من آرزویی داشتم از زندگی در تهران در ۱۶ سالگی که الان دارم میزییمش، اما نمیفهمم که هست. نمیفهمم که ساختمش.
فقط خیلی خیلی حالم بده که تمامش رو نساختم، هنوز.
@TellMeLuckyOne کمککننده هست. کلن فانکشن داشتن حس زنده بودن میده. اما نه همیشه و شاید خود اون کار حالت رو بدتر کنه. یه نوعی از افسردگی هست که فانکشن داری ولی مودت همیشه پایینه
وقتی به جای اینکه حواست باشه که خودت چطور به نظر میرسی، مطلقا تمام حواست رو بدی به دنیای پیرامونت، و اجازه بدی تو، مثل تو باشی، مثل رودی که خودش مسیرش رو میره، اونوقت تازه میبینی چقدر شگفتی توی دنیا هست
حتی وقتی فقط میری یه نون بربری میخری و برمیگردی، از تمام کوچهها لذت میبری