Onur madalyası verilecekler
Son 25 yılda bu ülkede yaşayıp bugün ellili yaşlarına ulaşan, bunca felakete, krize, haksızlığa ve kargaşaya rağmen insanlığını, vicdanını ve haysiyetini koruyabilmiş herkese bir teşekkür borcumuz var.
2001 ekonomik krizini gördünüz. Bir gecede eriyen birikimleri, kapanan işyerlerini, işsiz kalan insanları, ödenemeyen borçları gördünüz.
İstanbul Ankara bombalamalarını, yıllarca süren terör saldırılarını, kaybedilen canları, sokaklara ve meydanlara yerleşen korkuyu yaşadınız.
2007'de Cumhuriyet mitinglerini, e-muhtırayı, siyasetin ve toplumun giderek keskinleşen ayrışmalarını gördünüz.
Ergenekon ve Balyoz davalarını, Gezi olaylarını, 17–25 Aralık sürecini, yargıya ve devlet kurumlarına duyulan güvenin tartışmaya açıldığı yılları yaşadınız.
15 Temmuz darbe girişimini, tankları, uçakları, bombalanan Meclisi, ölen insanları gördünüz. Sonrasında OHAL'i, KHK'leri, ihraçları, soruşturmaları, değişen hayatları gördünüz.
2018 döviz krizini, ardından gelen yüksek enflasyonu, artan kiraları, eriyen maaşları, ulaşılması giderek güçleşen evleri ve otomobilleri gördünüz.
COVID-19 salgınını yaşadınız. Maskeleri, kapanmaları, hastane koridorlarını, yoğun bakımları, kaybettiğiniz yakınlarınızı, yapılamayan cenazeleri, yarım kalan vedaları gördünüz.
Elazığ'da, İzmir'de, Van'da depremleri; Karadeniz'de selleri, Ege ve Akdeniz'de orman yangınlarını gördünüz.
6 Şubat 2023'te şehirlerin yerle bir oluşunu, enkaz altında kalan hayatları, bir gecede ailesini, evini, geçmişini kaybeden insanları gördünüz.
Seçimler, referandumlar, hükümet değişiklikleri, siyasi ittifaklar, toplumsal kutuplaşmalar, bitmeyen tartışmalar yaşadınız.
Bir yandan bütün bunlar olurken çocuk büyüttünüz, anne babalarınızı yaşlandırdınız, hastalıklarla uğraştınız, yakınlarınızı toprağa verdiniz.
Kira ödediniz, kredi ödediniz, vergi ödediniz.
Çalıştınız, yoruldunuz, bazen işsiz kaldınız, yeniden başladınız.
Kimi zaman hak ettiğiniz karşılığı alamadınız. Kimi zaman sizden daha az emek verenlerin önünüze geçtiğini gördünüz.
Torpili, kayırmacılığı, adamına göre muameleyi, liyakatin yerini sadakatin aldığı uygulamaları gördünüz.
Ama siz başkasının hakkını kendi hakkınız saymadınız.
Sınav sorusu çalmadınız.
Sahte diplomaya tenezzül etmediniz.
Haksız kazanca el uzatmadınız.
Kamu malını sahipsiz malı saymadınız.
Bir makam, bir ihale, bir kadro, bir unvan için vicdanınızı pazarlığa çıkarmadınız.
Gücün karşısında eğilmenin, güçsüzün üzerinde yükselmenin kolaylığını gördünüz ama o yolu seçmediniz.
Belki çok şey kaybettiniz. Ama kendinizi kaybetmediniz.
Şimdi ellili yaşlarınızdasınız.
Saçlarınız ağardı, yüzleriniz çizildi, bedenleriniz yoruldu.
Belki hayal ettiğiniz hayatı yaşayamadınız.
Belki çocuklarınıza istediğiniz imkânları sunamadınız.
Belki bir eviniz, bir arabanız, yeterli bir birikiminiz bile olmadı.
Ama bir başkasının hakkını yiyerek kurulmuş bir hayatınız da olmadı.
İşte bunun için teşekkür ederiz.
Bunca felaketten geçip merhametinizi kaybetmediğiniz için.
Bunca ekonomik kriz yaşayıp hırsızlaşmadığınız için.
Bunca haksızlık görüp zalimleşmediğiniz için.
Bunca kutuplaşmaya rağmen komşunuzun, arkadaşınızın, meslektaşınızın insanlığını siyasi görüşüne indirgemediğiniz için.
Çocuklarınıza yalnızca başarılı olmayı değil, dürüst kalmayı da öğrettiğiniz için.
Bir toplumun ahlaki omurgasını, her fırsatı değerlendirenler değil, bazı fırsatların haksızlık olduğunu bilerek onlardan vazgeçebilenler oluşturur.
Sizler bu ülkenin görünmeyen emekçilerisiniz.
Ne büyük servetleriniz ne gösterişli makamlarınız ne de arkanızda sizi koruyan güçlü insanlar olmak zorunda.
Sizin asıl birikiminiz, geride bıraktığınız temiz bir hayattır.
Bu memleketin son 25 yılında kimlerin ne kazandığı kadar, kimlerin neleri kazanmayı reddettiği de yazılmalıdır.
Bir insanın elli yaşına gelip hâlâ dürüst kalabilmesi, yalnızca kişisel bir erdem değil, toplumun geleceğine bırakılmış kıymetli bir mirastır.
Yorulduk be kardeşim… Bir halk bu kadar siyasetin içinde yaşamamalı ya. Sabah siyasete uyanıyoruz, öğlen siyaset, akşam siyaset; markette siyaset, işte siyaset, sokakta siyaset, sosyal medyada siyaset…
İnsan biraz da işini, gücünü, çocuğunun geleceğini, tatilini, evini, arabasını, hayalini konuşmak istiyor. Her gün yeni bir kavga, yeni bir kriz, yeni bir skandal takip etmek zorunda mıyız?
Bıktık artık. Memleket yönetilsin istiyoruz; 85 milyon insan 7/24 siyaset nöbeti tutsun istemiyoruz !
İktidar, yargı operasyonlarıyla 2024 yerel seçimlerinde sandıkta aldığı ağır yenilgiyi büyük ölçüde telafi etti. Bunu seçmen desteğinin iyice azaldığı bir dönemde yapabilmesinde, uluslararası konjonktürün otoriterleşmeye son derece uygun bir zemin hazırlamasının da payı var. Dolayısıyla, güçlü bir ideolojik pozisyonu ve siyasi iddiası olmayan başkan ve meclis üyelerinin bu ortamda hapis tehdidi karşısında havlu atmasına, içlerinde en ilkesiz olanların da doğrudan iktidar saflarına geçmesine şaşırmıyorum.
Cumhur İttifakı'nın normal rekabet koşullarında seçim kazanma kapasitesi giderek azalıyor. Öte yandan, muhalefet partilerinin de iktidarı normal rekabet koşullarında bir seçim yapmaya zorlayabilecek siyasi ve kurumsal gücü büyük ölçüde aşındı. Muhalif kesimler açısından en sıkıntılı ve dolayısıyla sürekli gündemde tutulması gereken nokta budur. Türkiye'de rekabetçi seçim dönemi kapanıyor.
Bunda süreçle birlikte Kürt siyasi hareketinin muhalefet bloğundan büyük ölçüde uzaklaşmasının ve @kilicdarogluk gibi iktidarla iş birliği yapan siyasetçiler üzerinden ana muhalefetin bölünmesinin önemli rolü oldu. Özellikle butlan kararı sonrasında muhalif siyasetçilerin çoğunun da önümüzdeki seçimde iktidar değişmeyecekmiş gibi hareket etmeye başladığını düşünüyorum. Bu beklenti yerleştikçe bireysel kaçışlar, taraf değiştirmeler ve iktidarla uzlaşma arayışları da artıyor.
Cemil Tugay vakasında bu noktalara değinmeyen bir analiz eksik kalacaktır. Ama öte yandan Özgür Özel ve yönetimi de 2024 yerel seçimlerinde birçok yerde siyaseten kendilerine yakın ama beceriksiz ve ilkesiz adayları tercih ederek, KK ekibinin iktidarla işbirliğini uzun süre göz ardı ederek, 19 Mart sonrasında Cumhur İttifakı içindeki çatlak tezine dayalı yanlış okumalar yaparak ve birçok noktada tabanın tepkisini sönümleyerek büyük hatalar yaptı.
Dolayısıyla mesele sadece Cemil Tugay tercihi değil. Özgür Özel ve ekibinin, tüm zorluklara rağmen partilerine destek veren seçmenlere bir özür ve ciddi bir öz eleştiri borcu olduğunu düşünüyorum. Daha önemlisi, aynı hataların tekrarlanmayacağına ve iktidar baskısı karşısında nasıl farklı bir siyaset izleneceğine dair kamuoyuna net sözler vermeleri gerekiyor.
Türkiye’yi öz��ne döndürdüğünü sanan iktidarın en büyük ironisi, otantiklik adına memleketin ne kadar otantik tarafı varsa ezip geçmesi ve yerine ucuz tek boyutlu bir Yeni Osmanlıcı medeniyet Disneyland’ı kurması. Düşünce dünyasında da, estetik evreninde de, tarih anlatısında da.
Ülkeyi kendi hakiki kimliğine kavuşturduklarını düşünürken, aslında o kimliği meydana getiren bütün karmaşıklığı, çeşitliliği ve tarihsel tortuyu siliyorlar. Otantiklik diye pazarladıkları düşünceler ve medeniyet anlatıları kendi hayallerinde var olan ama gerçekte o şekilde hiç var olmamış bir medeniyetin kötü bir imitasyonu.
Zaten otantikliği falan da dert etmiyorlar. Kendilerine tarihsel meşruiyet ve sosyal statü sağlayacak, bugünkü iktidarlarını geçmişin doğal sonucu gibi gösterecek bir “öz” arıyorlar. Geçmişte bulamadıklarını geçmişe sonradan yerleştiriyor, uymayan ne varsa da görünmez hale getiriyorlar. Tarihi de düşünce dünyasını da bu amaç uğruna istedikleri pozu verecek bir dekor deposuna dönüştürüyorlar.
Bir de bütün bunlarda tuhaf bir zorlama var. Normal bir tarihsel toplum olmak yetmiyor. Mutlaka modern dünyanın geri kalanından ontolojik olarak ayrı, kendi başına kapalı ve tutarlı bir “medeniyet” olduklarını durmadan kanıtlamaları gerekiyor. Bu fark gerçek hayatta o kadar temiz olmadığı için de sürekli yeni hikayeler üretmek, kavramları bükmek, geçmişi seçerek okumak zorunda kalıyorlar.
En sonunda da düpedüz saçmalığa dönüşüyor her şey. E tabii, buradan da derinliği olan bir düşünce dünyası veya entelektüel düstur çıkmıyor. Onu çıkarabilecek dindar-muhafazakar insanları bile artık bünyesinden atmaya eğilimli bir yapısı var çünkü bu yaklaşımın.
Fon olayı gösterdi ki Türkiye'nin sorunu bir türlü ölmek bilmeyen emekliler ya da iş beğenmeyen gençler değil, ülke kaynaklarını sömüren hırsızlardır .
Futbol programlarında yorumcular voleyboldaki başarının nasıl oluştuğunu incelemek lazım diyorlar. Hiç incelemeyin ben size söyleyeyim: Siyaseti teknik konulardan uzak tutun her alanda başarı gelecektir.
Zincir markette alkollü içki satmaz günah ama...
1-Son kullanma tarihi geçmiş peynir...
2-İçinde hamam böceği ölmüş yoğurt...
3-Fahiş fiyattan kalitesiz bakliyat...
4-Kokmuş et, tavuk...
5-Gramajı azalırken fiyatı günden güne yükselen her türlü adi gıda ürünü satmak günah değil.
Ha bir de üç kuruşa köle gibi eleman çalıştırmak da günah değil.