Bugün yeni hayatımın ilk günü olması için bir adım daha attım ama çok zordu. Gerçekten tabiri caizse üzerimden tır geçmiş gibi yorgunum. Saatlerce oturup şu manzarada boşluğa baktım. Sustum. Ve evet susmak ilk defa bu kadar zordu…
Yorgunum işte…
Neden, nasıl başladı onu anlamakla başlamam gerek bunu biliyorum. Aslında gereğinden fazla her şeyin farkındaymışım. Bu kadar farkında olup bu kadar da çaresiz olabilen bir insan oldum işte.
+
Meğer gerçekten hep içime atmaktanmış bu kadar dışarı kendimi kapatmam. Hep etrafıma dağıtmışım… Hiç istememişim… Bundan sonra nasıl olur bilmiyorum ama bunun farkına varmak bile çok iyi geldi. O sebeple bugün nöbette boş kalırsam bunu düşünmem lazım . Heeeelllppp 😓🧐