Among Zelensky's main shortcomings as president are his endless favoritism and his carelessness in personnel policy.
Ever since 2019, there has always been someone this guy, someone at his shoulder, standing behind Zelensky and quietly whispering things into his ear. First it was the notorious lawyer Andriy Bohdan, then, until recently, the untouchable gray cardinal Andriy Yermak, then someone else.
The current situation with the reported threat of dismissing the popular young defense minister Mykhailo Fedorov reminds me of early 2020, when Zelensky suddenly fired his first defense minister, Andriy Zahorodniuk.
It seemed that, after a succession of post-Soviet parade generals, the new president had appointed the country's first genuine civilian defense minister in line with the Western principle of civilian control over the military, a man from senior business management.
Many long-overdue reforms got underway, there was a clear plan, and anti-corruption watchdogs were quite pleased.
But nope -- Less than six months later, Zelensky fired Zahorodniuk before allowing him to finish almost anything he had started.
Because he had "failed to prove himself." At the time, however, the circles around the Defense Ministry, the Presidential Office, and the press persistently said that the sudden decision had been pushed by none other than Andriy Yermak, who had become head of the Presidential Office just a couple of weeks earlier and immediately began putting his own people in place and getting rid of those he disliked.
After his dismissal, Zahorodniuk insisted in conversations that he had never had any conflict with Yermak, but the press of those years persistently reported that Yermak had convinced Zelensky to throw out the defense minister because he objected to the then-time drama of pulling back Ukrainian troops from the frontline with Russian-controlled militant formations in Donbas.
The business manager in a suit was replaced by yet another post-Soviet general from the military bureaucracy, Andriy Taran -- who, during his two years in office became memorable mainly for being unable to string two words together and for constantly failing to complete the state defense procurement program.
That is how we ended up with the endless, barely comprehensible carousel of reshuffles, dismissals, and appointments, which people here in Ukraine sometimes refer to as "rearranging the beds in a brothel."
And now it is starting again.
Fedorov, with enormous progress in Ukraine's digital transformation behind him, has served as defense minister for only about six months.
He managed to cut Russians off from Starlink, drone production is booming, digitalization is accelerating, processes are being optimized, AI is being introduced on a massive scale, and there is now a strategy for technological superiority over Russia.
And that's it -- Fedorov has already fallen out of favor because the young IT guy did not get along with General Syrskyi and his methods of working.
And, according to rumors, Fedorov and his reforms have become a thorn in the side of those who have gotten too used to making very good money from military production.
Now Ihor Klymenko, the interior minister and former chief of the National Police, is reportedly being lined up to replace Fedorov. He is remembered mainly for his video in which he boasted about how National Guard recruits are drilled obsessively to make their beds with the sheets aligned perfectly to a string.
Every time our Defense Ministry starts climbing even half a head above the stagnant swamp, Zelensky's favorites always pop up and whisper in his ear -- urging him to appoint yet another mediocrity who would be comfortable for everyone, change nothing, and get in nobody's way.
That is how we live and fight -- two steps forward, one and a half steps back.
The West will continue searching for the “other Russia,” the “alternative Russia,” another pole within Russia. It does so because the West itself has been shaped for centuries by pluralism—by contestation, by competing centers of power. It was formed as an arena of struggle, as both agora and agon, as a Nietzschean clash of wills.
It was through the rivalry between pope and emperor, religion and state, kings and barons, Catholicism and Protestantism, capitalism and socialism, imperialism and anti-imperialism, empire and republic that the West gradually crystallized. And so it instinctively imagines the rest of the world in the same way.
But Russia is different.
Russia has no genuine otherness. Its “otherness” is merely another expression of its sameness. “Democracy” becomes a component of imperial rule. Religion becomes an arm of the state. “Anti-imperialism” becomes a vehicle for imperialism. The “proletariat” becomes an instrument for exploiting the proletariat. “Enlightenment” becomes another form of obscurantism.
In Russia, “otherness” is the tyrant’s trick. “Opposition” is an imperial project. There is no second pole in Russia. There is only one. The North Pole
Russia has never been structured by pluralism. It has aspired to monism: to the total hegemony of imperial “unity.” That is where its assimilative energy comes from. Any genuine otherness must be persecuted. In its place, the regime manufactures a counterfeit otherness—an imitation designed to reinforce sameness.
Because the West is always searching for an alternative, for another pole, it has long invested hope in Russian culture and Russian “spirituality.” Not just today—it has done so for centuries. “Yes, but there is Russian culture,” people say, hoping that from its depths, an alternative will emerge.
Then come the Ukrainians, who see in Russian culture not the cure for the disease but its symptoms. Its diagnosis. Its case history. Its self-description. Its archive of evidence. And the West does not understand this.
“You Ukrainians are so harsh.”
But Ukrainians simply have a long memory.
“We’ve seen this before.”
The short history of Russia is the story of an “alternative” appearing on the stage of history only to reaffirm, once again, that tyranny has no alternative. It is the story of everything changing so that nothing changes.
Peter I rejected the old Muscovite Tsardom only to build an even more tyrannical Russian Empire. The Bolsheviks rejected the Russian Empire only to build an even more tyrannical Soviet Empire. Putin rejected the Soviet Empire only to build an even more tyrannical Rashist empire.
We’ve seen this before.
The “other Russia” is possible only as something other than Russia. Only as the end of the Russian Empire.
The countries that broke away from the Russian empires of the nineteenth and then the twentieth centuries ultimately became European: Finland, Poland, the Baltic states, Ukraine, the countries of the Caucasus—each with its own complexities, but all moving in that direction. That is the model we should continue to advance. That is where our hope lies.
The other Russia can emerge only if we get something other than Russia. At least, other than the Russian empire
European empires collapsed. They turned into nation states, ready to cooperate with others. Time for the Russian empire to collapse too
Kafir Afgan napisał:
A ja mogę się pod tym podpisać. Widziałem wojnę domową w Jugosławii. Byłem tam rok. Widziałem takie okrucieństwa, o jakich w najczarniejszych snach mi się nie śniło. Nie wyleczyłem się z tej traumy nigdy. Gdzieś to wciąż we mnie siedzi i jest chyba gorsze od własnych przeżyć pod ogniem przy ciężkiej wymianie ognia między walczącymi, będąc w środku tego gówna.
A oto jego słowa, autor - Kafir Afgan:
Ironią losu największy wysyp ludzi powtarzających kremlowskie brednie, usprawiedliwiających Rosję i mizdrzących się do rosyjskiego żołnierza pojawił się ostatnio właśnie po prawej stronie.
Czy mam z tym problem? A skądże. Wiedziałem, że tak będzie, bo najciemniej jest zawsze pod latarnią. Rosjanie też o tym wiedzą. Dlatego nie szukają wyłącznie komunisty z legitymacją, futrzaną czapką i portretem Putina nad łóżkiem. Biorą każdego, kogo da się wykorzystać.
Jednego kupią za pieniądze. Drugiego za stanowisko. Trzeciego złapią na urażone ego. Kolejnemu wmówią, że walczy o Boga, naród, tradycję i wartości. Następny będzie zwyczajnym pożytecznym idiotą, który z własnej głupoty zrobi dla Moskwy więcej niż zawodowy agent. A gdy nic innego nie działa, zawsze zostaje szantaż, kompromat i strach. Wywiad nie przebiera w środkach przynajmniej obcy, liczy się cel, a cel uświęca środki.
Rosyjskie służby nie pytają, czy jesteś lewicowy, prawicowy, narodowy, ludowy czy kosmiczny. Pytają tylko, czy jesteś użyteczny.
I kiedy wywiad oceni, że „podłoże konfliktu” jest gotowe przychodzi WOJNA.
Najgorszą wojną nie jest wojna hybrydowa. Nie jest nią nawet klasyczna wojna z obcym agresorem, kiedy wiadomo, kto stoi po drugiej stronie, ma obcy mundur, obcą flagę i karabin skierowany w twój kraj.
Najgorsza jest wojna domowa.
Bo wtedy nie zabija się tylko przeciwnika z karabinem. Zabija się jego żonę, dzieci, rodziców i bliskich, żeby jego ból był większy. Żeby zaspokoić pragnienie zemsty. Żeby pokazać, że nienawiść nie ma już żadnych granic.
W wojnie domowej nie wystarcza pokonać wroga. Trzeba go upokorzyć, zniszczyć jego rodzinę, spalić dom i wymazać pamięć. Człowiek przestaje wtedy widzieć drugiego człowieka. Widzi zdrajcę, robaka, podczłowieka i cel.
I właśnie wtedy budzą się prawdziwe demony.
Nie będę rzucał wyssanymi z palca statystykami, ale nie mam złudzeń: ogromna część ludzi nosi w sobie ten krwiożerczy mechanizm. Dzisiaj jest uśpiony, bo trzymają go prawo, wychowanie, strach przed karą, rodzina, praca i codzienność. Ale wystarczy odpowiednio długo sączyć jad.
Najpierw człowiek się śmieje z przeciwnika. Potem nim gardzi. Następnie zaczyna uważać go za zdrajcę. Później przyzwala, żeby ktoś go pobił. W końcu dochodzi do wniosku, że jego śmierć byłaby dobra dla ojczyzny.
A kiedy krew już popłynie, wszystkie wcześniejsze hamulce znikają.
Zemsta nie rodzi się w miesiąc. Ona dojrzewa latami. Karmi się krzywdą, upokorzeniem, propagandą i codziennym przekazem, że sąsiad nie jest już sąsiadem, tylko wrogiem. Że członek rodziny, który głosuje inaczej, nie błądzi, tylko zdradza. Że druga połowa narodu nie zasługuje na rozmowę, lecz na karę.
I ten jad Rosja sączy w Polskę od lat. Dzieli nas na dwa, trzy i pięć plemion. Każdemu daje innego wroga. Jednym Ukrainę. Drugim Niemcy. Trzecim Unię Europejską. Czwartym uchodźców. Piątym sąsiada, który głosował inaczej. Narracje są różne, ale cel pozostaje ten sam: Polak ma bardziej nienawidzić drugiego Polaka niż Moskwy.
Bo narodu skłóconego nie trzeba pokonywać czołgami. Wystarczy dać mu zapałki i patrzeć, jak podpala własny dom.
Żołnierze wyklęci byli na straconej pozycji. Wiedzieli, że nie odzyskają państwa, że Zachód nie przyjdzie, a sowiecka machina ich zmieli. Mimo to walczyli, bo nie godzili się na rosyjski but, narzuconą władzę i państwo zbudowane na bagnetach okupanta.
Był w nich gen niezawisłości. Był też gniew, rozpacz i zemsta po wojnie, zdradzie, torturach i mordach. Bo wojna domowa nie kończy się wtedy, gdy milkną działa. Ona siedzi w ludziach, rodzinach i grobach przez następne pokolenia.
I teraz wyobraźcie sobie, że kiedyś rosyjska agentura wpływu, pożyteczni idioci oraz polityczne miernoty doprowadzają w Polsce do paraliżu państwa, przejęcia władzy przez ludzi Moskwy albo rosyjskiej okupacji.
Myślicie, że wszyscy grzecznie opuszczą głowy? Nie.
Znowu powstanie podziemie. Znowu pojawią się ludzie ścigani po lasach, piwnicach i ruinach. Ponownie jedni nazwą ich bandytami, a drudzy bohaterami. Ponownie sąsiad będzie donosił na sąsiada. Znowu ktoś będzie wykonywał wyroki, ktoś inny palił domy, a jeszcze ktoś mordował rodziny „dla przykładu”.
Znowu będzie wojna domowa. i znów będą groby. Ponownie przez dziesięciolecia będziemy pytać, kto był bohaterem, kto zdrajcą, kto oprawcą, a kto tylko wykonywał rozkazy.
Dlatego każdy polityk, publicysta, ksiądz, celebryta albo internetowy patriota, który dzień po dniu sączy nienawiść do drugiej części narodu, nie uprawia już polityki. On gromadzi benzynę pod przyszły pożar.
Może robi to świadomie. Może za pieniądze. Może z głupoty. Może z ambicji. Dla skutków nie ma to większego znaczenia.
Rosyjskiej agentury wpływu nie zwalcza się patriotycznym tweetem, konferencją prasową i komisją obsadzoną partyjnymi kolegami. Zwalcza się ją kontrwywiadem, prokuraturą, prawem i państwem, które ma jaja sprawdzać również tych stojących najbliżej latarni.
Bo kiedy demony już wstaną, nie będzie czasu pytać, kto je obudził. Będziemy zajęci grzebaniem własnych trupów.
Zdjęcie moje, z Jugosławii
@rcbregman Our city has a housing crisis— my neighbors built a triplex, it took 2.5 years to permit but I went for SFH w/ ADU and it took “only” 8 months to permit. Most of the construction took less time than having six people look at the drawings and mostly sign off.
@NotWoofers@Schizointel I have searches set up for used EVs and the prices have risen significantly— about 10-20 percent depending on the model. So even if they aren’t incentivized, they are definitely in demand.
BREAKING:
Shooting for the Stars: secret military documents we obtained show China fully involved with supporting Russian war in Ukraine and plans against the West, even offered a contingency plan to shoot down @elonmusk's Starlink. https://t.co/uFfZtB7jde
@olex_scherba Putin is having his chauffer drive him around the countryside incognito. Suddenly a pig crosses the road, they hit the pig and it's dead. Putin says he'll go talk to the farmer. Ten minutes later he's back with a black eye and a bloody nose. The chauffeur says...
@john_galt_42069@digitalspaz Back in 2007, I knew part time land scapers buying 4 bed/3 bath new construction and then an acquaintance told me about his new job at the Facebook for dogs, and he was making more than I was writing software for hospitals. Knew then and there we were all f^*+ed.
@john_galt_42069@digitalspaz Hey I’ve been through this cycle a few times. When you go to gatherings and meet people making good money at the dumbest startups, that’s when you know the end is nigh. Ten years later, everyone has forgotten the last time and we do it all again.
@yarotrof@anneapplebaum Zelensky went too far and it will cost him. Quite an achievement to bring all of Poland’s political spectrum together. He did it once at the start of the war and he’s managed it again!
Przed czym ostrzegają Amerykanie?
Ostrzegają przed kolejną prowokacją Rosjan, ale teraz pójdzie grubo.
Szczerze mówiąc, pisałem o tym w Polityce już we wrześniu 2025 r. A teraz to samo przekazują (wg doniesień) amerykańskie służby wywiadowcze. Oczywiście to tzw. przeciek kontrolowany, bo całe społeczeństwo ma się dowiedzieć o tych ostrzeżeniach, co oczywiście ma konkretny cel.
Wlot rosyjskich nieuzbrojonych dronów we wrześniu 2025 r. miał być rozpoznaniem. Sprawdzeniem reakcji i sprawdzeniem działania ich wojny informacyjnej.
Jak wiadomo, obrona powietrzna Polski i natowskich sojuszników zadziałała prawidłowo. Oczywiście rosyjska agentura w Polsce już po czasie zaczęła krytykować użycie drogich rakiet do zestrzeliwania tanich dronów (by the way - to akurat Holendrzy je odpalili, a nie Polacy, ale to szczegół), choć dyskusja ta mocno przygasła, kiedy się okazało że niezwyciężone wojska amerykańskie w ciągu dwóch miesięcy wystrzeliły w rejonie Zatoki Perskiej zapas z kilkuletniej produkcji rakiet Patriot wartych miliardy dolarów do tanich irańskich dronów, które i tak narobiły całkiem sporo szkód w państwach sojuszniczych (Kuwejt, Katar, Emiraty).
Wojna informacyjna ruszyła natychmiast. Ale towarzysze z GRU mocno przeholowali. Pierwsze i dość liczne wpisy na kontach społecznościowych o ukraińskiej prowokacji wobec Polski pojawiły się ZANIM drony w ogóle wleciały do Polski. No to była wpadka na całego, ale GRU się nie przejęła, bo nie zostało to dostatecznie nagłośnione. Algorytmy nie kochają prawdy, algorytmy kochają emocje, skrajności, wrzaski.
Potem okazało się, że przeważały komentarze, świadczące o tym że to był ukraińska prowokacja. Ale to były lewe komentarze, walone przez boty, a w najlepszym razie przez płatne farmy troli. Kiedy bowiem zrobiono badania opinii publicznej, to przekonanych do tej wersji było jakieś trzy razy mniej od ilości komentarzy.
Oczywiście nie mogła to być prowokacja ukierunkowana na wciągnięcie do wojny, bo była poniżej progu wciągnięcia do wojny. Nikt rozsądny nie rozważał żadnych militarnych akcji odwetowych przeciwko Rosji i to było oczywiste. Po co więc organizować grubymi nićmi szytą prowokacje mającą na celu wciągnąć do wojny, która nie ma szans wciągnąć do wojny? Bo jest po prostu poniżej progu militarnego odwetu?
Grunt jednak został przygotowany. Poziom emocji został nakręcony przez inne działania, w czym niestety pomógł też ukraiński prezydent. Ale jak powiedziałem - w politykę nie wchodzą. Jedźmy dalej z militarnym possible COA (Course of Action) development wg metodyki analizy sieciowej ONA (Operational Net Assessment).
Teraz to się odbędzie tak.
Któregoś dnia w czasie zmasowanego ataku na Ukrainę, część dronów poleci dalej. Może część z nich poleci wzdłuż białorusko-ukraińskiej granicy, może nawet naruszą przestrzeń powietrzną Białorusi. Chodzi o to, by nie zostały one zestrzelone przez ukraińską obronę.
Te, które wlecą do Polski polecą na jakiś ważny obiekt, elektrownie albo stacje kolejową, może jakieś ważne zakłady, na przykład Mielec albo Świdnik, albo zakłady amunicyjne w Nowej Dębie czy w Skarżysku Kamiennej, lub w Pionkach. Chodzi o to, by straty były dotkliwe, by wykonały wielkie poruszenie, by wydania specjalne w telewizjach i na portalach internetowych trwały nie jedną dobę, ale nawet tydzień. By o niczym innym nie mówiono.
Wśród dronów które przylecą, dwa-trzy nie trafią w cele. Spadną gdzieś na pole, ale tak by ludzie je natychmiast znaleźli. By je sfotografowali i wrzucili do internetu. I by te zdjęcia miały miliony wyświetleń. By musiały je pokazać różne telewizje, wydrukować gazety. A to będą kopie znanych ukraińskich dronów, najlepiej słynnego, bardzo rozpoznawalnego, dwukadłubowego drona „Liutij”. Będą miały nieudolnie zamalowane, prześwitujące ukraińskie znaki rozpoznawcze. I może część napisów po ukraińsku.
Będą miały ładunek wybuchowy, ale nie wybuchną. Muszą zostać relatywnie całe, żeby można je było sfotografować, a zdjęcia rozpowszechnić. A mnóstwo ludzi pokaże filmiki z ich przelotu, charakterystycznej sylwetki nie da się z niczym pomylić.
I natychmiast ruszy nawała rosyjskich trolli, rosyjskich botów i rosyjskiej agentury w Polsce: „to był atak ukraiński!” „Na co czekacie?” „Co zamierzacie z tym zrobić?” A pewien nieoswojony instruktor będzie swoim zwyczajem zadawał odpowiednie pytania, sugerujące „właściwą” odpowiedź. I będzie miał miliony wyświetleń…
Wszystko to po to, by społeczeństwo ruszyło na rząd: zatrzymać pomoc dla Ukrainy, tak naszą, jak i tranzyt!
A jak to nie wystarczy, to będą kolejne akcje. Ale te opiszę innym razem.
Uwaga: ilustracja wygenerowana przez AI, celowo.
W ten sposób pracuję, zarabiam, obok innej pracy. Jeśli Ci się podoba, to możesz kupić mi kawkę poproszę, a będzie więcej. Obecnie zbieram na ważny cel, nie dla siebie, ale dla bliskiej osoby. https://t.co/3NOiJ9zNa8
@seattletimes Hey Seattle Times, you guys are partially responsible for this. Keep endorsing people who vote for these policies, and we will get more and more and more of this. Try endorsing people who actually know how to budget and spend responsibly, and see what happens!