La meta es pulir tanto mi inglés y construirme una personalidad alternativa tan fuerte en ese otro idioma, que más nunca en una conversación me tenga que acordar de este meme por lo accurate que es.
passo mal com a raiva que a dua lipa canta “cause I don’t wanna have to show ya” a bixinha realmente tava CANSADA de ter que mostrar o jeito que ela merecia ser tratada
a dua lipa começando a era nova dela com uma música do álbum “flop” de quase 3 anos atrás no top 50 do spotify global
a última risada é sempre a dela mesmo
People who spend long periods of time at home and slowly lose the desire to go outside often think they're just resting. But psychologically, many of them are experiencing something called mental rumination. It's a state where the brain starts slowing down while the number of thoughts inside keeps increasing and the motivation to do anything slowly disappears. The mind gets stuck in the past, worries about the future and burns itself out. This isn't laziness, it's a nervous system stuck in survival mode. And the longer it lasts, the more distant normal life begins to feel. And the difficult part is that you usually can't escape it through one massive burst of motivation. And sometimes,recovery starts with just one small step.
Yaşından genç görünmek aslında manevi bir şey. Çünkü yüz, ruhun aynası. İçinde kin tutmuyorsan, affetmeyi biliyorsan, geceleri vicdanın rahat uyuyorsan, o hafiflik yüzüne yansıyor. Stres yaşlandırmaz, taşımaya devam ettiğin yükler yaşlandırır. Bırakmayı öğrenen insan hafifler, hafifleyen insan parlar. Sürekli şikayet eden değil, şükreden; herkesi yargılayan değil, anlayan bir kalbin varsa, zaman sana acımasız davranmıyor. Çocuk gibi merak eden, küçük şeylerle sevinen, kalbini kirletmeyen insan eskimez. Çünkü ruhu yorulmamıştır. Ruhu yorulmayan insanın gözlerindeki ışık sönmez ve o ışık seni her yaşta genç gösterir. Gençlik bir kremde değil, temiz bir kalpte ve sakin bir zihinde saklı.
Dolly Parton casi chocó su automóvil la primera vez que escuchó a Whitney Houston cantar “I Will Always Love You”.
La canción había nacido casi 20 años antes, cuando Dolly decidió separarse profesionalmente de Porter Wagoner, el hombre que había impulsado su carrera.
Como él se negaba a dejarla marchar, ella escribió una despedida y se la cantó.
Porter terminó llorando.
Tiempo después, Elvis Presley quiso grabarla. Para Dolly era un sueño, hasta que su representante le exigió entregar la mitad de los derechos de autor. Aunque necesitaba el dinero, se negó.
Aquella decisión cambió su vida.
En 1992, Kevin Costner eligió la canción para “The Bodyguard” y Whitney Houston la convirtió en un fenómeno mundial. Dolly escuchó la versión por primera vez mientras conducía y tuvo que detenerse: estaba tan emocionada que temió sufrir un accidente.
“Tomó mi pequeña canción y la convirtió en algo enorme”, recordaría después.
La versión le generó cerca de 10 millones de dólares en regalías. Dolly invirtió parte de ese dinero en un complejo de oficinas situado en un barrio históricamente afroamericano de Nashville.
Lo llamó «la casa que Whitney construyó».
Dolly escribió la canción. Whitney la hizo volar. Y entre las dos crearon una despedida que el mundo nunca pudo olvidar.
Ahora las dos nos han dejado, pero juntas hicieron que una canción de despedida se volviera eterna.
Amigos pasó lo que mas me temia, mi ex me robó el nombre de bebé, me siento como Charlotte en sex & the city cuando Laney se preñó primero y se robó el nombre
El día que me vean con novio, primero es un milagro; segundo, es un hombre que resuelve más que yo. Y tercero, sobrevivió a mis intentos de huir y me demostró con hechos por qué debía dejar de estar sola 😮💨