یهشبایی تو زندگی آدمیزاد هست که بعد از ساعتها فکر و خیال، به خودش میاد و میبینه روحش، از اعماق وجود داره گریه میکنه، ولی از چشماش هیچ اشکی نمیآد.
منحصربهفرد بودنِ یهسری رفتارها رو دوست دارم. آدم واسه هر کسی نارنگی پوست نمیکنه، دستِ هر کسی رو نمیگیره توش ها کنه، یقهی لباس هر کسی رو مرتب نمیکنه، موهای هر کسی رو پشت گوشش نمیزنه، لقمهی اول غذا رو واسه هر کسی نمیگیره. قشنگیِ بعضی چیزا به همینه که فقط سهمِ یه نفر باشن.