سوالی که امروز از دو وزیر ارتباطات و اقتصاد در مورد برخی فعالیتهای ضد اقتصادی و تخلفات آشکار صرافی های رمزارز ثبت کردم:
۱/ آیا فعالیتهای مانند تسهیل خرید سهام شرکت آمریکایی اپل (و فعالیت های مشابه) که توسط برخی صرافیهای رمز ارز انجام میشود، دارای مجوز است؟
۲/ به چه دلیلی تاکنون جلوی این اقدام سوداگرانه که عملاً محقق کننده تسهیل خروج سرمایه از کشور و تامین مالی اقتصاد کشور متخاصم است، گرفته نشده است؟
۳/ آیا نظارتی بر خالی فروشی احتمالی این شرکتها در سبد فعالیتهای کسب و کار آنها وجود دارد؟
۴/ در صورت شناسایی و توقیف سهامهای خریداری شده و اموال کاربران ایرانی این صرافی ها توسط خزانه داری آمریکا چه شخص یا نهادی ضامن جبران زیان مردم است؟
Un'operazione organizzata da 🇺🇸Washington e 🇮🇱Tel Aviv e coordinata con le 🇲🇦autorità marocchine per destabilizzare la 🇪🇸#Spagna, fare un regalo all'estrema destra europea, e punire il Paese che ha osato sfidare l'Impero americano e i suoi sgherri armati israeliani. #Ceuta
@Parnassus1871 چرا همه تون دچار بغضی شده اید که فقط یک چشمتان کار میکند (گور پدر غربگدایان)؟ فرض کنیم همکاری داشته، با همه همسایه ها بجنگیم؟ دیگه حداقل یه پریسا نصرآبادی باید بمونه که افق بازتر را ببینه؛ چرا در جعبه ابزار شما عزیزان عدالتخواه به جز تشدید تنش نظامی هیچی نیست؟ نظم ایجابی آینده؟؟
🩸امارات متحدهی عربی «اسرائیل دوم» است!
🔻دستان تکتک کسانی که در اوج التهابات وضعیت جنگی جاری، به هر درجهای در عادیسازی روابط ایران با اسرائیل دوم (امارات متحده عربی) دخالت داشته و ایفای نقش کردهاند، به خون فرزندان شهید این سرزمین آغشته است...
🔻هدف قرار ندادن اهداف مشروع در خاک رژیم امارات و اعطای مصونیت به این صهیونیستهای بیهمهچیز که علاوه بر تروریستهای آمریکایی، رسماً و علناً در پایگاههای نظامی خود میزبان نیروهای امنیتی و نظامی ارتش جنایتکار اسرائیل هستند، خیانت آشکاری است که با هیچ بزک پراگماتیستی و توجیه دیپلماتیکی قابل روتوش نیست؛ چه رسد به اینکه در ازای پول کثیف این حرامیان صورت گرفته باشد...
🔻با توجه به قطعیت همکاری فعال و همدستی رژیم امارات با ایالات متحده و اسرائیل در بمباران اهدافی در خاک ایران، اگر در جنگ جاری امارات همچنان از دایرهی حملات ایران بیرون بماند، مردمان ایران میمانند و خائنان به وطن...
#جنگ_علیه_ایران #مرگ_بر_آمریکا #مرگ_بر_اسرائیل #مرگ_بر_سازشگر
#مرگ_بر_وطن_فروش_خائن
احتمال جنگ همه جانبه یا حتی طولانی شدن شرایط فعلی طبق محاسبات "معمول" بسیار کم است. اسکات ریتر اخیرأ در مورد روسیه و ایران از اصطلاح "دیپلماسی هیبریدی" استفاده کرد: ایستادن بر حداقل ها تا جنگ وقتی لازمه و همزمان انعطاف حداکثری و بازی کج دار و مریز بهترین راهبرد برای این دوره است.
نیازی نیست آدم روانکاو باشد یا حتی از مقدمات روانکاوی جمعی اطلاعی داشته باشد، کافی است کمی تجربهی سیاسی داشته باشید و دستکم چند سالی ناظر سیاست جهان بوده باشید تا دریابید برای توضیح «انتقامخواهی» نیاز چندانی به تقلیل آن به «اتاق فکر» یا مدیریت پشتپرده نیست.
مهمتر از آن، اندکی تجربهی سیاسی هم به ما میگوید که تقابل با «منتقمین»، تخفیف جمعیت آنها، به رسمیتنشناختن احساسات و جایگاه آنها اتفاقا به گسترش و پایداری آن بیشتر کمک میکند.
سؤال اول این است: ایالات متحده که به قول گری سیک (Gary Sick)، از اسطورههای امنیتی امریکا، همیشه ادعا میکرد که «ترور کار ما نیست»، به دنبال چه اثری در ترور فرماندهان و رهبران ایران بود؟
هدف روانی ترور ایجاد اختگی جمعی است. در حالت عادی، یک جامعه یا گروه سیاسی برای تداوم حیات روانی خود، به یک «توهم درونزاد از امنیت» نیاز دارد. حکومتها و رهبران نظامی معمولاً به عنوان سپرهای نفوذناپذیر تصویر میشوند. وقتی دشمن موفق میشود بلندپایهترین نماد این دژ را حذف کند، در واقع این پیام تلخ و عریان به ناخودآگاه توده مخابره میشود: «اگر او که مظهر قدرت ما بود امنیت نداشت، پس ما همگی بیدفاع و در خطریم.»
این اتفاق آدمها را با نوعی بیوزنی، بیپناهی و بیقدرتی مفرط مواجه میکند که رواداریِ روانی آن بسیار دردناک است.
«منِ جمعی» جریحهدار میشود، تصویر آدمها از پایداری و شکوه خود خدشهدار میشود.
اینجا انتقام یک مکانیزم جمعی برای بازپسگیری «عاملیت» است. یک سازوکار جبرانی برای اینکه ذهنها را از فروپاشی نجات دهد و به آنها امکان تحمل وضعیت، و جنگیدن برای تغییر وضعیت بدهد. انتقام تلاشی است برای اینکه آن گروه اجتماعی بتواند بجنگد، سرپا بماند و از وضعیت «بازندهی مطلق» به «بازیگر پیگیر» بدل شود.
رسالهی «ماتم و ملانکولیا» (۱۹۱۷) فروید یکی از دقیقترین ابزارها برای درک تحولات عاطفی در جریان بحرانهای ملی را به دست میدهد.
در یک فقدان عادی، مثل رحلت آیتالله خمینی روان فرایند دردناک اما سلامت واقعیتسنجی را آغاز می کند. واقعیت میگوید شخصِ از دست رفته دیگر وجود ندارد و روان، هرچند با گریه و زاری، آرامآرام پیوندهای عاطفی خود را از آن فرد غایب بازپس میکشد تا دوباره به زندگی بازگردد.
اما در ترور یک رهبر که در آغاز یک جنگ اتفاق میافتد، احساس خشونت دفعتی، تحقیر جمعی و نیاز به سرپا ماندن برای ادامهی جنگ تجمیع میشود. افراد نمیتوانند بپذیرند آنقدر آسیبپذیر بودهاند. به محض اینکه بپذیرند دیگر نمیتوانند وضعیت جنگی را تحمل کنند چه برسد به اینکه وارد تلاطمات جنگ و مقاومت دربرابر دشمن بشوند.
در نتیجه آدمها رهبرِ از دسترفته را در درون خود جذب و زنده نگه میدارد (Introjection). روان جمعی برای نجات خود از این سقوط مرگبار، یک سپر دفاعی میسازد: تبدیلِ ماتم به مانیا (یا اظهار عریان میل به انتقام).
خشم و طلبِ انتقام، یک لایهی دفاعیِ ثانویه است تا توده مجبور نشود با لایهی اولیه (که همان دردِ جانکاهِ فقدان و ترس از بیدفاع بودن است) روبرو شود.
انتقام اینجا فقط یک پناهگاه نیست، بلکه میلی است برای زنده نگه داشتن توان مقاومت.
کافی است یک لحظه تصور کنید چنین نیرویی وجود نمیداشت، و همه میرفتند و فاتحهای می خواندند و خدا بیامرزی میگفتند، آن وقت سؤال اصلی این بود که با کدام انرژی بنا بود ارادهی دفاعی شکل بگیرد.
این سؤالی است که حتی یک متفکر محافظهکاری مثل استیون اسمیت هم دربارهی امریکا میپرسد: اگر همهی امریکا هیدرولیک روانی یک بورژوای را داشته باشند، آن وقت چه کسانی بنا است در امریکا آتشنشان شود، چه کسی میخواهد برای امریکا بجنگد.
(Modernity and Its Discontents: Making and Unmaking the Bourgeois from Machiavelli to Bellow)
حالا من اینجا کاری به الهایت شیعه و ضروریات جنگ و ساخت سیاسی داخل ایران ندارم. اما این سؤالی است که باید برای هر جامعهای جدی گرفت: چه کسی و با چه انگیزهای با چه سامان روانیای بنا است جانش را فدای جامعه کند؟ تکنوکراتها؟ روشنفکرها؟ یا صلحباورانی که چند قرن است تصور میکنند دوران جنگ به سرآمده و آدمها فقط بنا است با هم همکاری صلحامیز داشته باشند؟
گرفتاری اصلی ارتشهای غربی هم الان همین شده که با سلطهی فنآوری در جنگ چگونه میتوانند سرابازنی جانفدا داشته باشند؟ مثال بارز آن بحث لوتواک در دههی 90 بوده که هشدار میداد کاهش نرخ جمعیت و رشد فنآوری در غرب به طور فزاینده سرابازانی تولید میکند که دیگر نمیتوانند خطر کنند چهبرسد به جانفشانی.
Key Source: Luttwak, Edward N. (1995). "Toward Post-Heroic Warfare." Foreign Affairs, 74(3), 109-122.
یا گزارش مهم و پرسروصدایی که مرکز امنیت آمریکای نوین(CNAS) که به پارادوکسها و بحرانهای سربازیکردن در امریکا در سالهای 2022 تا 2024 میپردازد هم سؤالش همین است.
I've just visited the largest funeral in history, where millions mourned Sayyed Ali Khamenei, the Iranian leader who was assassinated by the US-Israeli coalition along with members of his family
It is practically impossible to understand what this scene is like, or what it means, unless you're here. I've met people from around the world who've come to pay respects, including many from across the West. The crowds pouring in are endless, and grow larger and more intense into the night.
From Tehran's Mosala, there are indignant calls for vengeance, displays of sorrow and defiance, protest, songs and marathons of poetry. These days of mourning will amount to one of the most resonant moments in the history of anti-imperialist movements.
Everyone I've spoken to believes war will return to Iran before long, and none trust the MOU with the US. But they are confident their country can deter another assault. They see their own citizens' mobilization as an integral component of Iran's survival.
If the assassination of Khamenei was designed to spur regime change, his funeral demonstrates how badly it has backfired. And the crime may blow back in ways its historically illiterate authors could have never imagined.
What we're witnessing in the Mosala consolidates the Islamic Republic and its revolutionary society as a political reality that can not be erased through regime change war or sanctions. This is a turning point in the region that will echo for a generation.
One phone call from President Trump to his buddy Gianni Infantino and — boom — FIFA overturns a World Cup red card suspension for the first time in tournament history so U.S. star Folarin Balogun can play Belgium tomorrow.
Belgium is already furious and “astonished.” They should be. Contest this rigged nonsense publicly all day today and all day tomorrow.
The World Cup on American soil just became a Trump family business. So much for credibility, fairness, or rules. This stinks of corruption. ⚽📞🇺🇸
خامنهای شهید میراثهای متعددی دارد. از میراثی که برای ایران به جا گذاشته تا میراثش در مقام یک رهبر مذهبی. در این گفتگو بیشتر دربارهی میراث جهانی رهبر شهید ایران سخن گفتیم. دربارهی اینکه خامنهای خودش چگونه میراثدار مبارزات جنوب جهان بود و چگونه اکنون به شمایل جدید مقاومت جهانی بدل شده.
https://t.co/psvGDhF2uQ
USS Liberty survivor Phil Tourney burns the Israeli flag on July 4th and endorses Thomas Massie for president in 2028.
"I burn this evil flag on the Fourth of July."
"I also call out all the Zionist members of Congress and senators."
"You're supposed to fight for this country, not Israel."