Özlem G.

Ya Ali | Mareşal Gazi Mustafa Kemal ATATÜRK | Mor sümbüllü bağım var

[Özlem G. @ozlemgdkgl]

Doğa, bize Hakk'ın aynasıdır...
Ağaç gibi kök sal.
Su gibi arın.
Ateş gibi ışık ol.
Dağ gibi yüce ol.
İncitme ve sev her canı.
#iyigeceler

[Cumartesi Anneleri @CmrtesiAnneleri]

1097.haftamızda bu adaletsizlik ikliminde oğlunun akıbetini öğrenemeden, bir mezara sahip olamadan, ona vedasını edemeden aramızdan ayrılan Ziyneti Annemizin bıraktığı yerden soruyoruz: Talat Türkoğlu nerede?
#CumartesiAnneleri1097Hafta

[Özlem G. @ozlemgdkgl]

Birkaç gün üst üste dışarı çıksam devamında günlerce evden çıkmak istemiyorum. Ruhum yoruluyor. #iyigeceler

[Özlem G. @ozlemgdkgl]

Büyük dedem sinirlenince "cin atına bindirmeyin beni" derdi. #iyigeceler

[Özlem G. @ozlemgdkgl]

Ben sürpriz yapamıyorum. Asla tutamıyorum kendimi, istiyorum ki hemen mutlu edeyim sevdiklerimi. İleri tarihli sürprizlere kapalıyım kendimi strese sokamam. #iyigeceler

[Beşiktaş JK @Besiktas]

DÜNYA KUPASI’NDAYIZ! 🇹🇷

[Özlem G. @ozlemgdkgl]

Nasibin nerdeyse yolun oraya elbet düşüyor. #iyigeceler

[Özlem G. @ozlemgdkgl]

Sevgi şifadır, iyileştirir. #iyigeceler

[Özlem G. @ozlemgdkgl]

Bu vicdan dost mu düşman mı bazen ayırt edemiyorum #iyigeceler

[Sınıf Savaşı @sinifsavasi6]

Köy Enstitüleri ve Eğitim|

Cumhuriyet’in ilk yıllarında Türkiye’nin toplumsal yapısı büyük ölçüde köylere dayanıyordu; nüfusun yaklaşık yüzde 80’i kırsal alanlarda yaşıyor, ancak bu geniş nüfus kitlesi eğitim olanaklarından neredeyse tamamen yoksun kalıyordu. Şehirlerde açılan okullar sınırlı da olsa bir eğitim imkânı sunarken, köylerde çoğu zaman okul binası bile bulunmuyor, öğretmen gönderilse dahi kalacak yer ve altyapı olmadığı için süreklilik sağlanamıyordu. Bu durum, şehir ile köy arasında yalnızca ekonomik değil, aynı zamanda kültürel ve düşünsel bir uçurum yaratıyordu. Üstelik yeni kurulan devlet, savaşların yarattığı yıkım ve ciddi ekonomik yetersizlikler içinde, bu geniş coğrafyada klasik yöntemlerle eğitim seferberliği yürütmekte zorlanıyordu.

Bu koşullar altında, Hasan Âli Yücel ve İsmail Hakkı Tonguç öncülüğünde geliştirilen Köy Enstitüleri modeli, yalnızca pedagojik bir yenilik değil, aynı zamanda bu maddi ve toplumsal çelişkilerin içinden doğan özgün bir devlet projesi olarak ortaya çıktı. Enstitülerde öğrencilerin kendi okullarını inşa etmesi, üretime katılması ve emeğin eğitimin merkezine yerleştirilmesi, bir yandan ekonomik zorunlulukların sonucu olarak şekillenirken, diğer yandan köylüyü belirli bir toplumsal ve kültürel yönelim doğrultusunda dönüştürmeyi amaçlıyordu. Bu süreç, köylüyü hem üretken bir ekonomik özneye hem de devletin hedeflediği “modern yurttaş” tipine yaklaştırıyordu.

Ayrıca Köy Enstitüleri, yalnızca tarıma elverişli ve kırsal alanlarda değil, ulaşım açısından stratejik olarak demiryolu hatlarına yakın noktalarda konumlandırılmıştı. Bu sayede öğrenciler ve öğretmenler, uzak köylerden bile daha rahat ulaşabilir, eğitim ve üretim faaliyetleri daha verimli bir şekilde yürütülebilirdi.

Köy Enstitüleri, 17 Nisan 1940 tarihinde çıkarılan yasa ile resmen kurulmuş ve yasal statü kazanmıştı. Eğitim modeli, öğrenciyi yalnızca sınıfta öğrenim görmekle sınırlı tutmayıp üretim sürecinin aktif bir parçası hâline getirmeyi amaçlıyordu. John Dewey’in Türkiye ziyareti sırasında hazırladığı rapor, bu yaklaşımı desteklemiş, eğitimin teorik bilgilerle sınırlı kalmaması, öğrencilerin pratik deneyimle doğrudan temas içinde olmaları gerektiğini vurgulamıştı. Bu doğrultuda öğrenciler, ders çalışmanın yanı sıra tarım yapıyor, okul binalarını inşa ediyor ve toplumsal ihtiyaçlara yönelik projelerde yer alıyordu.

Köy Enstitüleri’nde eğitim, tarım ve inşaat gibi uygulamalı alanlarla, sanat ve kültür etkinlikleriyle birleşiyordu. Hasan Âli Yücel’in öncülüğünde çevrilen klasikler öğrencilerin entelektüel ufkunu genişletirken, müzik, resim ve tiyatro gibi çalışmalar yaratıcılıklarını geliştiriyordu. Bu okullardan çıkan aydın kuşak, köylerde öğretmen, ziraat uzmanı ve kültürel öncü olarak görev aldı. Aralarında Fakir Baykurt, Ümit Kaftancıoğlu, Talip Apaydın, Mahmut Makal, Mehmet Başaran, Pakize Türkoğlu, Hatun Birsen Başaran, Ali Dündar, Mehmet Uslu ve Dursun Akçam gibi isimler bulunuyordu. Bu mezunlar, hem köy yaşamına modern üretim ve eğitim tekniklerini taşıdılar hem de kültürel ve toplumsal katkılar sağladılar.
Ancak bu modelin yarattığı tüm bu dönüşüm ve potansiyele rağmen, Köy Enstitüleri uzun ömürlü olamadı ve zamanla siyasal ve toplumsal dinamiklerin etkisiyle farklı bir yöne evrildi. Köy Enstitüleri’nin dönüşümü ve tasfiyesi, yalnızca eğitim politikalarıyla açıklanabilecek bir süreç değildir; aksine, dönemin siyasal ve uluslararası dengeleriyle doğrudan bağlantılıdır. 1940’ların sonlarına doğru, Enstitülerin en önemli destekçilerinden biri olan Hasan Âli Yücel’in görevden ayrılması, bu dönüşümün kritik kırılma noktalarından biri oldu. Yerine gelen Reşat Şemsettin Sirer ile birlikte Enstitülerin üretime dayalı, çok yönlü eğitim anlayışı geri plana itildi; öğrenciyi hem düşünen hem üreten bir özne hâline getiren yapı, daha dar ve klasik bir öğretmen yetiştirme modeline dönüştürüldü.

Bu değişim, köylerde gelişen üretim ve düşünme pratiğinin sınırlandırılması anlamına geliyordu.

Aynı dönemde, Josef Stalin’in Türkiye’den Kars ve Ardahan üzerinde taleplerde bulunması ve Boğazlarda üs istemesi, Türkiye’yi hızla Amerika Birleşik Devletleri ile yakınlaşmaya itti. Truman Doktrini çerçevesinde alınan destek, yalnızca dış politikayı değil, içerdeki eğitim ve kalkınma anlayışını da etkiledi. Bu süreçte, köy temelli üretim ve kolektif eğitim modeli yerine daha denetimli ve merkezi bir yapı tercih edilmeye başlandı.

Bu dönüşüm, Cumhuriyet Halk Partisi içinde başlayan eleştirilerle birlikte Enstitülerin giderek işlevsizleştirilmesine yol açtı. Ancak süreci tamamlayan esas kırılma, Demokrat Parti iktidarıyla yaşandı. Demokrat Parti, Enstitüleri yalnızca bir eğitim kurumu olarak değil, aynı zamanda toplumsal dengeleri zorlayan bir yapı olarak değerlendirdi; özellikle köylerde yetişen öğretmenlerin yerel güç ilişkileriyle çatışması ve bağımsız bir bilinç geliştirmesi bu bakışı güçlendirdi. Bu nedenle Enstitüler önce Köy Öğretmen Okullarına dönüştürüldü, ardından 1954 yılında tamamen kapatıldı. Böylece, köylerde üretimle birlikte düşünsel bir dönüşüm yaratma potansiyeli taşıyan bu model, hem iç politik kaygılar hem de dışa bağımlı yeni yönelimler içinde ortadan kaldırılmış oldu.

[Solcu Gazete @solcugazete60]

Yeğeni Sena'yı 14 yaşından 17 yaşına kadar tam üç yıl boyunca istismar eden sözde enişte Musa Şenol, tüm belge ve ses kayıtlarına rağmen aramızda dolaşıyor...

#MusaŞenolTutuklansın

[Jurnal @jurnalhabertr]

Babasının omzunda markete giden küçük kız çocuğunun sokaktaki aşırı sevimli halleri:

+ “Babacık, kuzucuk geziyoruz.”

⁠- “Arya, sen neden insanlara salça oluyorsun? Serseri misin sen?”

+ “Evet, serseriyim ben.”

[Özlem G. @ozlemgdkgl]

Adına kurban olayım Haydar-ı Kerrar! Bayramlar hayr ola #iyigeceler

[İlber Ortaylı @ILBERORTAYLIGSU]

Çanakkale Muharebeleri Gazisi Şerif Üngör anlatıyor.

- Mustafa Kemal’i gördün mü hiç?
- Gördüm.
- Neler söyledi?
- “Korkmayın... Türk’ün gücüyle ezin” dedi.
Biz de yaptık...

#18MartÇanakkaleZaferi

[Özlem G. @ozlemgdkgl]

O zaman #iyigeceler

[Pusholder @pusholder]

13 Mart | Dünya uyku günü.

[Özlem G. @ozlemgdkgl]

Bayramları sevmiyorum. Şimdiden keyfim kaçıyor #iyigeceler

[Evrensel Gazetesi @evrenselgzt]

#SeferSelvi'nin karikatürü