١. تنِ زخمی، با هر زخم تازه، زخمهای کهنهاش را از یاد نمیبرد. اینطور نیست که فرود آمدن زخمهای تازه بر پیکر ما، چیزی از درد جراحتهای پیشین بکاهد. پس از آبان ۹۸، زخمهای بسیاری بر ما نشست؛ اوباش جمهوریاسلامی بارها و بارها از همان نقطههای شکسته بر ما تاختند و زخم زدند.
٢. اما هیچیک، دیگری را از حافظهی ما پاک نکرد. رنجها جایگزین یکدیگر نمیشوند؛ روی هم انباشته میشوند. هر زخم تازه، دردی دیگر بر حافظه زخمی ما میافزاید. ما نه فراموش کردهایم و نه قرار است فراموش کنیم. حافظهی ما مهمترین سلاح ماست برای ستیز با قدرت.
بچهها! هر وقت احساس انزوا و تنهایی کردید، در هر کجای جهان که هستید، به یاد بیاورید که ما یک آرزوی خیلی بزرگ و مشترک داریم و هر بلایی هم که در زندگی به سرمان بیآید و هر رنجی که طاقتفرسا شود، آن آرزو، آنقدر باشکوه است که میارزد ما را سرپا نگه دارد