@KoeleMaria@maartenpodcast@wierdduk 6% is een momentopname. Bij sommige groepen uit islamitische landen ligt het kindertal aanzienlijk hoger. Tel migratie daarbij op. Interessanter is: hoeveel is die 6% over 25 of 50 jaar?
@maartenpodcast Je vergeet één variabele: autochtone Nederlanders krijgen gemiddeld minder kinderen dan veel islamitische migrantengroepen. Dan verandert het percentage op termijn wél.
@Jaxie1900@SpaceKwest@NUnl Nederland heeft nu eenmaal een joods-christelijke cultuur en geschiedenis. Dat is iets anders dan kinderen opvoeden vanuit een politieke ideologie. Die twee gelijkstellen gaat voorbij aan de context.
@SteenksRafaela Opvallend hoe iemand die zegt zo van het leven te genieten, zijn energie vooral haalt uit het irriteren van wappies.
Die zelfde wappies zeggen trouwens ook dat de vaccinaties tot turbokanker leiden.
KARMA IS EEN BITCH.
Het is zo simpel: stel duizenden euforische Nederlanders gaan in Marokkaanse steden de straat op, zwaaiend met Nederlandse vlaggen: ze terroriseren de politie, maken dingen stuk, provoceren, schelden, vandaliseren, vechten, steken vuurwerk af. Hoe zouden Marokkaanse burgers en de Marokkaanse autoriteiten daarop reageren? Juist. Dus stfu verder met je begrip.
Ongeveer vijftien jaar geleden, ik was begin twintig en woonde en studeerde in Amsterdam. Na m’n studie ging ik werken voor een Amsterdamse vluchtelingenorganisatie. De organisatie hielp illegale, uitgeprocedeerde asielzoekers om in Nederland te blijven. Ze boden juridische bijstand, toegang tot onderwijs en zorg, en regelden onderdak. In samenwerking met de Gemeente Amsterdam huurden ze sociale huurwoningen, waarin twee tot drie migranten per woning verbleven.
Mijn taken waren divers: ik onderhield contact met Amnesty, Artsen zonder Grenzen en ambassades om te onderbouwen dat terugkeer onveilig was en medische zorg in het land van herkomst nauwelijks toegankelijk. Ik begeleidde cliënten naar afspraken bij de IND, DT&V, artsen, psychologen en advocaten. Alles draaide om dossieropbouw voor bezwaar tegen afgewezen asielaanvragen.
Ik begon dit werk omdat ik iets wilde terugdoen. Zelf ben ik als vluchteling naar Nederland gekomen. Maar na een paar maanden realiseerde ik me dat ik nauwelijks herkenning vond in de mensen die ik begeleidde. Behalve de juridische ondersteuning was ik ook verantwoordelijk voor praktische zaken. Ik bezocht de cliënten dagelijks thuis. Wat ik aantrof, was onthutsend: lethargie, drugs- en alcoholgebruik, chaos in huis, de verwarming midden in de zomer op 23 graden. Ze sliepen tot laat in de middag, wilden niets doen, en vrijwilligerswerk was onbespreekbaar.
Wat me het meest stoorde, was het totale gebrek aan verantwoordelijkheid. Ze deden niets om hun situatie te verbeteren, maar eisten wel van alles. Ik herinner me een jongen van een jaar of 23 uit West-Afrika. Gezond, fit, niets mis mee. Hij kwam op een dag mijn kantoor binnen met het verzoek of ik een medische check-up voor hem wilde regelen: bloedtesten, scans, alles erop en eraan. “Volgens mijn verzekering heb ik daar elke twee à drie jaar recht op,” zei hij.
Ik vroeg: “Betaal jij voor die verzekering? Heb je ergens last van?”
“Nee, maar ik ken m’n rechten,” zei hij.
Ik zei hem dat zolang ik er werkte, hij terechtkon bij een arts als er iets aan de hand was. En dat hij beter mijn kantoor kon verlaten voordat ik echt mijn geduld verloor.
Niet lang daarna ben ik gestopt. In de elf cliënten die ik begeleidde herkende ik niets van mijn eigen ervaring als vluchteling. Ik zag mensen die vonden dat ze overal recht op hadden, maar nergens aan wilden bijdragen. Mensen met compleet andere normen en waarden dan ik, een gemiddelde Nederlander.
Daarom stoort het me mateloos als mensen zeggen: “Een kopje soep aanbieden mag toch niet strafbaar zijn?”
Het gaat allang niet meer om een kopje soep. Het gaat om een complete sector die gedijt op (illegale) migratie. Mensen verdienen er bakken met geld aan en bestaan bij de gratie van migratie. En wij, Nederlanders die werken en bijdragen aan deze maatschappij, mogen opdraaien voor de kosten en, misschien nog wel belangrijker, voor de ernstige gevolgen voor onze vrije samenleving.
#asielwet #asielbeleid
In Loosdrecht sprak ik talloze normale, beschaafde, vreedzame Nederlanders die zich terecht grote zorgen maken over de komst van een AZC en de onveiligheid die daarmee gepaard gaat - en die daarom met honderden tegelijk, avond aan avond, rustig maar standvastig in verzet komen.
Geen enkele VVD’er - geen @StasOCW Judith Tielen, geen volksvertegenwoordiger, zélfs geen burgemeester Mark Verheijen - heeft de afgelopen twee weken met hen gesproken.
Te laf zijn ze, om hún beleid aan hun eigen inwoners te verantwoorden en ze daarbij recht in de ogen aan te kijken.
Wél zijn ze dapper genoeg om de pers te woord te staan; zijn ze dapper genoeg om aan de talkshowtafels al die honderden bezorgde, vreedzame Loosdrechters over één kam te scheren met een handvol oproerkraaiers.
Om zo hun beleid voort te zetten en de desastreuze consequenties daarvan onder het tapijt te vegen: de onveiligheid en het verlies van het thuisgevoel dat gepaard gaat met de komst van asielzoekers.
Dát is waarom de inwoners van Loosdrecht van zich laten horen.
Dát is waarom ik donderdag mijn steun kwam betuigen aan hun vreedzame protest.
Ik hoop dat ze volhouden.