Prince Reza Pahlavi will speak with @DashaBurns at the @Politico Security Summit tomorrow. He will make the case that the world should stand with the Iranian people and the only guarantee of regional stability is to stay the course and end this regime.
https://t.co/f2KeHoYXVp
جمهوری اسلامی ۴۷ سال است علیه آمریکا و متحدانش جنگ به راه انداخته. امروز این رژیم از همیشه ضعیفتر است و مردم ایران آمادهاند تا آن را سرنگون کنند. اتخاذ سیاستی درست در این لحظه، میتواند قرن آینده را تغییر دهد. مشتاقم که فردا در «نشست امنیتی پولیتیکو» درباره این موضوع گفتگو کنم.
شاهنشاها
امروز من پیام جوانان ایران را که زیر آتش و خون از ایران عصر پهلوی یاد میکنند برای شما آورده ام که می گویند شاهنشاه روحت شاد.
.« هرگز نمیرد آنکه دلش زنده شد به عشق »
شما همیشه زنده اید و به شما اطمینان می دهم که کشورعزیزمان از این مهلکه نجات خواهد یافت.
Whether or not Europe stands with us, whether or not your journalists do their jobs, whether or not your politicians demonstrate the courage to act, I will fight for my people and my country.
رضاشاه فرزند ملت بود. او پیش از آنکه به مقام پادشاهی برسد، در جایگاه یک نظامی میهنپرست، دور تا دور ایران را گشته و دیده بود که نبود یک دولت کارآمد و قدرتمند چه رنج و فلاکتی برای ملت به بار آورده است.
سردارسپه در روزگاری برای نجات میهن به پا خاست که فقدان سازوکار مدرن و دخالت دولتهای خارجی، مشروطیت نوپای ایران را زمینگیر کرده و سالها بود که مجلس شورای ملی به عنوان نماد مشروطیت، تعطیل بود. بعد از بازگرداندن نظم و امنیت به کشور، رضاشاه و یاران ایرانسازش، استقلال ایران از بیگانه و تاسیس نهادهای کارا و مدرن را در دستور کار خود قرار دادند و مشروطیت نیمهجان را جانی دوباره بخشیدند.
میهنپرستی و مردمدوستی، حکومت قانون و نظم، تجددگرایی، ورود زنان به اجتماع، و تفکیک دین و دولت، از مهمترین اصول و ارزشهایی بودند که رضاشاه و یارانش برای نجات و ساخت ایران سرلوحه کار خود قرار دادند. ما نیز اگرچه در زمانهای متفاوت هستیم، اما نیاز داریم تا آن اصول را در کنار ارزشهای دنیای امروز همچون دموکراسی لیبرال و حقوق بشر در دستور کار خود برای بازپسگیری و بازسازی ایران قرار دهیم.
زادروز رضاشاه، فرصت و بهانهای است تا بار دیگر خدمات ماندگار او به ایران و ایرانی را یادآوری کنیم. موجب خشنودی من است که چند نسل از نوجوانان و جوانان امروز با گذشت یک قرن، قدردان آن مرد بزرگ هستند.
۷۰ زندانی سیاسی کنونی و پیشین پادشاهیخواه در بیانیهای در سالروز «به جاودانگی پیوستن شاهان ایرانساز پهلوی» یاد رضا شاه بزرگ و محمدرضا شاه را گرامی داشتند: «بیگمان پیوند دوباره شاه و ملت میتواند ایران را نجات دهد و دوباره به دروازههای تمدن برساند.»
https://t.co/fSj5g0RAPj
تجمع ایرانیان دانمارک در کپنهاگ در آستانه سالروز درگذشت محمدرضا شاه پهلوی و گرامیداشت یاد و میراث پادشاه فقید ایران.
محمدرضا شاه پهلوی پنجم مرداد ۱۳۵۹ در قاهره چشم از جهان فروبست و در مسجد الرفاعی این شهر به خاک سپرده شد.
چهل و شش سال از درگذشت پدرم میگذرد، اما او امروز زندهترین چهره سیاسی در پیشگاه تاریخ و دل ایرانیان است.
شعله عشق ملت ایران به او روز به روز بلندتر و فروزانتر میشود. همانطور که جاویدنام مجیدرضا رهنورد به نیابت از میلیونها جوان ایرانی نوشت: «نسلی عاشقت شد، که تو را هرگز ندید».
پدرم با تمام وجود، عاشقِ ایران بود. قلب او با طبیعت این خاک میتپید و باریدن باران بر دشتهای ایران، برایش بهترین و زیباترین خبر بود.
او در ۲۲ سالگی، کشور را در شرایط دشوار اشغال متفقین تحویل گرفت و با تکیه بر میهنپرستی، ایران را به سوی دروازههای تمدن بزرگ هدایت کرد. اگر فاجعه ۵۷، مسیر تاریخ ما را منحرف نمیکرد، ایران امروز یکی از درخشانترین قطبهای رفاه و توسعه در جهان بود.
هممیهنانم، اگر به راه او باور داریم، مسئولیت بزرگی بر دوش ماست. برای وفاداری به نگاه او، ما باید ایران را از این فرقه تبهکار پس بگیریم و آن را دوباره بسازیم.
پاینده ایران
رضا شاه بزرگ و محمدرضا شاه در دوران حکمرانی خود کوشیدند ایرانی بسازند که متعلق به همه ایرانیان باشد. آنها تلاش کردند همه نخبگان و اندیشمندان کشور را فارغ از تبار و مذهب و نگاه سیاسی برای ساختن ایران به کار بگیرند. بر پایه چنین نگاه و باوری بود که بسیاری از کارگزاران پادشاهی پهلوی از نخبگان دوره قاجار بودند. و در راستای بهرهبرداری حداکثری از ظرفیت انسانی کشور بود که پدربزرگ و پدرم راهگشای حضور زنان در اجتماع و سیاست شدند و نیمی از جمعیت ایران را از پستوی انزوا و تحجر خارج کردند. آنچه ما باید از رضاشاه و محمدرضاشاه بیاموزیم ترجیح منافع ایران بر منافع شخصی و گروهی است.
رضا شاه در سفرنامهاش پس از نجات خوزستان آرزو کرده بود آنقدر عمر کند تا بتواند آن وطن «جذاب و عزیز» را چنان آباد سازد که حتی کسانی که مهر وطن ندارند هم زندگی در آن را به زندگی در «خارجه» ترجیح دهند. هم پدربزرگ و هم پدرم به همراه یاران ایرانسازشان، مُجدّانه و دلسوزانه برای برآورده کردن این آرزو کوشیدند و ایرانی ساختند که تا پیش از فاجعه خانمانسوز ۵۷، کمتر ایرانی حاضر به ترک همیشگی آن بود.
اکنون رضاشاه و محمدرضاشاه نیستند که ببینند جمهوری اسلامی با «وطن جذاب و عزیز»شان کاری کرده که حتی فرزندان و وابستگان رهبران این رژیم نیز با وجود برخورداری از رانتهای فراوان، زندگی در «خارجه» را به حضور در ایران ترجیح میدهند.
رضاشاه و محمدرضاشاه اما اگر امروز بودند به جوانان آگاه و دلاور ایران افتخار میکردند. جوانانی که با درسآموزی از گذشته، و با عزمی میهنپرستانه، میخواهند ایران را پس بگیرند و از نو بسازند؛ ایرانی که دوباره متعلق به همه ایرانیان باشد و همه نخبگان و نیروهای توانمند کشور، فارغ از تبار و جنسیت و باور و نگاه سیاسی در بازسازی آن به کار گرفته شوند. با اتکا به این جوانان است که یقین دارم فردای ایران بهتر از گذشتهاش خواهد بود.
به یاد پدر و پدربزرگم در سالگرد درگذشتشان
«آنچه ما باید از رضاشاه و محمدرضاشاه بیاموزیم ترجیح منافع ایران بر منافع شخصی و گروهی است... آنها اگر امروز بودند به جوانان آگاه و دلاور ایران افتخار میکردند. جوانانی که با درسآموزی از گذشته، و با عزمی میهنپرستانه، میخواهند ایران را پس بگیرند و از نو بسازند؛ ایرانی که دوباره متعلق به همه ایرانیان باشد و همه نخبگان و نیروهای توانمند کشور، فارغ از تبار و جنسیت و باور و نگاه سیاسی در بازسازی آن به کار گرفته شوند. با اتکا به این جوانان است که یقین دارم فردای ایران بهتر از گذشتهاش خواهد بود.»
شاهنشاها، یکسال دیگر از آخرین دیدار ما سپری شد، و این بار من هم از طرف خودم، و هم از طرف نمایندگان ملت ایران، برای ادای احترام، و همینطور دادن گزارشی کوتاه از آنچه با تو و بی تو بر ایران و ایرانی گذشته و میگذرد، با تو همسر عزیزم گفتگویی دارم.
امروز چهل و شش سال از روزی که ایران و ایرانیان، و همینطور من و خانواده ات را ترک کردی میگذرد، و در این مدت چه ها که بر ما و بر سر این ملک و ملت گذشته.
از اوایل قرن بیستم ایران با داشتن دو رهبر بزرگ نگر، قدم در راهی گذاشت که هیچ کشور دیگری در منطقه حتی تصور آن را هم به خودش راه نمی داد.
پدرت، رضا شاه بزرگ، در سختترین دوران جهان آنروز، ایران را از تقسیم و تجزیه نجات داد و پایه های کشوری متمدن و مستقل را بنا نهاد.
سپس به همت کار مداوم تو، شاهنشاه ایران، کشور ویران بعد از جنگ، تبدیل به ایران آباد شد، و ایرانی سرافکنده، مغرور و سربلند.
ایران کم کم مورد نگاههای حسرت بار بعضی و امیدواری بعضی دیگر قرار گرفت، و ابر قدرتها نیز به تدریج با نگاههای نگران به آن نگریستند.
در انتهای آن دوران طلایی، تمامی کشورهای منطقه در آرزوی بدست آوردن جزیی از آنچه ایران به دست آورده بود بودند، ولی تو کماکان به دنبال نشاندن ایران در سطح پیشرفته ترین کشور های جهان.
تو، شاهنشاه ایران زمین، با اعتقاد به حمایت بی چون و چرای ملت ایران هيچ نوع توافقی را با بزرگان جهان که حتی قدمی با ایران بزرگ مورد نظرت تفاوت داشته باشد قبول نداشتی، ولی افسوس که آن حمایت از تو دریغ شد، و بدون آن پشتیبانی حیاتی، تا به امروز شاهد خسارات بسیار سنگین و کمرشکن اش بوده ایم و هنوز هم هستیم.
ایرانی را که تو ترک کردی با تمامی کشور های جهان رابطه دوستانه داشت، و درهای آنها بدون ویزا برای ما باز بود، ولی ایران امروز، با عنوان حامی نخست تروریسم جهانی، تنها با شماری اندک رابطه ای نیمه دوستانه دارد.
در ایرانی که تو ساختی، درآمد یک کارگر ایرانی امکان یک زندگی راحت را به خانواده اش میداد. امروز کارگر ایرانی حتی قادر به تهیه مایحتاج اولیه زندگی اش هم نیست.
ایران تو در مهم ترین کارخانه های جهان سرمایه گذاری میکرد، و به کشورهای اروپایی پول قرض میداد، و امروز کاسه گدایی دولت آن در انتظار اجازه آمریکا برای خرید غذاست.
پادشاه تاجدار من، به تو به عنوان همسری بی مانند و مهربان، و پدری با علاقه و توجه بسیار به زندگی و تربیت فرزندانش درود میفرستم.
به تو به عنوان ”بزرگ ارتشتاران فرمانده“ درود میفرستم. تو با جهان بینی، برای میهنت پنجمین نیروی دفاعی جهان را بوجود آوردی، تا هیچ کشوری حتی فکر تجاوز به ایران را هم به خود راه ندهد.
نسل جوان و برومند امروز ایران، همانهایی که رژیم اسلامی با صرف هزینه های هنگفت و دروغهای بزرگ درباره دوران ما، می خواست حامی خودش باشد، با آگاهی بسیار از آنچه ما ساختیم، با دست خالی، ولی با اراده ای آهنین رو در روی آنها ایستاده، به خاندان پهلوی درود میفرستد، و با صدای بلند سقوط رژیم وحشت را میخواهد.
همین چندی پیش شاهد بزرگترین کشتار تاریخ ملتی توسط دولت حاکمش بودیم، دهها هزار جوان برومند ما به فرمان رهبران امروز ایران، در تنها دو روز در خاک و خون غلطیدند، و ملتی را داغدار و خونخواه خود کردند.
امروز همان رهبران در آتش جنگی خانمان سوز، سخت درگیرند، و ملتی که آن روز همه چیز داشت، امروز گرسنه، بی دفاع و مستاصل نمی داند با چه فردایی رو بروست.
رضا، پسر بزرگت که هنگام رفتن تو جوانی ۱۹ ساله بود، رهبری باز پس گیری ایران و رسیدن به دوران گذار را به عهده گرفته.
امید من و همه ایرانیان است که با پیروزی نهایی نور بر تاریکی، ایرانیان، یک دل و یک صدا، و دست در دست هم کمر همت به ساختن آینده آن ببندند، و از نو ایرانی پیشرفته و سر بلند بسازند.
تا آنروز و آن خبر، با درود بر تو و عشقی بی پایان
فرح پهلوی
«توضیحی درباره فهرست حسابهای دنبالشده از سوی حسابهای رسمی شاهزاده رضا پهلوی.»
حسابهای رسمی شاهزاده رضا پهلوی در شبکههای اجتماعی تا امروز شماری از خانوادههای جاویدنامان و مجروحان انقلاب ملی، برخی سیاستمداران و کنشگران، احزاب و انجمنها، و همچنین تعدادی از هنرمندان و ورزشکاران را دنبال میکردند.
با این حال، دنبالشدن برخی حسابها و دنبالنشدن برخی دیگر، گاه موجب دلخوری، سوءبرداشت یا ایجاد برداشتهای نادرست شده بود.
از این رو، برای ایجاد رویهای شفاف و یکسان، تصمیم گرفته شد که از این پس حسابهای رسمی شاهزاده رضا پهلوی تنها دفتر ارتباطات و رسانه و دیگر حسابهای مرتبط با خانواده پهلوی را دنبال کنند.
هدف از این تصمیم، جلوگیری از هرگونه سوءبرداشت، حاشیهسازی یا سوءاستفاده از فهرست حسابهای دنبالشده است.
شاهزاده رضا پهلوی در پاریس با سیلوان آدامز، رئیس شاخه اسراییل کنگره جهانی یهودیان، دیدار و درباره آیندهای آزاد و دموکراتیک برای ایران و برقراری دوباره روابط دیپلماتیک میان ایران آزاد و اسرائیل گفتوگو کرد.
در این دیدار، آقای آدامز با تأکید بر حمایت یهودیان جهان از چشمانداز شاهزاده رضا پهلوی برای ایرانی آزاد و دموکراتیک گفت:
«ما شانهبهشانه شما خواهیم ایستاد.»
شاهزاده رضا پهلوی نیز با اشاره به ریشههای تاریخی روابط دو ملت گفت:
«آنچه ما در پی تحقق آن در قرن بیستویکم هستیم، در واقع دو هزار و پانصد سال پیش آغاز شده است.»
به نشانه امید به آینده، سیلوان آدامز دو مزوزای ساختهشده از سنگ اورشلیم را به شاهزاده رضا پهلوی هدیه داد، یکی برای سفارت آینده اسرائیل در تهران و دیگری برای سفارت آینده ایران در اورشلیم.
طومارهای درون این مزوزاها به دست یک کاتب مذهبی اسرائیلی ایرانیتبار نوشته شدهاند، نمادی از پیوند تاریخی ایران و اورشلیم و امید به آیندهای که در آن آزادی مردم ایران، راه را برای صلح، همکاری و شکوفایی مشترک باز خواهد کرد.
آقای آدامز در جایگاه سرمایهداری بسیار موفق، همچنین آمادگی خود را برای سرمایهگذاری و مشارکت در بازسازی ایران آزاد اعلام کرد و ابراز امیدواری کرد که بهزودی در تهران، در کنار مردم ایران، شاهد آغاز فصل تازهای از روابط میان دو کشور باشد.