@god_scourge313 خب وقتی ربطشو نمیفهمی یعنی خایهمالی کورت کرده. یه سری هستن که روایتای دروغ اینترنشنال و ... مسخشون کرده و این قبوله.
ولی توی ابله خایهمال تاکیدت رو مخالفت با جا هست نه سلطه روایت غلط.
در بین کشتهشدگان دیماه #سارا_ابراهیمی و #آیدا_عقیلی مظلومیت عجیبی داشتند و هربار با دیدن عکسهاشون جگرم آتیش میگیره
و خدا لعنت کند اٌمتی که شما را کشتند و لعنت هر آن کس که اسباب این ستم بنا نهاد....
@arash_tehran@AlinejadMasih مسیح واقعا آدم خوبی نیست، این دست بالا آوردن و سوال پرسیدن و نتیجه گرفتنش یه اکت شدیدا عوامفریبانهست. بخش مهمی از حرفای شما رو هم قطع کرد و عملا نذاشت مخاطب حرف رو کامل بشنوه. تیکههای نامرتبط و نامحترمانه هم انداخت. دم شما گرم که اصول حرفهای رو جلوی این آدم زیر پا نذاشتین.
هفدهمین سالگرد جاویدنام مریم سودبر
فرزند ایران و جانفدای میهن
جاویدنام مریم سودبر
کشتهشده ۳۰ خرداد ۱۳۸۸
هفده سال پیش، در روز خونین ۳۰ خرداد ۱۳۸۸، هنگامی که جهان با ناباوری آخرین لحظات زندگی ندا آقاسلطان را تماشا میکرد، دختر جوان دیگری نیز در همان خیابانهای پرالتهاب تهران جان خود را از دست داد؛ دختری که نامش کمتر شنیده شد، اما درد رفتنش کمتر از هیچکس نبود.
مریم سودبر نیز در همان روز کشته شد.
او همچون ندا، جوان بود. همچون ندا، رؤیا داشت. همچون ندا، زندگی را دوست داشت.و همچون ندا، با امید به آیندهای آزادتر به خیابان آمده بود.
اما سرنوشت تلخ آن روز، برای مریم نیز چیزی جز مرگ و خاموشی به همراه نداشت. در حالی که نام ندا آقاسلطان به نمادی جهانی از اعتراضات سال ۱۳۸۸ تبدیل شد، مریم سودبر در سکوت و گمنامی از میان ما رفت؛
دختری ۲۱ ساله با قلبی سرشار از عشق به زندگی و میهن، که زیر ضربات خشونت جان باخت و سالها نام و داستانش در سایه ماند.
پدرش سالها بعد با چشمانی اشکبار از او چنین یاد کرد:
«رقصیدن کار همیشه مریم بود وقتی که ما را نگران میدید. مریم اصلاً یک هنرمند بود. خدا میداند وقتی بلند میشد، یکی دو ساعت توی اتاق جلوی من میرقصید، گریهام میگرفت. خداوند آنقدر به او هنر داده بود. یک خروار مو روی سرش بود، چشمهای درشتی داشت، قد بلندی داشت، خیلی زیبا بود، با من خیلی خوب بود. خیلی، خیلی دوستش داشتم. من تنها همین یک دختر را داشتم، من دختر دیگری ندارم..
امروز، در هفدهمین سالگرد جانباختن او، یادآوری نام مریم تنها یادآوری یک انسان نیست؛ یادآوری تمام رؤیاهای ناتمام نسلی است که برای آزادی، کرامت و آیندهای بهتر ایستادند و بهای سنگینی پرداختند.
هفده سال گذشته است، اما هنوز وقتی از ۳۰ خرداد ۱۳۸۸ سخن میگوییم، باید به یاد داشته باشیم که در کنار ندا آقاسلطان، دختر دیگری نیز در همان روز جان خود را از دست داد؛
جاویدنام مریم سودبر.
دختری که شاید اگر امروز در کنار ما بود، ۳۸ ساله میشد؛
شاید مادری مهربان، شاید هنرمندی درخشان،
و شاید زنی که هنوز با لبخندش خانهای را روشن میکرد.
اما زندگی از او دریغ شد.
مریم جان،
هفده سال از رفتنت گذشته است؛
اما نامت هنوز در قلب کسانی که تو را میشناسند زنده است.
تو را از حافظه این سرزمین پاک نخواهند کرد.
یاد ندا و مریم، یاد همه جانباختگان ۳۰ خرداد ۱۳۸۸، گرامی باد.
نه فراموشت میکنیم،
نه میبخشیم.
برگرفته از پیج مسعود علیزاده.
@MasoudAlizade20
@YasamanHasanza3 این استاندارد کسایی هست که الان به هر علتی بخشی از روزمرشون رو به اشتراک میذارن و فشار تقلید و تایید زیادی روشون هست. در زندگی سایر افراد واقعا یکدستی به این حد نیست.
@moeinnajafii دستاوردسازی کاذب و تلقین پیروزی و تزریق امید هم حداقل به همون اندازه مضر و خطرناکه. ممنون که تا به دست آوردن آمار دقیق و معتبر از واژه اکثریت برای اون قشر بزرگ جامعه که انتخاب خودشون رو کردن استفاده نمیکنید.