pawitra

ครูสอนเด็กน้อย 🤶🏻👫ที่รักการทำขนมคลีนๆ❤️🎂 ลองชิมได้ที่ @grannysaidsoCNX +แม่หมาชาร์ลีแองเจิ้ล 🐶🐮
||ENGL48 CMU||

[almondcanoo🍅 @almondcanoo]

แค่คำชมเล็กน้อย ก็สร้าง good day ให้ใครสักคนได้เลย☺️
คุณคนนี้เค้าทานโจ๊กแล้วอร่อย เลยเลือกที่จะโทรไปบอกทางร้าน ว่า *อร่อยมาก*
แล้วฟังเสียงเจ้าของร้านนะ คือดูดีใจมากเลย แง้

มีคอมเมนท์บอก : ถ้าเราได้รับโทรศัพท์จากลูกค้าแบบนี้มาก คงมีกำลังใจมากขึ้นเยอะเลย
พลังงานดีๆสุดๆ

[𝙘𝙖𝙧𝙚𝙧𝙮⋆𝙨𝙡𝙤𝙬 @onlusm_]

ภาษากายออกชัดมากเลยนะ ทั้งท่าทางสีหน้า คือแบบ..😆

#โหนกระเเส #บุ๋มปนัดดา

[pawitra @pawitraharnsa]

@apricitydreamz กล้วยมันดิบบบบ

[pawitra @pawitraharnsa]

@divemetou @ginpairuey อีไผ่ วันพอยท์ค่ะ

[pawitra @pawitraharnsa]

ไม่กิน ไม่ชอบพวกแอ๊บ

[29. @itphadddd]

อันนี้ไม่ได้ๆๆๆๆๆๆ ทำทำไม?? มึงมันไม่ได้ ทำไมคอนเท้นเค้าแปลก ตอนลงคลิปไม่เอ๊ะหรอออ ?????

[29. @itphadddd]

อันนี้ไม่ได้ๆๆๆๆๆๆ ทำทำไม?? มึงมันไม่ได้ ทำไมคอนเท้นเค้าแปลก ตอนลงคลิปไม่เอ๊ะหรอออ ?????

[Country boy ⛰️🌲🏕️ @ADVENTURER_x007]

😱 เพิ่งรู้ว่าหลังกินหม่าล่า, ชาบู หรือ ส้มตำ
ให้กินกล้วยตาม 1-2 ลูก หรือน้ำมะพร้าว
ถ้าเป็นกล้วยหอมก็ยิ่งดีเลย
จะลดโซเดียมได้เกือบหมด
ตื่นมาหน้าไม่บวม โคตรเริ่ด ทริคโกงมาก🫣

ผมไปอยู่ไหนมา พึ่งรู้ ใครรู้แล้วบ้างครับ?

[SE7EN @Kongto07]

ช่วงแรกที่ผมเปิดร้านไอติมค่อนข้างขายดี จนวันนึงมีร้านใหญ่มีเปิดตัดหน้าในทำเลที่ดีกว่า และขณะที่ขับเคี่ยวกัน มียูทูปเบอร์ชื่อดังมาก ไปรีวิวร้านนั้น ร้านผมดับสนิทครับ เป็นปีๆ เหลือแต่ลูกค้าประจำไม่กี่คน

หนึ่งในนั้นคือป้าที่แกขายข้าวต้มอยู่ไม่ไกลกัน แกอายุ 60+ แต่มาบ่อยจนเรารู้ว่าแกตั้งใจมาอุดหนุน แกคงเข้าใจความรู้สึกเราในฐานะ คนค้าขายด้วยกันดี จนวันนึงร้านผมมีคนมารีวิวและแมสในติ้กต่อก เลยดีขึ้นและรอดมาได้

ราว 5-6 เดือนก่อนป้าแกหายไปครับ วันนึงผมปิดร้านเที่ยงคืน เลยเดินไปเยี่ยม และจะกินข้าวต้มร้านแก กำแพงติดกันกับแกมีร้านข้าวต้มชื่อดังมาเปิด ลูกค้าเต็มร้านในขณะที่ร้านแกไม่มีสักโต้ะเดียว เหมือนที่ผมเคยเจอเป้ะๆ

แกเห็นเราก็ยิ้มให้ เชิญไปนั่งรับออเดอร์และไปปรุง ผมนั่งกินไปน้ำตาไหลไป
หลังจากนั้นผมก็ไปอุดหนุนแกอีกหลายครั้ง จนเมื่อเดือนที่แล้ว แกปิดเซ้งร้านไปแล้ว🙂‍↕️

ร้านข้าวต้มชื่อดังร้านนั้น ก็ยังมีลูกค้าแน่นร้านอยู่ทุกวัน แต่ผมไม่เคยรู้สึกอยากไปลองกินเลยสักนิด

[pawitra @pawitraharnsa]

@smallroom_tweet ไม่ไหววววว

[pawitra @pawitraharnsa]

@ksirkw เราเข้าใจมากที่แม่บุ๊คมีตู้เย็นอยู่หน้าบ้านเพราะเวลารถเย็นเอาของมาส่ง สามารถเอาเข้าตู้เย็นให้ได้เลย ดีงาม

[いずみ @Happy_Pokonyan1]

ホント結婚するなら、スーパーに行くだけで楽しい人がいいよ。一緒に食べるご飯が美味しい、ソファでお互い別のことをしてても幸せ、夜の散歩がご褒美になるとか、「日常に幸せを感じる人」。逆に否定される、傷つけられる、見下される、軽視されるとか、日常的に『なんか苦しい人』はぜっっったいダメ

[The Red Book of MANIFEST วาจาประกาศิต @kidmakk]

ทฤษฎี “ราศีกันย์”... "คนที่สังเกตเห็นรายละเอียดเล็ก ๆ ของทุกคน มักซ่อนความต้องการของตัวเองไว้อย่างเงียบที่สุด" พวกเขาจำได้ว่าใครชอบอะไร รู้ว่าใครกำลังไม่สบายใจ และมักยื่นมือเข้าไปช่วยก่อนที่จะมีใครเอ่ยปาก ภายนอกจึงดูเป็นคนเจ้าระเบียบ คิดมาก และคาดหวังสูง ทั้งที่ลึกลงไป พวกเขาเพียงอยากดูแลทุกอย่างให้ดีที่สุด เพราะใช้การใส่ใจแทนคำว่ารัก ราศีกันย์ยอมเหนื่อยเพื่อแก้ปัญหา ยอมรับภาระเพื่อให้คนอื่นสบาย และตำหนิตัวเองกับความผิดพลาดเพียงเล็กน้อย ทว่าวันหนึ่งพวกเขาจะเรียนรู้ว่า “เราไม่จำเป็นต้องสมบูรณ์แบบ จึงจะคู่ควรกับความรักที่ดี” เพราะหัวใจที่คอยดูแลความไม่สมบูรณ์แบบของคนทั้งโลก ก็ควรได้รับการโอบกอดอย่างอ่อนโยนในแบบที่เป็นเช่นกัน

[pawitra @pawitraharnsa]

@kidmakk รับค่ะ ❤️

[The Red Book of MANIFEST วาจาประกาศิต @kidmakk]

วาจาประกาศิต “คาถามหาเศรษฐี”

1. ฉันคือแม่เหล็กแห่งความมั่งคั่ง เงินทองและโอกาสอันยิ่งใหญ่หลั่งไหลเข้ามาในชีวิตของฉันทุกวัน
2. ฉันคิด พูด และลงมือทำด้วยจิตใจของมหาเศรษฐี จึงสร้างคุณค่าและความมั่งคั่งได้อย่างไม่สิ้นสุด
3. จักรวาลกำลังเปิดประตูแห่งความอุดมสมบูรณ์ และนำพาความสำเร็จมาสู่ชีวิตของฉัน
4. ฉันคู่ควรกับทรัพย์สิน ความมั่งคั่ง และอิสรภาพทางการเงินในทุกมิติของชีวิต
5. ทุกการตัดสินใจของฉันนำพาเงินทอง ความเจริญรุ่งเรือง และโอกาสที่ยิ่งใหญ่เข้ามาเสมอ
6. ฉันยินดีรับรายได้จากหลายช่องทาง และใช้ความมั่งคั่งเพื่อสร้างประโยชน์ให้กับผู้คนมากมาย
7. ฉันคือมหาเศรษฐีผู้เปี่ยมด้วยปัญญา ความเมตตา และความอุดมสมบูรณ์ จักรวาลสนับสนุนฉันในทุกย่างก้าว

พิมพ์ “รับ” เพื่อยืนยันวาจาประกาศิต

[The Red Book of MANIFEST วาจาประกาศิต @kidmakk]

ชอบประโยคที่บอกว่า “จงอย่าเก็บคำพูดของคนที่ไม่ใส่ใจความรู้สึกของเรามาคิด และอย่าเก็บเรื่องราวของคนที่ไม่ได้หวังดีกับเรามารู้สึก” เพราะคนที่พูดโดย ‘ไม่แคร์หัวใจเรา’ มักลืมคำพูดของตัวเองเร็วกว่าที่เราจะลืมเสียอีก แต่คนที่ต้องแบกความรู้สึกกลับเป็นเรา เราเก็บมาคิด เก็บมาเสียใจ เก็บมาตั้งคำถามกับคุณค่าในตัวเอง ทั้งที่ความจริง คำพูดเหล่านั้น ‘สะท้อนตัวตนของผู้พูด’ มากกว่า ‘สะท้อนคุณค่าของเรา’ ชีวิตสั้นเกินกว่าจะปล่อยให้คนที่ไม่หวังดี เข้ามา ‘เช่าพื้นที่ในหัวใจของเรา’ โดยไม่เสียค่าใช้จ่าย จงเลือกเก็บคำพูดของคนที่รักเรา ความหวังดีของคนที่มองเห็นคุณค่าในตัวเรา และความสุขเล็ก ๆ ของวันธรรมดาเอาไว้แทน เพราะหัวใจของเรา…ควรเป็น ‘พื้นที่ปลอดภัยสำหรับความสบายใจ’ ไม่ใช่ที่เก็บคำพูดของคนที่ไม่เคยใส่ใจความรู้สึกของเราเลย

[The Red Book of MANIFEST วาจาประกาศิต @kidmakk]

มีทฤษฎีนึงบอกว่า

[The Red Book of MANIFEST วาจาประกาศิต @kidmakk]

กฎของ Manifest;

เมื่อ “จ่าย” ให้รู้สึกยินดี
เมื่อ “รับ” ให้รู้สึกขอบคุณ

แล้วจะมีเงินเข้ามาไม่ขาดสาย

[The Red Book of MANIFEST วาจาประกาศิต @kidmakk]

ชอบประโยคที่บอกว่า “การเยียวยาตัวเอง ไม่จำเป็นต้องเป็นเรื่องใหญ่เสมอไป” บางครั้งมันมาในรูปแบบของกาแฟหนึ่งแก้วที่ได้ดื่มเงียบ ๆ ในเช้าวันหยุด ซีรีส์หนึ่งตอนที่ทำให้เราหัวเราะทั้งที่ก่อนหน้านั้นใจหนัก หนังสือหนึ่งเล่มที่มีประโยคตรงกับความรู้สึกพอดี หรือเพลงของศิลปินคนโปรดที่เปิดเมื่อไหร่ก็เหมือนได้กลับบ้าน หลายคนคิดว่าการเยียวยาตัวเองต้องเดินทางไกล ต้องเปลี่ยนชีวิต หรือทำอะไรพิเศษ แต่ในความเป็นจริง หัวใจของคนเรามักซ่อมแซมตัวเองผ่านเรื่องเล็ก ๆ ในวันธรรมดาเสมอ ขอแค่มีช่วงเวลาที่ได้พักจากความวุ่นวาย ได้กลับมาอยู่กับตัวเอง ได้หายใจลึก ๆ และรับรู้ว่ายังมีสิ่งเล็กน้อยที่ทำให้เรายิ้มได้… เท่านี้ก็อาจเพียงพอแล้วสำหรับการผ่านวันที่เหนื่อยล้ามาอีกหนึ่งวัน เพราะความสุขไม่ได้อยู่ไกลเลย บางครั้งมันซ่อนอยู่ในรายละเอียดเล็ก ๆ ที่ช่วยโอบกอดหัวใจเราอย่างอ่อนโยน และบอกเราว่า วันนี้เราเก่งมากแล้ว

[W @sxicex]

ถ้าชีวิตงงๆ จงลองทำ

ถ้าชีวิตกำลังอยู่ในโหมด "งงๆ" ลองทำ Ikigai check-in

ถ้ารู้สึกว่าชีวิตเริ่ม "หลงทาง" หรือ "ยุ่งเหยิง" อาจช่วยให้เรากลับมาสำรวจสมดุลของ 4 เหตุผลของการมีชีวิตอยู่แบบ Ikigai

ลองหยิบกระดาษมาทด ค่อยๆ ตอบคำถาม 4 ข้อดู เริ่มจาก

1. What you love (สิ่งที่คุณรัก)

[Sopon Supamangmee @sopons]

วันนี้มีน้องมาถามว่า “พี่โสภณ อยากรู้ว่าทำไมเราถึงรู้สึกว่าตัวเองไม่เก่ง ทั้งๆ ที่คนอื่นก็มองว่าเราเก่ง แต่เราไม่รู้สึกแบบนั้นเลย เพราะอะไร? และแก้ไขยังไงได้บ้าง?”
.
น้อง....น้องถามถูกคนมาก เพราะพี่ก็เป็นแบบนั้น เป็นมานาน...และยังเป็นอยู่ งั้นเรามาหาทางออกกันดีกว่า
.
หลายคนอาจจะเคยรู้สึกแบบนี้ เช่น ได้เลื่อนตำแหน่ง ได้รับคำชม ได้รางวัล แต่แทนที่จะดีใจ กลับมีเสียงเล็กๆ ในหัวดังขึ้นว่า “เดี๋ยวเขาก็รู้ว่าเราไม่ได้เก่งจริง”?
.
ถ้าเคย คุณไม่ได้อยู่คนเดียว
.
แม้แต่ Maya Angelou นักเขียนผู้ทรงอิทธิพลแห่งศตวรรษที่ 20 ผู้ได้รับการเสนอชื่อเข้าชิงรางวัลพูลิตเซอร์และคว้ารางวัลแกรมมี่ถึง 5 ครั้ง เคยเปิดเผยความรู้สึกนี้ไว้อย่างตรงไปตรงมาว่า
.
“ฉันเขียนหนังสือมาแล้ว 11 เล่ม แต่ทุกครั้งฉันก็จะคิดว่า ‘โอ้ พวกเขาจะต้องรู้แน่เลย ฉันหลอกทุกคนมาตลอดแล้วตอนนี้พวกเขาก็จะจับไต๋ได้แล้ว’”
.
ความรู้สึกนี้มีชื่อเรียก และมันมีคำอธิบายทางจิตวิทยาที่ชัดเจน
.
ในปี 1978 นักจิตวิทยาสองท่านจาก Georgia State University คือ Pauline Rose Clance และ Suzanne Imes ได้ตีพิมพ์งานวิจัยชิ้นสำคัญในวารสาร Psychotherapy: Theory, Research & Practice ชื่อว่า "The Impostor Phenomenon in High Achieving Women" ซึ่งเป็นครั้งแรกที่ปรากฏการณ์นี้ถูกนิยามอย่างเป็นทางการ
.
Clance และ Imes ศึกษาผู้หญิงที่ประสบความสำเร็จสูงกว่า 150 คน ทั้งอาจารย์มหาวิทยาลัยและนักศึกษาที่มีผลการเรียนดีเด่น แล้วพบสิ่งที่น่าประหลาดใจ คนเหล่านี้แม้จะมีหลักฐานเชิงประจักษ์มากมายว่าตัวเองเก่ง ทั้งเกรด รางวัล และคำชื่นชมจากผู้เชี่ยวชาญ กลับไม่สามารถ “ซึมซับ” หรือ “รู้สึกถึง” ความสำเร็จเหล่านั้นเข้าไปเป็นส่วนหนึ่งของตัวตนได้
.
พวกเขาเชื่อว่าความสำเร็จที่ได้มาเป็นเพราะโชค เพราะจังหวะ หรือเพราะคนอื่นเข้าใจผิด ไม่ใช่เพราะความสามารถที่แท้จริง
.
นี่คือสิ่งที่เรียกว่า Impostor Phenomenon หรือที่คนทั่วไปรู้จักกันในชื่อ Impostor Syndrome ครับ
.
และมันไม่ได้เกิดขึ้นกับผู้หญิงเท่านั้น งานวิจัยในเวลาต่อมาพบว่าปรากฏการณ์นี้เกิดขึ้นกับทุกเพศ ทุกวัย และทุกอาชีพ โดยบทความที่ตีพิมพ์ใน International Journal of Behavioral Science ในปี 2011 ประมาณการว่าคนราว 70% จะเคยประสบกับความรู้สึกแบบนี้สักครั้งในชีวิต
.
😨 [ แล้วทำไมยิ่งเก่ง ยิ่งสงสัยตัวเอง? ]
.
สิ่งที่ทำให้ Impostor Syndrome น่าสนใจ และน่ากลัวในเวลาเดียวกัน คือมันไม่ได้หายไปเมื่อเราประสบความสำเร็จมากขึ้น กลับตรงกันข้าม ยิ่งสำเร็จมาก ยิ่งกลัวว่าจะถูกจับได้มากขึ้น
.
Clance และ Imes อธิบายว่านี่คือ “วงจรเสริมแรง” (reinforcement loop) ความกังวลว่าตัวเองไม่เก่ง ทำให้ทำงานหนักมากเป็นพิเศษเพื่อปิดบัง เมื่อผลงานออกมาดีก็รู้สึกดีชั่วคราว แต่ลึกลงไปความรู้สึกว่า “ฉันเป็นของปลอม” ยังคงอยู่ครบถ้วน แล้วก็วนเวียนซ้ำ
.
Michelle Obama อดีตสุภาพสตรีหมายเลขหนึ่งของสหรัฐอเมริกา จบการศึกษาจาก Princeton และ Harvard Law School เจ้าของหนังสือ Becoming ที่ขายได้หลายล้านเล่ม ยอมรับความรู้สึกนี้อย่างเปิดเผยต่อหน้านักเรียนหญิง 300 คนในลอนดอนเมื่อปี 2018 ว่า
.
"ฉันยังมีความรู้สึกแบบ Impostor Syndrome อยู่บ้าง มันไม่เคยหายไปไหน ที่พวกคุณกำลังฟังฉันอยู่จริงๆ นี่ มันไม่หายไปหรอก ความรู้สึกที่ว่าคุณไม่ควรเอาฉันไปจริงจังขนาดนั้น ฉันจะไปรู้อะไร?"
.
แม้แต่คนที่เคยนั่งอยู่ในทุกโต๊ะที่ทรงอำนาจที่สุดในโลก ตั้งแต่ทำเนียบขาวจนถึงสหประชาชาติ ยังรู้สึกแบบนี้ มันบอกเราว่า Impostor Syndrome ไม่ใช่ปัญหาของคนไม่เก่ง แต่เป็นปัญหาของคนที่เก่งแต่ไม่เชื่อว่าตัวเองเก่ง
.
❤️‍🩹 [ เริ่มต้นแก้ที่ตรงไหนได้บ้าง ]
.
สิ่งแรกที่ Clance และ Imes เสนอไว้ตั้งแต่ในงานวิจัยต้นฉบับ และยังคงได้รับการสนับสนุนจากนักจิตวิทยาจนถึงปัจจุบัน คือ การพูดถึงมัน เพียงแค่รู้ว่าความรู้สึกนี้มีชื่อเรียก และรู้ว่าคนอื่นก็เป็นเหมือนกัน ก็ช่วยลดพลังของมันลงได้มากแล้ว
.
งานวิจัยของทั้งสองท่านเน้นว่าการพูดคุยในกลุ่มกับคนที่มีประสบการณ์คล้ายกัน สร้างผลกระทบอย่างมีนัยสำคัญต่อผู้เข้าร่วม เพราะทำให้ตระหนักว่าตัวเองไม่ใช่คนเดียวที่รู้สึกแบบนี้
.
สิ่งที่สองคือ การบันทึก Clance และ Imes ให้ผู้เข้าร่วมวิจัยทำการบ้านง่ายๆ เขียนรายชื่อคนที่ตัวเองเชื่อว่าเคย “หลอก” ให้คิดว่าตนเก่ง แล้วลองทบทวนดูจริงๆ ว่าเราหลอกเขาได้จริงหรือ หรือแค่ทำได้ดีจริงๆ กันแน่ นอกจากนี้ การจดบันทึกคำชื่นชมที่ได้รับ แทนที่จะปล่อยให้มันผ่านไปอย่างไร้ความหมาย ก็เป็นอีกวิธีหนึ่งที่ช่วยให้เราเริ่ม “เห็น” และ “รับรู้” ความสำเร็จของตัวเองได้เช่นกัน
.
และสิ่งที่สามคือ การเปลี่ยนบทสนทนาในหัว แทนที่จะบอกตัวเองว่า “ฉันไม่รู้อะไรเลย” ลองเปลี่ยนเป็น “ฉันกำลังจะได้เรียนรู้อะไรใหม่” ซึ่งไม่ใช่การหลอกตัวเอง แต่เป็นการเลือกมุมมองที่ยุติธรรมกับตัวเองมากขึ้น
.
สุดท้ายผมแนะนำน้องไปว่า ความรู้สึกไม่เก่งถ้าลองพลิกมุมมองในแง่ดีหน่อย มันคือการเห็น ‘ช่องว่าง’ ที่เราจะโตได้ต่อ เราอาจจะยังไม่พอใจกับความสามารถของเราในตอนนี้ ซึ่งไม่เป็นไร แต่อย่าแค่ก้มหน้าก้มตาวิ่งไปข้างหน้าอย่างเดียว หยุดพักแล้วมองย้อนกลับไปชื่นชมเป้าหมายที่เราทำได้สำเร็จตามเส้นทางที่ผ่านมาบ้างเป็นพักๆ จะช่วยได้เยอะเลย
.
Impostor Syndrome เป็นประสบการณ์ทางจิตวิทยาที่เกิดขึ้นจริง ส่งผลกระทบจริง และหากปล่อยทิ้งไว้นานพอ มันสามารถนำไปสู่ความเครียดสะสม ภาวะหมดไฟ และความวิตกกังวลที่บั่นทอนทั้งชีวิตการทำงานและชีวิตส่วนตัว
.
แต่ความจริงอีกด้านหนึ่งก็คือ คนที่รู้สึกแบบนี้ มักเป็นคนที่ใส่ใจมากพอที่จะสงสัยตัวเอง คนที่ไม่เคยสงสัยเลยว่าตัวเองเก่งพอหรือยัง ไม่ได้หมายความว่าเขาเก่งกว่าเรา อาจแค่หมายความว่าเขาไม่เคยถามคำถามนี้กับตัวเอง
.
สำคัญที่สุด การรู้จัก Impostor Syndrome ไม่ได้ทำให้มันหายไป แต่มันทำให้เราหยุดต่อสู้กับเงาของตัวเอง แล้วเริ่มเดินไปข้างหน้าได้อีกครั้ง
.
- โสภณ ศุภมั่งมี