bu hayattaki en güzel şeylerden biri yeğeninin birinci sınıfa başladığını görmek ikincisi ise sabah okula gitmeden önce ona hazırlanan kahvaltıdan nemalanmak 🥹
Birine defalarca şans verdiğinde, bazen ona sevgini değil, sınırının olmadığını öğretiyorsun. Seni kırıyor, sen kalıyorsun. Yine yapıyor, yine affediyorsun. Bir süre sonra yaptığı şeyden utanmıyor, nasıl olsa gidecek değilsin diye düşünüyor. Sonra sen değişiyorsun.
bir şeyin sonsuza dek sürmesini istiyorsan ona farklı davranırsın. onu korursun, sahip çıkarsın ona asla zarar vermezsin. Onu yıpratacak şeylere maruz bırakmazsın. Onu sıradan ve basit hale getirmezsin. Eğer zamanla yıpranırsa sevgiyle parlatır ve ilk günkü gibi yaparsın.
biri bana kötülük ettiğinde ya da beni üzdüğünde ona üzülüyorum. çünkü tekâmül yolumda bana iyilik etti. sayesinde bir sınavı daha verdim. bana faydası dokundu ama kendi karmasını bozdu. hayat, insana başkalarının yoluna bıraktığını kendi yolunda gösterir.
Sana değersiz hissettirenlere üzülmenin bir süresi vardır. O süre bittiğinde kendine saygı duyman gerektiğini öğrenirsin, mantığın konuşur. Kendine saygı duydukça, hak etmediğine inandığın, değer görmediğin yerden kalkıp gitmeyi öğrenirsin. Yürümeyi öğrenmek böyle bir şey.
Yatın kalkın iyi bir insana denk gelmek için dua edin. Artık kimin iyi olduğunu anlamak gerçekten çok zor. Eğitimli diyorsun, cahil çıkıyor. Ahlaklı biridir diyorsun, karaktersiz çıkıyor. İyi aile diyorsun, iyiliğe dair nasibi yok. Henüz görünüşün, yaşantının, geçmişin, sahip olunan kimliğin referans sayılabileceği bir devirde değiliz. Çıkarlar söz konusu olmadan ve menfaatlerle sınanmadan kimsenin gerçek yüzünü göremediğimiz bir devirdeyiz. Herkes çıkarı kadar iyi, menfaati kadar vefalı.