من تو زندگیم خیلی از حق خودم گذشتم. برای اطرافیانم برای رفیقای صمیمیم. ��ای خیلیا وایسادم. و خدا میدونه حتی یکبارم بدون ذره ای انتظار بوده.
اما از خدا که پنهون نیست از شما چه پنهون،روزها به این فکر میکنم که وقتی مُردم واقعا کسی هست این رازها رو دیده باشه یا همشون بام میان زیر خاک!
ما وقتی از جنایت میگوییم، جهانیان تصور محدودی از آن دارند. برای تصور آنچه در خیابانهای ایران رخ داده، آن را با نمونههای مشابه مقایسه میکنند.
با چنین مبنایی، ۴۰هزار کشته در کمتر دو روز، واقعی به نظر نمیرسد.
ما باید در انتشار تصویر دقیق این جنایت بکوشیم.
ما باید با انتشار پیاپی این تصاویر، به جهانیان نشان دهیم که آدمکشان سپاهی، با هیچ نمونهای در تاریخ معاصر، قاب�� تطبیق نیستند.