Bir arkadaşım zamanında bana “bir şeyden ya da birinden vazgeçmek istiyorsan onu kafandan çıkartıp kendine 7 gün izin ver, grip bile en fazla 7 gün sürüyor çünkü” demişti. Bugün bu cümlenin doğruluğu beni 7 yerimden bıçakladı.
Sağlam dostluk kurdugum bütün arkadaşlarımla neden hic aramıyosun mevzumuz olmadı, olmuyor. Aylarca konuşmamış bile olsak istedigi her anda her durumda rahatlıkla arayıp sanki her dkka konusuyomus hissiyle devam edebiliyoruz. Gönlümdeki bazı bağlar bakii.
Ya abi bazı kadınlar var. Eşşşşeeekk kadar dur deyince durdan anlayan cocukları var okula gönderiyorlar bütün gün yaptıkları ev işine ve yemeğe söylene söylene ölüyorlar. ARKADAŞLAR HEM İŞTE HEM EVDE ÇALIŞIP TAM ZAMANLI ANNE OLAN KADINLARA DA BİRAZ SÖYLENME FIRSATI VERİR MİSİNİZ?
“Benimle ilgili bir sorun olursa ben söylerim.
Ama biri bana karşı yanlış yaptıysa, bunu benim hatırlatmam gerekmiyor.
Sessizliğim umursamazlık değil;
bazı şeylerin fark edilmesi gerektiğinin en sakin hatırlatması.”
“Bazen kırgın olduğumu söylememem, bir şey yok demek değildir.
Eğer beni tanıyorsan, neden sessiz kaldığımı da bilirsin.
İnsan bazen kırgınlığını anlatmaz; çünkü anlatması gereken kişinin zaten farkında olmasını bekler.”