Kimsenin alkışlamadığı hayatı, yine kendi hayatın olduğu için yaşayabilmek . Bunun kolay olduğunu söylemiyorum. Sadece başka türlü yaşamanın insanın kendisine yaptığı en büyük haksızlık olduğunu düşünüyorum.
Belkide insanın asıl korkusu yanılmak veya yanlışa düşmek değil de kendi kararının arkasında tek başına kalmaktır.
Çünkü kendi yolunu seçtiğin anda, seni taşıyan kalabalığı da geride bırakmış olursun .
Ve özgürlük tam olarak burada başlar
ben o hayatta ya da o boyutta yaşamadım hiç. Düşlerim , yıldırımdan korunmak için şemsiyenin altına sığınmak kadar saçma . Kendime bakıyorum ama kaybolmuşum. Kendimi tanırım bu gördüğüm ben değilim. Delilik yoksa nedir ki.
Kalabalıklar tarafından kuşatılmış bir yalnızlık içindeyim. Yazmayalı aylar oldu. O zamanlardan beri zihinsel bir uyku içerisindeyim . Sanki bir başkasıyım. Düşünmeden yaşıyorum. Kendimi tanımaya çalışıyorum. Bir varlığım yok aslında. Olmak istediğim ile başkalarının beni ...
olaylarla karşılaşmaktan olabildiğince kaçınmaya, her vazgeçişte ilerlemeye ve mükemmelleşmeye karar verdim. İşte yaşamak bu kadar dehşet ve eziyet verici benim için. Gördüğümü yada dokunduğumu idda edemeyeceğim buzlu camdan bir paravan vardı daima hayat ile aramda ...+
Artık ağzımı çok açmıyorum
Kulağımın birinden girip birinden çıkıyor
Gözlerim sık sık dalıyor
Sigarayla aram hiç bu kadar iyi değildi
Geceleri yürümek hiç bu kadar iyi gelmemişti