✩‧₊˚ ꒰ ˗ˏˋ 🌸 ´ˎ˗ ·˚ ༘ ◡̈ |📚📌

[คุณทศ ✨ @toast_ten]

1. เงินสดสำรองอย่างน้อย 12 เดือน
2. ไม่จ่ายบัตรเครดิตขั้นต่ำ
3. ทำประกันสุขภาพและชีวิต
4. ตรวจสุขภาพทุกปี
5. ออมเงินอย่างน้อย 20% ต่อเดือน
6. หนี้ไม่เกิน 30% ของรายได้
7. ที่มาของรายได้มั่นคง มีรายได้หลายทาง
8. นอนเฉลี่ยวันละมากกว่า 7–8 ชม.
9. วางแผนการเงินหลังเกษียณ
10. มี passive income มากกว่า fixed expense

อาจจะทำให้ครบได้ยากในทันที แต่ค่อยๆสะสมไปทีละข้อเพื่อจะได้ใช้ชีวิตแบบไม่ประมาท

[na reed 🪷 @wenjdce]

คอนเฟิร์มว่ามันจริงนะ ทุกวันนี้ต้องใช้เวลาค่อย ๆ กู้ซากความเป็นตัวเอง จากทรอม่าทั้งหมดที่ผ่านมา (ไม่ใช่แค่ที่ทำงาน) บางครั้งมันต้องอาศัย support system จริง ๆ สู้คนเดียวท่ามกลางสภาพแวดล้อมไม่ดี สู้ไม่ไหวหรอก พาตัวเองมาอยู่ในที่ดี ๆ ดีกว่า

[มนุษย์สำอาง @Siriperr]

เคยอ่านเจออยู่ มันคือจิตวิทยาสำหรับอาการ “ง่วงแต่ไม่ยอมนอน” เรียกว่า Revenge Bedtime Procrastination หรือการนอนดึกเพื่อทวงคืนเวลาชีวิต

หลายคนไม่ได้นอนดึกเพราะไม่ง่วง แต่เพราะทั้งวันใช้เวลาไปกับงาน หน้าที่ หรือเพื่อคนอื่นจนหมด พอกลางคืนมาถึง แม้จะรู้ว่าเหนื่อย แต่สมองมันประท้วง ขอไถฟีด ดูคลิป ทำอะไรที่ชอบอีกนิด เพราะนี่คือช่วงเวลาเดียวของวันที่รู้สึกว่าเป็น “เวลาของตัวเอง” จริงๆ

ยิ่งในคนที่มีภาวะ ADHD จะเจอเรื่องนี้บ่อยมาก เพราะสมองจะตัดใจเลิกทำสิ่งที่เพลินๆ แล้วเปลี่ยนโหมดไปเข้านอน “ได้ยาก” กว่าคนทั่วไป

[yourmie ♡ @dearmyjae_]

ถ้าอยู่ในองค์กรใหญ่ อย่าแชร์เรื่องส่วนตัวเยอะ ถ้าลาป่วยก็ไม่ต้องแอคทีฟโซเชียลเพราะปากคนมันน่ากลัว และจำไว้ว่าเราแค่พนักงานตัวเล็กๆ ขาดเราไปคนนึงองค์กรไม่ล่ม มีคนพร้อมมาแทนเราเสมอ

[แป๊ปพี่✨ @_slowerror_]

ความจริงที่เจ็บปวดของการโตเป็นผู้ใหญ่คือ

“การยอมรับว่าเพื่อนบางคนมีไว้แค่คิดถึง ไม่ได้มีไว้เพื่อสนิทกันอีกต่อไปแล้ว”

พยายามนัดเจอ พยายามคุยเรื่องเก่าๆ แต่สุดท้ายก็ค้นพบว่าเคมีและไลฟ์สไตล์มันไปคนละทางแล้วจริงๆ ไม่ได้โกรธกันนะ แค่แยกย้ายกันไปเติบโตในโลกของตัวเอง สบายใจสุดละ

[dough @doughadogh]

คสพ ในวัยผู้ใหญ่มันเปราะบางจริง แค่เราไม่ค่อยได้เจอกันเหมือนแต่ก่อน มันก็ไม่ค่อยมีเรื่องอะไรให้คุยกันแล้ว กลายเป็นคนไม่สนิทกันได้ง่ายๆเลย

[Lion Hates Tomato @LionHatesTomato]

อย่าคิดว่าต้องเก่งทุกอย่างตั้งแต่วันแรก อย่าเปรียบเทียบตัวเองกับใคร ไม่มีใครรู้ทุกเรื่อง ถามเมื่อไม่เข้าใจดีกว่าทำผิดแล้วเงียบไว้ ทำงานให้เต็มที่แต่ไม่ต้องเอาคุณค่าของตัวเองไปผูกกับงานทั้งหมด เก็บเงินตั้งแต่ได้เงินเดือนก้อนแรก และรักษาสุขภาพให้ดี ทุกอย่างมีเวลาของมัน🤲🏻💘

[gormir @softycreamiie]

ตอนมหาลัยทุกคนเสียดายอะไรที่ไม่ได้ทำคะ

[CHAINA @MMMPXRNG]

โตมาเพิ่งรู้ว่าความเหนื่อยจริงๆ ไม่ได้มาจากงานอย่างเดียว แต่มาจากการพยายามทำทุกอย่างให้ดี ทั้งที่ข้างในแทบไม่เหลือแรงแล้ว อยากรวยนะ ไม่ใช่เพราะโลภ แค่อยากใช้ชีวิตแบบไม่ต้องกังวลทุกวัน อยากซื้อของโดยไม่ต้องคำนวณ อยากพักโดยไม่รู้สึกผิด อยากมีเงินมากพอที่จะดูแลตัวเองและคนที่รักได้บ้าง แค่นั้นเอง

[ข้านนนน🌾 ไม่ได้เชียร์ฝรศ. 🏳️ **ติดลิมิต @Annaislazyx]

พอเปนผู้หญิงที่ค่อนข้าง independent มาก ๆ แล้ว จะค่อนข้างไม่ชอบผู้ชาย (จบ)

[B ★ @yourbaebbi]

กุโดนญาติฮาราสตั้งแต่8ขวบ กุกล้าบอกพี่แท้ ๆ ตอนอายุ22 มึงว่าเรื่องแบบนี้มันโดนสามวันแล้วจะกล้าพูดหรอวะ งง อีคนถามว่ามาพูดอะไรป่านนี้คือเอ๋อหมด

[b✿ @betterbeboo]

ไม่ต้องเสียใจในสิ่งที่เราตัดสินใจไปแล้ว เพราะทุกการตัดสินใจในชีวิตเราในช่วงนั้นๆ ขึ้นอยู่กับประสบการณ์ชีวิตที่เรามีตอนนั้นเท่านั้น ไม่มีทางไหนถูกหรือผิด เราไม่มีวันรู้ แต่ถ้าเราตั้งใจเลือกมันอย่างเต็มที่ด้วยทุกอย่างที่มีแล้ว nothing to be regret later แล้วชีวิตจะมีความสุขขึ้นมาก อยู่กับปัจจุบัน โฟกัสที่วันนี้ ใช้ชีวิตให้เต็มที่🤍

[นายหญิงท่านพริก | 🌹🧩 @prignver]

กุอยากให้ชายแท้มีควยท้องได้จริงๆนะ เผื่อจะเลิกปากมากเรื่องผุ้หญิง

[winter @mywinter33]

พี่ๆอายุ 30 มีอะไรอยากบอกน้องๆ อายุ 22
ที่พึ่งจบมาใหม่ ใช้ชีวิตครั้งเเรก

[WINT3R ❄️ ⌜VZ⌟ @wint3r_vz]

หลายครั้งการตกหลุมรักก็ไม่ได้เกิดตอนคุยตอนจีบ แต่เป็นตอนเห็นความเป็นธรรมชาติของเขาโดยไม่ได้ตั้งใจอะ แบบตอนเขาทำงาน ตอนเขาทรีตคนอื่น ตอนเขายิ้ม ตอนเขาเป็นตัวเอง ตอนเขาไม่มีฟอร์ม ตอนเขาทำอะไรโก๊ะ ๆ อะไรง่าย ๆ แบบนี้ แต่ลึกมาก เรา falling deeper ได้เลย 🥺

[เหยินนนนเอง @pattieeee24]

มึงอย่าเบลมเหยื่อเลย กูเคยโดนดึงมือไปจับหำชักขึ้นชักลงเพื่อนพ่ออ่ะจากใจเลยนะตอนนั้นอ่ะคือเด็กป4-5 กูไม่กล้าบอกใครเลยมึงจนโตมา23ปีกูพึ่งตัดสินใจบอกพี่สาวกู กว่ากูจะกล้าบอกอะมึง เข้าใจทรายเลยอ่ะ #ทรายสก๊อต

[น้องสร้อยสยอง @Frugalmindrvl]

มีคนบอกว่าผญทุกคนมีจุดร่วมกัน 1 อย่าง คือเคยถูก sexual harassment/assault จริงมั้ย เราเคยละ 1 55555

[ณิช 👩🏽‍🦯 ไม่เอา #แลนด์บริดจ์ @nichadanmek]

ไอ้พวกที่บอกเด็กจบมาต้องเป็นซีเนียร์ได้เลยพูดเหมือนตัวเองทำได้อะ ก็แค่อีแก่ที่โชคดีเกิดก่อนมีโอกาสได้พลาด มีคนสอนงาน พอมีเครื่องทุ่นแรงดันจะหาข้ออ้างไม่สอนเด็ก พอกันกับพวกเด็กเกิดน้อยประเทศล่มจม มองคนเป็นแค่แรงงาน ใครมันจะอยากเกิดอยากมีลูกสภาพแบบนี้

[Petæ Lynch @Petae_Lynch]

สิ่งนี้เรียกว่า “ความเป็นมืออาชีพ” นะ
.
ซึ่งคนไทยไม่ค่อยมี คนไทยพอเกลียดกันก็จะทำงานด้วยกันไม่ได้ ตีกัน ขัดแข้งขัดขากัน แทงข้างหลังกัน เล่นการเมืองทำลายกัน
.
ทั้งที่จริงๆในที่ทำงาน จะรักกันเกลียดกันไม่เป็นเพื่อนกันมันธรรมดามาก เพราะมาทำงานไม่ได้มาหาเพื่อนอยู่แล้ว แต่มันต้องมีความเป็นมืออาชีพที่จะทำงานร่วมกันเพื่อให้บรรลุผลลัพธ์ขององค์กรให้ได้

[หนังสือปกน้ำเงินเล่มที่เก้า 📘 @the9thbluebook]

ในฐานะที่จบเอกอิ้งมา มีอะไรจะพูดเยอะเลยเรื่องนี้

โดยส่วนตัวก็เป็นคนนึงที่ถ้าย้อนเวลากลับไปได้จะไม่เลือกเอกนี้เหมือนกัน ไม่เรียนคณะนี้ด้วย ทั้งที่เป็นคนชอบภาษามาก ๆ มากถึงขนาดคอยอ่านหนังสือและฝึกทักษะตัวเองอยู่ตลอดเวลา เหตุผลคือ สิ่งที่เห็นหลังจากจบมาแล้ว เราเจอแต่คนนอกเอกที่เก่งอิ้งกว่าเรา แถมยังมีทักษะเฉพาะทางอย่างอื่นอยู่แล้วอีก มันทำให้เราคิดว่าน่าจะเลือกคณะที่เฉพาะทางมากกว่านี้ ภาษาเรียนเสริมเอาเองดีกว่า ซึ่งไม่ได้มีแค่เราที่คิดแบบนี้ เพื่อนเอกอิ้งไม่ว่าจะมหาลัยไหนก็พูดแนวนี้กันหลายคน ด้วยความที่ภาษาอังกฤษมันแทบจะเป็นเรื่องพื้นฐานไปแล้ว เพราะใคร ๆ ก็พูดได้ ต่อให้ไม่เก่งเท่าเอกอิ้ง ขอแค่สื่อสารรู้เรื่อง ก็เอาไปใช้ต่อยอดเส้นทางอาชีพได้

พอพูดอย่างนี้ก็จะมีเด็กเอกอิ้งบางคนเข้ามาดีเฟนว่าเอกอิ้งไม่ได้มีแค่ฟังพูดอ่านเขียน แต่ยังมีภาษาศาสตร์ วรรณคดี ประวัติศาสตร์ ฯลฯ ซึ่งทำให้เราลึกซึ้งมากกว่าคนอื่น ถามว่าจริงมั้ย จริง เรียนแล้วทำให้เราเข้าใจแก่นของภาษาจริง ๆ แต่ถามหน่อยว่ามีสักกี่คนที่ได้เอาความรู้พวกนั้นมาใช้จนประสบความสำเร็จในหน้าที่การงาน ปฏิเสธไม่ได้ว่าสุดท้ายแล้วคนเราเรียนหนังสือเพื่อจบไปหาเงิน ซึ่งความรู้พวกนั้นมันไม่ได้เป็นที่ต้องการของตลาดเหมือนความรู้ของคณะสายวิชาชีพเฉพาะ

ส่วนตัวเห็นด้วยนะว่าความรู้ของอักษรก็มีคุณค่าในตัวเองและควรรักษาเอาไว้ แต่ก็ต้องยอมรับว่าเราอยู่ในโลกทุนนิยมซึ่งความรู้เฉพาะของเอกอิ้ง (หรือคณะอักษร) ไม่ได้ใช้หาเงินได้ขนาดนั้น คนที่อยู่รอดคือคนที่เก่งจริง ต่างจากคณะวิชาชีพเฉพาะที่ต่อให้เก่งกลาง ๆ ก็ยังพอหาเงินได้มากกว่า ซึ่งเรื่องนี้โทษใครไม่ได้นอกจากระบบทุนนิยมที่เป็นอยู่ทุกวันนี้

ถ้าจะเรียนเอกอิ้ง หรือสาขา/คณะอะไรก็ตาม ก็ต้องเอาให้แน่ใจว่าเราจะเป็นหัวกะทิในแวดวงนั้นจริง ๆ แล้วก็ถ้าเรามารู้ตัวทีหลังว่าไม่ได้เก่งขนาดนั้นจะเอาตัวรอดยังไงต่อไป ถ้าบ้านมีเงินอยู่แล้วก็โอเค เรียนไปไม่ต้องคิดมาก แต่ถ้าฐานะทางบ้านไม่ดี ก็ต้องคิดให้ถี่ถ้วน เพราะเพื่อนในเอกที่เก่งกลาง ๆ ไม่ได้โดดเด่นอะไร ส่วนมากจะไปทำงานที่จบคณะอะไรมาก็ทำได้ เติบโตยาก ภาษาอังกฤษก็ไม่ได้ใช้ (เรารู้ดีว่าคณะเฉพาะด้านก็มีแบบนี้ แต่มั่นใจว่าเอกอิ้งมีเยอะกว่าแน่นอน)

การจบสายอักษร/สังคมเปิดโอกาสให้เราได้กำหนดเส้นทางอาชีพตัวเอง ได้ทำอะไรที่เป็นสไตล์ของตัวเองเต็มที่ ไม่เหมือนคณะเฉพาะทางที่มีสภาวิชาชีพคอยกำหนดให้ เพราะงั้นถ้าจะเรียนสายนี้ เราต้องวางแผนให้ชัดเจนจริง ๆ ต้องมีใจรักและหาแนวทางของตัวเองให้เจอ ไม่งั้นก็จะเคว้งคว้างเหมือนหลายคนที่จบมาแบบไม่วางแผนอะไรเลย สุดท้ายก็ไปทำงานทั่ว ๆ ไป ไม่รู้จะเติบโตในหน้าที่การงานยังไง ถ้ายังค้นหาตัวเองไม่เจอก็กัดฟันเรียนอะไรที่มันเฉพาะทางไปก่อนดีกว่า อย่างน้อยเรายังมีสิทธิเลือกว่าจะทำวิชาชีพเฉพาะที่เราเรียนมาหรือจะทำงานอย่างอื่นที่เราชอบจริง ๆ

เห็นบ่นขนาดนี้ถามว่าส่วนตัวเสียใจขนาดนั้นมั้ยที่เรียนเอกอิ้ง ก็ต้องบอกว่าไม่ขนาดนั้น อย่างน้อยมันยังเป็นอะไรที่เราชอบจริง ๆ เราเองก็เป็นคนที่รู้ตัวตั้งแต่จำความได้แล้วว่าชอบภาษา แล้วสมัยเรียนก็มีความสุขมากที่ได้เข้าเอกอิ้ง ทุกวันนี้ก็ทำงานแปล บวกกับทำแอคสอนภาษาด้วย เพียงแต่ว่าเราแอบคิดบ่อย ๆ ว่าจริง ๆ เราไม่ต้องเรียนลึกขนาดนั้นก็เก่งได้เหมือนกัน บวกกับเราเริ่มมองว่าความรู้ภาษาอังกฤษมันมีความพิเศษน้อยลงเรื่อย ๆ ถ้าเราจบอะไรที่มันเฉพาะทางกว่านี้ก็คงดี อะไรทำนองนี้

. . .

พอจะรู้ตัวนะว่าความคิดอาจจะ problematic ไปบ้าง 5555 แต่เอาเป็นว่าเห็นต่างได้ ไม่ว่ากัน รับฟังทุกความคิดเห็น