bergenin sen affetsen ben affetmem şarkısı var ya, onu kelamcı gözüyle dinlediğimde entelektüel bir zevk alıyorum. şarkıda önce diyor ki "tanrım kötü kullarını, sen affetsen ben affetmem." okey. affetme. ama devamı müthiş. "sen tanrısının affedersin, bağışlarsın kulum dersin.."
yirmili yaşların ortasında birçok insan içten içe yas tutuyor aslında. çocukluğunun gidişine, eski heyecanlarının kaybına ve hayal kurabilen tarafının sessizliğine.
bana çok yazık edildi yani bunu gözlerim dolmadan nasıl anlatabilirim bilmiyorum ama benim saf sevgime, şefkatime çok yazık edildi üstüne basıp geçildi sanki bunun incinmişliğini cümlelere nasıl dökebilirim bilmiyorum ama en derinlerimde hissediyorum
şuan neyi farkettim biliyor musunuz artık en yakın arkadaşım dediğim bir arkadaşım yok resmen mesela bir şey olduğu anda hemen koşup anlatacağım birisi yok vay be
"Çektiğin acılar seni çok güçlü yaptı" tesellisi koca bir yalan. Yaşadığımız haksızlıklar bizi güçlü falan yapmadı; sinir sistemi çökmüş, güven duygusu zedelenmiş ve sürekli alarm durumunda yaşayan insanlara dönüştürdü. Kimse kimseyi travma övgüsüyle kandırmasın.