✔️Ο ελβετός συγγραφέας που υπήρξε η «ένοχη απόλαυση» ακόμη και των πλέον ορθολογιστών τη δεκαετία του ’80, δεν είναι πια εδώ· άφησε την τελευταία του πνοή σε ηλικία 90 ετών. Προηγουμένως, όμως, γράφοντας με πολύ γλαφυρό –και ενίοτε πειστικό– τρόπο για εξωγήινους πολιτισμούς που μας επισκέφθηκαν, χτίζοντας τις Πυραμίδες και άλλα μνημεία, είχε καταφέρει να μας αφήσει τον σπόρο των θεωριών συνωμοσίας.
https://t.co/E9Qy3Z0I3p
Πέρα από το κόστος, είναι σημαντικό να αναφερθούμε στα κόμπλεξ και στον επαρχιωτισμό μας που εκδηλώνεται με την απαξίωση της υπέροχης ενδημικής μας χλωρίδας, στην προσπάθεια μας να γίνουμε Καραϊβική και καταφέρνοντας τελικά να γίνουμε Ευρωπαίοι αρκουδόγυφτοι
Ήθελε Μανολιες το πρασίνου και η κοινωνία της Λαμίας. Ρουφάτε τώρα 15 δέντρα να ψοφολογανε έξω από την περιφέρεια Στερεάς εδώ και 4 χρόνια. Κάνα διχιλιαρο το κόστος
-Γιατι χτισατε πάνω στο ρέμα;
-Η μισή Ελλάδα έχει χτίσει πάνω σε ρέμα, εγώ σας πείραξα;
-Γιατι παρκάρετε πάνω στο πεζοδρόμιο;
-Η μισή Ελλάδα παρκάρει πάνω σε πεζοδρόμια, εγώ σας πείραξα;
-Γιατι είσαι μαλακας;
-Η μισή Ελλάδα είναι μαλακες, εγώ σας πείραξα;
@tazmanolis Βιέννη στο μετρό, σηκώνομαι για να καθίσει 70φεύγα κυρία, σκλάβα, έτοιμη για διάλυση και βαμμένη στα χρώματα της ίριδας. Αρχίζει να με παινεύει και της λέει η γυναίκα μου από δίπλα, ο άντρας μου είναι, για να απαντήσει αυτή, δεν έχω πρόβλημα αν δεν έχεις εσύ!
@ARFRAVANOS Κύριε Ραβανέ, ίσως θα ήταν καλό, κάποια στιγμή, να μαθαίναμε που δουλεύει ο ένας και ο άλλος. Υπό αυτό το πρίσμα, οποίος γνωρίζει, αλλά δεν αποκαλύπτει, σχέσεις και διαδρομές που μπορεί να χαρακτηριστούν επιλήψιμες, δεν συμβάλλει και τόσο θετικά.
Θα ξαναρισκάρω να μιλήσω ως μη ειδικός. Κυρίως για να δω αν συμμερίζονται και άλλοι την αίσθησή μου.
Ο Τραμπ με τον τρόπο που κέρδισε μοιάζει να έκλεισε έναν κύκλο που διαρκεί καμιά δεκαετία, κατά τη διάρκεια του οποίου η (ακρο)δεξιά γίνεται ο κύριος εκφραστής της εργατικής τάξης.
Ο Τραμπ έσπασε τα παλιά στερεότυπα των Λατίνων που ψηφίζουν Δημοκρατικούς, καθώς σε αυτές τις εκλογές ψήφισαν 50-50. Οι μαύροι αμερικάνοι ψήφισαν κατά πολύ τη Χάρρις.
Αλλά η βασική παράμετρος για την ψήφο είναι μία πια: έχεις ή όχι πτυχίο πανεπιστημίου.
Στους λευκούς χωρίς πτυχίο ο Τραμπ έχει 80%. Αντίστοιχα και τα ποσοστά του στους Λατίνους προέρχεται από την εργατική τους τάξη.
Όταν η Λεπέν πριν κάποια χρόνια είχε πει «εγώ εκφράζω την εργατική τάξη» πολλοί το παίζανε σοκαρισμένη. Η πραγματικότητα είναι όμως ότι αυτήν στηρίξανε.
Η διχοτόμηση του (2ου μισού του) 20ου αιώνα είχε τους εύπορους και τους επιχειρηματίες στα συντηρητικά κόμματα της δεξιάς και την εργατική τάξη στα κοινωνικώς προοδευτικά κόμματα της αριστεράς.
Με την κρίση αυτό έσπασε. Απογοητευμένος ο κόσμος από την κεντροδεξιά και κεντροαριστερά έψαξε αλλού. Το στοίχημα το έχασε η αριστερά και το κέρδισε η δεξιά. Το «άκρο» δεν ξέρω πόσο νόημα έχει πια. Πόσο «άκρο» να είναι το 50%;
Οι απογοητευμένοι εργάτες κάνανε μια προς αριστερά, μια προς τα δεξιά. Και κάτσανε στη δεύτερη, που νιώσανε ότι τους εκφράζει περισσότερο.
Ο λόγος, κατά το δικό μου gut feeling, είναι ότι η κρίση και οι αλλαγές της παγκοσμιοποίησης τους έκαναν πιο συντηρητικούς, καθώς θεώρησαν (και για κάποιους ίσχυε) ότι παλιά ήταν καλύτερα. Σε αυτό προστίθενται και το γεγονός ότι συγκεκριμένες ομάδες (π.χ. λευκοί άνδρες χωρίς πτυχίο) είχαν υπερβολικά μεγάλη πολιτική δύναμη (π.χ. σε σχέση με τις γυναίκες) και τώρα αντιστέκονται στην ανακατανομή της. Από την άλλη, οι κοινωνικές ομάδες που ανεβαίνουν τώρα ή είναι οι κερδισμένοι των τελευταίων δεκαετιών είναι απέναντύ τους.
Έτσι δημιουργείται η νέα διχοτόμηση. Από τη μία η συντηρητική δεξιά με κάποιους δισεκατομμυριούχους (για φορολογικούς λόγους) και την εργατική τάξη. Από την άλλη η κοινωνικά προοδευτική αριστερά με τους κερδισμένους, υψηλής κατάρτισης, της παγκοσμιοποίησης, τις γυναίκες, τα ΛΟΑΤΚΙ.
Η δεξιά όμως κερδίζει. Και αυτό γιατί μοιάζει να έχει ένα πραγματικό αφήγημα αλλαγής, ενώ η αριστερά έχει ξεμείνει σε αγώνες που δεν κερδίζουν τόσο το ευρύ κοινό. Η αριστερά έγινε από ριζοσπαστική πιο πολύ το κατεστημένο. Είτε και κακό είτε για καλό.
Και η ερώτηση είναι η εξής: ποιους νέους στόχους θα πρέπει να θέσει η αριστερά για να κερδίσει πάλι πλειοψηφίες που εμπεριέχουν και την εργατική τάξη;
ΥΓ1: χρησιμοποιώ τους όρους «αριστερά» και «δεξιά» με την αμερικάνικη έννοια. Βάλτε «κέντρο-« για να γίνει ευρωπαϊκή.
ΥΓ2: Δεν είναι αναγκαστικό η απάντηση να είναι κοινή στην Αμερική και την Ευρώπη.
ΥΓ3: Βρίσκομαι πολυυυυυύ μακριά από την ειδικότητα μου αυτή τη στιγμή και νιώθω άβολα με αυτό. Αλλά ελπίζω να γίνει λίγο χαμούλης στα σχόλια για να πάρω ιδέες και να μην είμαι στο bubble μου.
Ο Καραμανλής των Τεμπων όπως και η Δούρου της φωτιάς στο Μάτι αν είχαν τη στοιχειώδη ευθιξία και ενσυναισθηση ο ενας θα άρμεγε αγελάδες στην φάρμα του και η άλλη θα έφτιαχνε μπρασελέ στο σαλόνι της για να ζήσουν.
Είναι άλλο οι ποινικές ευθύνες και άλλο το φιλότιμο
Το μακρινό 2017 κι ενώ είχαμε την «τιμή» ως χώρα να κυβερνούμαστε από την «Εθνοσωτήριο» του Αλέξη Τσίπρα, ο τότε συγκυβερνήτης του και υπουργός Εθνικής Άμυνας (ο Μπάνος ο Καμμένος) είχε μηνύσει τον συγχωρεμένο Τζένο, τον Κουρτάκη, τα Παραπολιτικά τον Πετρουλάκη, το Protagon και γενικά όποιο δημοσιογράφο και μέσο έγραφε κάτι εναντίον του.
Ο ΣΥΡΙΖΑ που ήταν μια κυβέρνηση «προστάτης του Τύπου», δια του κυβερνητικού του εκπροσώπου, του Μήτσου του Τζανακόπουλου, τι έλεγε;
«Σε περίπτωση που ένας πολίτης είτε είναι υπουργός της κυβέρνησης, είτε οποιοσδήποτε άλλος, θεωρεί ότι θίγεται από ένα δημοσίευμα, ο νόμος του παρέχει τη δυνατότητα να προστατεύσει τον εαυτό του, την τιμή του και την υπόληψή του. Από εκεί και πέρα, τον λόγο έχει η αστική Δικαιοσύνη».
Δηλαδή αν ένας εν ενεργεία υπουργός και συγκυβερνήτης μιας κυβέρνησης μηνύσει δημοσιογράφους, δεν είναι #SLAPP, αν έχουμε κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ. Αν έχουμε κυβέρνηση Νέας Δημοκρατίας και κάποιος μηνύσει τους συκοφάντες του, ενώ δεν κατέχει κανένα αξίωμα εκείνη τη στιγμή, πρόκειται για καραμπινάτο SLAPP.
Έτσι για να έχετε μια εικόνα σύντροφοι, για το ποιος «κόπτεται» για την ελευθερία του Τύπου και για το ποιος οργάνωσε το γελοίο ψήφισμα στο Ευρωκοινοβούλιο.
Έδωσε η Βαρδινογιάννη χρήματα κι ελπίδα σε τόσα παιδιά κι όμως αντιμετωπίστηκε με καχυποψία και χλευασμό. Ανακάτευε ο άλλος τη φασολάδα κι ήταν άγιος. Γιατί ο διαρκέστερος μύθος είναι πως μόνο στο περιθώριο και τη φτώχεια υπάρχει η αυθεντικότητα κι η ειλικρίνεια των προθέσεων.