مدتهاست که از پستهایم کاملاً واضح است که هیچ اعتمادی به اپوزیسیون خارج از کشور ندارم، مشخصاً اپوزیسیونی که خود را سازماندهی کرده نه بخشهای پراکنده آن.
امیدوارم جوانان کشور جانشان را به خاطر هیچ فرد یا گروهی در خارج به مخاطره نیاندازند. تکتک آنها سرمایههای این کشور هستند و فعالان مدنی و سیاستمداران و مخترعان و مکتشفان آینده.
ما در خارج بهتر است بر اپوزیسیون دموکراتیک درون کشور تمرکز کنیم تا با همراهی مردم با نافرمانیهای مدنی مثل تظاهرات و اعتصاب بخشهای منطقیتر حاکمان جدید ایران را وادار به گفتگو و تعامل کنند.
اصلاحطلبی واژه گرانبهایی است، نباید اجازه داد کارنامه مصلحتطلبی بعضی "اصلاحطلبان" این واژه را به یک برچسب منفی تبدیل کند.
توافق با آمریکا را تشویق کنیم چون نزدیکتر شدن به غرب و دوری از اسراییلستیزی بدون شک به بهبود اقتصاد و وضعیت معیشت مردم منجر میشود، سپس تحولات اجتماعی و بعد تغییرات سیاسی.
در جریان این روند طولانی ممکن است شاهد رخدادهای غیرقابل انتظار باشیم، شاید، خیزش و انقلاب. وقتی به آن پل رسیدیم چون اپوزیسیونی حاضر و آماده درون کشور هست، به احتمال زیاد از آن پل بهتر عبور خواهیم کرد اما تا آن زمان هدف باید بهبود زندگی مردم باشد نه رویافروشی و فریب آنها از خارج.