Στο Μουντιάλ ένας άνδρας με κόκκινο κοστούμι στεκόταν εντελώς ακίνητος για 90 λεπτά στις κερκίδες. Στη συνέχεια κάλυψε το στόμα του και έφερε ένα πιστόλι στον κρόταφό του.
Οι κάμερες της FIFA έκοψαν αμέσως τη μετάδοση.
Το όνομά του είναι Μισέλ Κούκα Μπολαντίγκα
🚨🚨🚨 إيران تترك رسالة جديدة في غرفة الملابس بعد المباراة 🇮🇷
• المنتخب الإيراني يكرر لفتته المميزة بعد التعادل مع مصر، تاركًا رسالة مكتوبة بخط اليد في غرفة الملابس، شكر فيها مدينة سياتل على حسن الضيافة، وأكد من خلالها على مبدأ اللعب النظيف.
"نحن نأتي من إيران.. أرض تضع الشرف فوق الانتصار منذ آلاف السنين. كرة القدم بالنسبة لنا ليست مجرد منافسة على النتائج، بل اختبار للشخصية."
"قد تتحقق النقاط بطرق عديدة، لكن الاحترام لا يُكتسب إلا بالنزاهة. قد تتأهل الفرق، لكن فقط بالعدالة والشرف يبقى الرأس مرفوعًا أمام التاريخ."
"الروح الرياضية ليست مجرد بند في قوانين اللعبة، بل هي روحها. شكراً سياتل على الضيافة، وشكراً لكل إيراني دعمنا بقلبه وصوته.. إيران دائماً مرفوعة الرأس".
Πριν πάω για κρεπαλες ως ανήρ φάγος κ πότης, λαίμαργος κ κοιλιοδουλος, αναίσχυντος κ αδιάκριτος κ αθυροστομος, μεσα στην βρώμα κ την δυσωδία, να σας αφήσω με το κάτωθι βίντεο να σκεφτείτε λίγο.
Η κατάσταση δεν πάει άλλο παίδες, το βλέπω κάθε χρονιά, κ αλίμονο μας ..
"Το ρόλο μας τον διαλέξαμε οι ίδιοι εμείς- την πρώτη μέρα που διστάσαμε να πάρουμε μια απόφαση ή που σταθήκαμε εύκολοι σε μιάν αναβολή ."
-Τάσος Λειβαδίτης-
Το MizAI (https://t.co/W1R90bwfBK) είναι μια νέα ελληνική πλατφόρμα τεχνητής νοημοσύνης που δημιούργησε ο Άγγελος Διαμαντόπουλος, η οποία αναλύει δημόσιες συμβάσεις και κρατικές δαπάνες για τον εντοπισμό ασυνήθιστων αναθέσεων και πιθανών περιπτώσεων διαφθοράς
Μικρή βοήθεια παρακαλώ... Θα μετακομίσουμε με τον άντρα μου μόνιμα Σάμο. Η εύρεση σπιτιού τελικά είναι πιο δυσκολη απ'ότι υπολόγιζα.
Αν υπάρχει κανείς από το νησί πολύ θα το εκτιμούσα αν ήξερε κάτι να μου στείλει.
Ευχαριστώ προκαταβολικά για τον χρόνο και την διάθεση σας!!!
De arrepiar: essa é a torcida da Bósnia homenageando o povo palestino na estreia da Copa do Mundo contra a seleção do Canadá.
Ações como essa enfrentam Trump e a FIFA que alimentam a guerra e já mancharam a Copa de 2026.
Palestina livre já!
Free Palestine!
🇵🇸🫱🏾🫲🏿🇧🇷
This World Cup, everyone with Norway 🇳🇴
The joy Norway experienced at the end of the match after defeating Israel 5-0:
Norway donated all the match's proceeds to Palestine.
🚩 Κυκλοφορεί τις τελευταίες ώρες ένα βίντεο που πραγματικά σου ανακατεύει το στομάχι.
Βλέπεις έναν Έλληνα παπά από τον Καναδά να στάζει μέλι για τον Σπύρο Γεωργιάδη. Τον αποθεώνει, τον λιβανίζει, τον παρουσιάζει σαν τον απόλυτο ευεργέτη του έθνους.
Και κοιτάς την οθόνη και αναρωτιέσαι, μα καλά, ποιοί είναι όλοι αυτοί που βγαίνουν με τόσο θράσος στις κάμερες και χειροκροτούν ο ένας τον άλλον?
Ο πάτερ αυτός είναι ο Νικόλαος Αλεξανδρής, ο άνθρωπος που εμφανίστηκε στην ομογένεια ως ο μεγάλος πατριώτης και ίδρυσε την αεροπορική εταιρεία SkyGreece.
Τότε έταζε στους Έλληνες του εξωτερικού μεγάλα λόγια, δάκρυα για την πατρίδα, υποσχέσεις ότι θα ενώσει την ξενιτιά με την Ελλάδα. Πάτησε πάνω στον νόστο, στην πίστη και στην αγάπη των ανθρώπων.
Η εταιρεία ιδρύθηκε με τυμπανοκρουσίες τον Οκτώβριο του 2012. Για σχεδόν τρία χρόνια μάζευαν λεφτά και πουλούσαν εισιτήρια.
Μόλις ξεκίνησαν οι τακτικές πτήσεις το καλοκαίρι του 2015, το παραμύθι κράτησε ελάχιστα. Στις 27 Αυγούστου 2015, η εταιρεία έριξε ένα από τα μεγαλύτερα και πιο ξεδιάντροπα κανόνια της αεροπορικής ιστορίας.
Και δεν έκλεισε απλώς με αξιοπρέπεια. Έκλεισε μέσα σε μία νύχτα, αφήνοντας χιλιάδες ομογενείς μας, οικογένειες με μικρά παιδιά και ηλικιωμένους κυριολεκτικά παρατημένους και φυλακισμένους στα αεροδρόμια του Τορόντο και της Αθήνας.
Άνθρωποι έκλαιγαν στις αίθουσες αναμονής με άχρηστα χαρτιά στα χέρια, αναγκασμένοι να δανειστούν χιλιάδες δολάρια για να βρουν ένα εισιτήριο επιστροφής.
Και τι έκανε τότε η διοίκηση αυτού του κυρίου? Εξαφανίστηκε!
Διέγραψαν τις σελίδες τους στα social media, κατέβασαν τα τηλέφωνα, άφησαν τους εργαζόμενους απλήρωτους στον δρόμο και έγιναν άφαντοι. Ούτε μια συγγνώμη. Μόνο χρέη, οργή και κατεστραμμένες ζωές.
Αλλά βλέπεις, το θράσος δεν έχει όρια.Όταν έχεις μάθει να πουλάς πατρίδα και μεγάλα οράματα που καταλήγουν σε συντρίμμια, είναι απόλυτα φυσικό να νιώθεις μια βαθιά, ψυχική ταύτιση με πολιτικούς που κάνουν ακριβώς το ίδιο.
Είναι το αιώνιο σύστημα της ελίτ, άνθρωποι που άφησαν πίσω τους καμένη γη, απλήρωτους λογαριασμούς και εξαπατημένους πολίτες, βγαίνουν σήμερα στο φως για να πλύνουν ο ένας το πρόσωπο του άλλου. Χειροκροτούνται, αυτοαποθεώνονται, αλληλοσυγχαίρονται και νομίζουν ότι είμαστε τόσο κουτοί που θα ξεχάσουμε το παρελθόν τους.
Την επόμενη φορά λοιπόν που θα δείς στην οθόνη σου κάποιον επώνυμο να κλαίει από συγκίνηση για το έργο ενός υπουργού, μη μασάς. Ψάξε το παρελθόν του, ψάξτε τις business του. Ψάξε πόσοι άνθρωποι έχασαν τον ύπνο τους και τις οικονομίες τους εξαιτίας του.
Γιατί στο τέλος της ημέρας, αυτοί που ξέρουν να επιβιώνουν εις βάρος των άλλων, θα βρίσκουν πάντα τον τρόπο να συναντιούνται και να αλληλοϋποστηρίζονται.
Καμία ανοχή πια στα θέατρά τους»
#Αδωνις #ομογενεια #παπαδες
Aujourd’hui, j’étais à la banque, dans la file d’attente devant un distributeur.
Devant moi, un monsieur très âgé. Plus de quatre-vingts ans, sûrement.
Il tenait une enveloppe dans la main, un peu tremblante.
Quand ce fut son tour, je l’ai observé discrètement.
Il touchait l’écran, hésitait, revenait en arrière…
Je voyais bien qu’il ne comprenait pas.
L’écran, les boutons, les étapes… tout semblait trop rapide pour lui.
La file derrière commençait à s’impatienter.
Lui, il s’est retourné vers moi, avec un regard gêné mais digne,
et il m’a demandé, tout doucement :
« Vous pourriez m’aider… s’il vous plaît ? »
Je me suis avancée tout de suite.
Je lui ai expliqué calmement, étape par étape.
Sans jamais toucher son argent.
Par respect. Par pudeur. Par délicatesse.
Il voulait faire un dépôt.
Il a réussi, lentement, en se concentrant.
Quand l’opération s’est terminée, il avait l’air soulagé.
Comme un enfant fier d’avoir réussi.
Il m’a remerciée avec un sourire incroyable.
Et juste avant de partir, il a sorti un billet de 10 euros de sa poche
et a voulu me le donner.
J’ai refusé.
Il a insisté. Il m’a dit que c’était « pour le petit-déjeuner ».
Pour me remercier à sa manière.
J’ai décliné encore, doucement.
Et là, je suis repartie avec un nœud dans la gorge.
Parce que ce monsieur…
ce n’est pas un cas isolé.
Ils sont nombreux, nos parents, nos grands-parents,
perdus face à un monde devenu trop numérique, trop rapide, trop froid.
Perdus devant les écrans, les bornes, les applications, les mots de passe.
Ces gens ont construit le pays dans lequel on vit.
Ils ont travaillé toute leur vie.
Ils ont payé, cotisé, élevé des enfants, tenu des familles.
Et aujourd’hui, on les laisse seuls
face à des machines qui ne parlent pas,
dans des banques sans guichet,
dans des hôpitaux sans accueil,
dans des administrations sans humain.
On parle d’innovation, de progrès, de modernité…
Mais on oublie l’essentiel : l’humain.
S’arrêter cinq minutes pour aider quelqu’un,
ça ne coûte rien.
Mais pour eux, ça change tout.
Parfois je me demande :
est-ce qu’on avance vraiment…
ou est-ce qu’on devient juste plus rapides à oublier les autres ?
Έξαλλη η «διεθνής κοινότητα» για τα βασανιστήρια που κάνουν σε Ευρωπαίους πολίτες που έχουν απαγάγει οι σιωνιστές του Ισραήλ.
Σας έχουμε δώσει τους Παλαιστινίους να τα κάνετε αυτά,ουρλιάζει η «διεθνής κοινότητα».