پرچمدارِ یک رویای هژمونیکِ پانترکیستی باشند، و درست در لحظهای که خودشان متحمل ضربه و شکست میشوند، در نقشِ یک «نورچشمیِ» نازپرورده و ظریفِ آتاتورک — چیزی شبیه به یک «وِدات» — فرو بروند.
۵. در سال ۱۹۹۶، «سازمان آزادیبخش ترکستان شرقی» (ETLO) در ترکیه تأسیس شد و دفتر مرکزی آن در استانبول قرار گرفت. این سازمان توسط «ممتیمین حضرت» (Memtimin Ezret) پایهگذاری شد و چهرههای کلیدی آن شامل افرادی همچون «دولکون عیسی» (Dolkun Isa) بودند. پس از شکلگیری، این سازمان دست به یکسری اقدامات تروریستی خشونتآمیز در چین و آسیای مرکزی زد.
این روایت رسمی ماست؛ تصور نکنید که تاریخ ثبتنشده باقی میماند.
(توضیح بیشتر: مقامهای چین ETLO را به آتشسوزی، بمبگذاری، سرقت مسلحانه و قتل متهم کردهاند. یک گزارش پژوهشی مرکز مطالعات CNA نیز این اتهامات و انتساب قتل یک دیپلمات چینی در بیشکک در سال ۲۰۰۲ به این سازمان را شرح میدهد. )