Bu yaşımda öğrendiğim kabak gibi bir gerçek, yanınızda olmak isteyen dünyanın öbür ucunda da olsa, önünde dağlar taşlar denizler sıra yapmış da olsa, dünyanın sonu da gelse bir şekilde dibinizde bitiyor. O yüzden, istemezse koşmaz at, yağmur çamur hikaye. O kadar doğru ki bu söz.
Bazen evin şehrin ilişkilerin hatta bedenin bile sana yabancı gelir. Ve sen bu yabancılığın ortasında kendini bulmaya çalışırsın. Hiçbir yere ait hissetmemek. Beyni uyuşturuyor sanki..