Bu ülkede mutlu bir anını paylaşmak bile zorlaştı. Çünkü her gün bir yerlerde acı, gözyaşı ve kötü bir haber var.
Artık gülmekten utanmadığımız, mutluluğumuzu korkmadan paylaşabildiğimiz, umutla uyanabildiğimiz yarınlar istiyorum.
Toplumsal bir yarayı açmak istiyorum.Giderek bireyselleştiğimiz şu günler yalnızca kendimizi düşünmemiz,bencilleşmemiz ve bize dokunmayan yılana yol vermemiz üstelik bunları yapmakta mecbur bırakılmak üzücü değil mi?