🧵Thread: Το παραμύθι της “δωρεάν παιδείας” και η νοητική απάτη ενός ακροδεξιού δημαγωγού που ντύνει με “τεχνοκρατική” φλυαρία τη γραμμή αποσάθρωσης της Παιδείας με φόντο την ταξική εκδίκηση και τον κυβερνητικό κυνισμό.
@capitalgr
Αστυνομικός αρνήθηκε να δώσει διαβατήριο σε άτομο με αναπηρία και του ζήτησε πιστοποιητικό απώλειας χεριού!!
«Παίρνω τηλέφωνο στο αστυνομικό τμήμα πριν πάω γιατί 18 χρόνια σε αμαξίδιο τα έχω δει όλα. Παίρνω και πράγματι μου λένε ότι το σχετικό τμήμα που εξυπηρετεί άτομα με αμαξίδιο, δεν είναι ακριβώς στη Θεσσαλονίκη, είναι μια σχετική εκδρομή. Μου λένε να πάω προς τα έξω [απ’τη Θεσσαλονίκη] κι εκεί θα βρεις ένα τμήμα που έχει μια ράμπα. Μου λέει δηλαδή το κράτος "δεν είσαι αρκετά σημαντικός για μας, για να βάλουμε μια ράμπα για να κάνεις τη δουλειά σου".
Οπότε ξεκινάμε πολύ στραβά. Τέλος πάντων ξεκινάω για το τμήμα, μια ώρα μου πήρε για να φτάσω με το αυτοκίνητο. Καλά που μπορούσε να οδηγάει η σύντροφός μου, σε διαφορετική περίπτωση καλή τύχη με τα λεωφορεία. Ή θα έδινα μια περιουσία με τα ταξί. Εκεί ξεκινά ένας άλλος γολγοθάς, το αστυνομικό τμήμα έχει μια ράμπα, ψιλοσκουριασμένη, ψιλοαπότομη, ψιλοστενή. Αρχίζω να προσπαθώ να την ανέβω, δεν ήταν εύκολο, είχε στροφές. Τελικά με τα πολλά τα καταφέρνω.
Δεν υπάρχει άνθρωπος με αναπηρία που να μην έχει ζήσει πολλά τέτοια, θα πας στην εφορία, θα πας στον Δήμο, στον ΟΠΕΚΑ, στα ΚΕΠΑ, είναι μες στη ζωή μας, να μας συμπεριφέρονται έτσι. Τόσα χρόνια ζω ξανά τα ίδια και τα ίδια και τα ίδια, για αυτό το έχουμε γυρίσει στην πλάκα και κάνουμε θεατρικές παραστάσεις, για να μην τρελαθούμε.»
Ο αστυνομικός άρχισε να ρωτάει «που είναι το χέρι σου, γιατί δεν έχεις χέρι;»
«Οπότε αν και άρχισα να βρίσκομαι σε δύσκολη θέση, άρχισα να του λέω. Και μου λέει δεν θα στο επιτρέψουνε, θέλω πιστοποιητικό ότι δεν έχεις χέρι. Εγώ μπερδεύομαι, λέω θέλετε να βγάλω τη μπλούζα μου; Μου λέει πρέπει να το στείλω στην Αθήνα και εκεί δεν αρκεί αυτό που θα τους πούμε. Πρέπει κάποιος να το βεβαιώσει. Λέω να στείλουμε μια φωτογραφία στην Αθήνα; Λέει ο αστυνομικός, όχι πρέπει να βρεις γιατρό που να βεβαιώνει ότι δεν έχεις χέρι και να λέει γιατί δεν έχεις χέρι. Εκεί γίνεται όλο και πιο περίεργο» σημειώνει ο Δημήτρης Αντωνίου.
«Όποιος με άκουσε τώρα μπορεί να ένιωσε απογοήτευση. Αλλά είναι άλλο πράγμα η απογοήτευση και άλλο πράμα η παραίτηση. Η αισιοδοξία είναι ο τρόπος με τον οποίο διαχειριζόμαστε τα δύσκολα και τις απογοητεύσεις. Δεν το είχα από πάντα αυτό, αλλά το καλλιέργησα για να επιβιώσω. Κι όταν το δημιούργησα μέσα μου το να μπορώ να αγωνίζομαι εκεί που όλα φαίνονται μαύρα, ξαφνικά μου έδωσε μια δύναμη και ένα νόημα να κάνω κάθε τι που μπορώ προς κάτι καλύτερο.
5 ράμπες τις έχουμε κάνει, 10 σχολεία γίναν προσβάσιμα, 3 πινακίδες, 3 αστυνομικά μέτρα. Πραματάκια γίνονται. Γίνονται αργά, αλλά αλλάζουν πράματα, όσο είμαστε εν κινήσει. Οι πολίτες βελτιώνονται, το θέμα είναι να ακολουθήσει και η πολιτεία. Δεν μπορεί ο πολίτης να αλλάξει μόνος του πράματα. Πρέπει ��α πιέσει την πολιτεία. Εμείς εδώ είμαστε, θέλουμε να ζήσουμε, θέλουμε το καλύτερο.»
Αν οι Έλληνες γνώριζαν την αληθινή ιστορία, δεν θα υπήρχε δεξιά στην Ελλάδα.
Η προδοσία και η αδράνεια της δεξιάς πολιτικής σκηνής οδήγησαν στην στην ΠΡΟΔΟΣΙΑ που συνέβη σαν σήμερα το 1974.
Ακολουθεί thread 🧵 για την προδοσία της ΚΥΠΡΟΥ
Υπάρχει η εσφαλμένη εντύπωση, νομίζω, ότι ο μέσος Έλληνας κρίνει την ψήφο του με γνώμονα το οικονομικό δόγμα του κάθε κόμματος.
Εγώ προσωπικά δεν τραβάω ζόρι ούτε με λίγο παραπάνω φιλελευθερισμό, ούτε λίγο παραπάνω σοσιαλισμό.
Και, αν εξαιρέσουμε το ΚΚΕ και τα παρεμφερή, σας εγγυώμαι ότι ο μέσος Έλλην δεν έχει κανένα τέτοιο πρόβλημα οικονομικής θεωρίας, δεδομένου του ότι ΝΔ, ΠΑΣΟΚ και ΣΥΡΙΖΑ μέσες άκρες δηλώνουν ότι παρέλαβαν καμένη γη, τάζουν μορ-ορ-λες πίπες και, όταν τα γαμούν από ανοργανωσιά, δηλώνο��ν ότι φταίει η Ευρώπη, οι εταίροι, η Στάνταρντ και η Πουρς και τελοσπάντων κάποιος άλλος.
Το σημαντικό κριτήριο ψήφου, εκεί στο συνωστισμό κέντρου και λίγο αριστερά - λίγο δεξιά, είναι απλό:
"Με ενοχλεί που τα έχουν ξεσκίσει όλα και τρώνε τα σύμπαντα με αποτέλεσμα να βρισκόμαστε σε συνεχή κίνδυνο εμείς και τα παιδιά μας, γιατί κάποια στιγμή θα κλάψω το παιδί μου" και
"Δεν με ενοχλεί που τα έχουν ξεσκίσει όλα και τρώνε τα σύμπαντα με αποτέλεσμα να βρισκόμαστε σε συνεχή κίνδυνο εμείς και τα παιδιά μας, γιατί κάποια στιγμή πιστεύω ότι θα τα μαγκώσω κι εγώ".
Αυτή τη δεύτερη νοοτροπία, που γεννάει στρατιές γλειφτών, αναθέσεων, ρεμούλας και ασπονδυλοσύνης, ας την ονομάσουμε απλοϊκά με τον κωδικό "Σέρρες".
Ο κωδικός "Σέρρες", λοιπόν, έχει κ��ποια θύματα σε φωτιές και σε τραίνα και τα σχετικά, κι έχει και κάποιες δηλητηριάσεις, και τελοσπάντων και μερικούς παιδόφιλους που μας φεύγουν αριστερά και δεξιά, αλλά αυτό δεν είναι το κύριο πρόβλημά του.
Το κύριο πρόβλημα του κωδικού "Σέρρες" είναι ότι μένουμε όλοι μαζί φτωχοί, διότι το "στα παπάρια μου τα Τέμπη, εγώ να φάω." το βλέπουνε οι στρατιές γλειφτών κλπ, και ��υνεχίζουν το έργο τους ευρύνοντας τον κύκλο των διεφθαρμένων.
Αυτό, βέβαια, έχει και παραδιπλανά ζητήματα.
Μένουμε όλοι μαζί φτωχοί γιατί ο τυπάς που παίρνει τα συσσίτια των φυλακών, των σχολείων και των νοσοκομείων παίζει με αβαντάζ, κι οι άλλοι κλείνουνε λόγω χάντικαπ, γιατί ο μάγκας παίζει στην ελεύθερη αγορά με μίνιμουμ κέρδος -ή και χασούρα- αφού σκοπός του είναι να εξαλείψει τον ανταγωνισμό στο ελεύθερο εμπόριο, όσο τα μαγκώνει από το Δημόσιο υπερτιμημένα.
Μένουμε επίσης και σάπιοι, γιατί αυτό το σύστημα χώνεται και αναπτύσσεται παντού: στο δημόσιο, στη δικαιοσύνη, στην greek mafia.
Έτσι, όντες βρώμικοι, φτωχοί και διαφθαρμένοι με την
πολιτική "Σέρρες", όταν έρθει η ώρα και μας πάρει τηλέφωνο κανένας απ'όξω να υποστηρίξουμε καμιά γενοκτονία, λέμε τώρα, εμείς δεν θα έχουμε την ισχύ να πούμε όσα βλέπουμε, όπως η Ιρλανδία φερ'ειπείν, αλλά θα λάβουμε αμέσως τη στάση -όπως την ονομάζουν οι Ινδιάνοι- "Γεραπετρίτης".
Θρεντ / Απόσυρση βιβλίου
Με λύπη και απογοήτευση διαβάσαμε πως μια ομάδα στην Κύπρο χαρακτήρισε «ανήθικο» το παιδικό βιβλίο της Κατρίνας Τσάνταλη «Οικογέν��ια είναι…», που κυκλοφόρησε το 2020 και μιλάει για τα διαφορετικά είδη οικογένειας που υπάρχουν παντού γύρω μας.
Περί αντισυνταγματικότητας
Αντισυνταγματικοί νόμοι έχουν κατά καιρούς υπάρξει πολλοί. Όμως οι συντάκτες τους είχαν τη στοιχειώδη πρόνοια, αν μη τι άλλο, να τους γράψουν έτσι ώστε να μην έρχονται ευθέως σε αντίθεση με το γράμμα του Συντάγματος, δλδ μ' αυτό που όλοι διαβάζουμε
Ο Θανάσης Βέγγος, παιδί αγωνιστή της Αντίστασης, ΕΠΟΝίτης ο ίδιος και αργότερα εξόριστος στη Μακρόνησο, το βράδυ του Πολυτεχνείου είχε βγει με το Datsun του και έβαζε φοιτητές ξαπλωμένους μέσα, τους οποίους και τύλιγε με κουβέρτες για να μην τους εντοπίσει η ασφάλεια. ��ΘΑΝΑΤΟΣ!
Δόξα και τιμή στους τεράστιους δικαστικούς λειτουργούς που μετά από 108 μέρες, κατάσχεσαν τα κινητά των 13 λιμενικών που ήταν παρόντες στο ναυάγιο της Πύλου.
Αυτή η επιχείρηση-αστραπή αιφνιδίασε τους υπόπτους που δεν πρόλαβαν να αλλάξουν κινητά, ούτε να σβήσουν ο,τι είχαν στην παλιές τους συσκευές.
Η ταχύτητα αντίδρασης ήταν μεγαλύτερη και από την κατάσχεση του λαπτοπ του Λιγνάδη (ένας μήνας).
Ταυτόχρονα έδειξαν σε όλο τον πλανήτη ότι η υπόθεση προχωράει. Η ελληνική δικαιοσύνη έχει αποδείξει ότι όταν πρόκειται για κρατικά εγκλήματα, ειδικά εις βάρος προσφύγων, δεν χαρ��ζεται σε κανέναν.