‘وقتی آدم چیزی را از دست میدهد، اول خیال میکند دردش به خاطر خودِ آن چیز است. بعد که زمان میگذرد، میفهمد درد اصلی از جای خالیای است که به جا مانده. جای خالی، از خودِ نبودن بزرگتر است؛ چون هر روز میتوانی ببینیش.
هوشنگ گلشیری’
شاید مهمترین چیز در زندگی این نباشد که همیشه خوشحال باشیم. شاید مهمتر این باشد که بتوانیم معنایی برای رنجهایمان پیدا کنیم چیزی که باعث شود با وجود تمام آنچه از دست دادهایم، باز هم صبح از خواب بیدار شویم و ادامه بدهیم.
غم همیشه با گریه نمیآید. گاهی آرام مینشیند گوشهی زندگیات؛ کاری میکند کمتر حرف بزنی، کمتر بخندی و بیشتر به چیزهایی فکر کنی که دیگر امکان برگشتنشان نیست.
آنتوان چخوف
شاید فراموش کردن همین باشد؛ نه اینکه دیگر چیزی یادت نماند، بلکه اینکه یک روز بتوانی به تمام آن خاطرهها نگاه کنی و بفهمی هنوز درد دارند، اما دیگر زندگیات را متوقف نمیکنند.
ایزابل آلنده
‘آدمها همیشه با رفتنشان تمام نمیشوند. بعضیهایشان بعد از رفتن هم در جزئیترین چیزهای زندگی باقی میمانند؛ در آهنگی که دیگر نمیتوانی گوش بدهی، در خیابانی که ترجیح میدهی از آن عبور نکنی، در ساعتی از شب که ناگهان دلت میگیرد.