Uzaklık var ama hislerde sınır yok,
Âh-u gözlerin düşüncede bile yer açıyor kendine.
Sol yanımda saklı kalıyor söyleyemediklerim,
Kar gibi serin ama aşk gibi derin..
Korkmuyorum,
Ya kaybedersem; ve bu gidişte bir adım atamamak da bitiriyor.
İçden içe kahroluyorum, ya ben yanlış düşünüyorsam?
Kalbimden geçenleri söylemek istiyorum ama başaramıyorum.
Kazanmak istiyorum artık.
Fazlasıyla kaybettim zaten..
Bir umut belki güler içim...
Öyle uzak ki yerim uzakları aşıyor özlediklerim..,
Benden ayrı yaşıyor ama Ruhta bir.
Bazen ruyalar görmeye gelir, uzaklarda bile olsa güzellikleri hatırlamak için.. Kardan bir yıldız
Duştu içime iyikimsin her tanesinde,
Keşkeler olacak yapamadıklarımız adına ... ;)
Duvar ördüm kalbimin etrafına,
Taşını ben seçtim, sessizlikten.
Gelen çok oldu, giden de çok,
Ama kimse dokunamadı içten.
Korkmadım yalnızlıktan,
Sadece yanlış ellerden.
Belki bir gün biri gelir,
Sessizliğimi kendi diliyle sever.
Mükemmel değilim ama kimseye kesinlikle rol yapmıyorum.
Olduğum gibiyim; ne fazlası, ne eksiği.
Kusurlarla varım, maskesizim.
Herkes beğensin diye değil, hep içim rahat olsun diye yaşıyorum.
Belki eksik, yanlış... Ama sahici.
Ve sahicilik bazen mükemmellik ten daha kıymetli...
Kuş uçmaz, kervan geçmez bir yerdeyim,
Her adımda sessizlik, her köşede yalnızlık...
Bir zamanlar kalabalık olan bu sokaklar,
Şimdi terk edilmiş bir şehrin haritası gibi.
Yollar kaybolmuş, umutlar sönmüş,
Gecenin içinde bir iz dahi yok.
Burası, zamanın unuttuğu bir köşe,
Ve ben,