Маеце магчымасць - добра адсвяткуйце. "Гэта быў цяжкі год", але з надзеяй у будучыню, не губляючы сябе, глядзім наперад. @ Каманда "Святкуем Разам" (5/5)
Сёння ёсць жаданне не паглыбляцца занадта ў навіны, глыбокія тэмы. Проста павіншаваць ды пажадаць рознага, як у дзяцінстве.
Даражэн��кія Беларусы! Жадаем вам агулам унутраннай моцы, мудрасці захоўваць сваю сутнасць праз перашкоды гісторыі (1/5)
Палітыкам - больш кантактаў, магчымасцяў, супольных і паспяховых крокаў на карысць людзей і Беларусі. Джыпсінкову - нічога і так усё правільна робіць. Дзеду марозу - "дзе стрым?".(4/5)
Так і для гэтых самых устаноў,у якіх асядае ў галаве,што яны не ў вакууме і ёсць адказнасць, па якую прыйдзе запыт.Гэта-падмурак,без якога немагчыма перабудаваць краіну да лепшага,дзе дзяржава насамрэч дзеля грамадзяніна,а ён больш інтыграваны ў працэс прыняцця вырашэнняў.(4/4)
Важна паразмаўляць наконт "малых спраў". Чаму "садзіць дрэвы" ды "падпісваць петыцыі" важна ў той жа ступені,чым усё астатняе,нават у самай "заціснутай" таталітарнай краіне.(1/4)
Любое свядомае ўзаемадзеянне з дзяржаўнымі ўстановамі - трэніроўка. Як для жыхароў, якія вучацца ўзаемадзейнічаць з бюракратычнай машынай і паміж сабою дзеля дасягнення паляпшэння свайго асяроддзя.(3/4)
@Alx_lazarev @belarusian Як ў любой скла��анай працы, кумулятыўны эфект розных падыходаў, метадалогій. Ні сілавы сцэнар, ні дыяспараб ні валантэрства не мае эфекту, пакуль яно ў вакууме.Але крок за крокам, падбіраючы навыя ітэрацыі.Вынікі такой працы доўгатэрміновыя, але не відавочныя.
З моманту, як пачалася вайна, заўважліва, што ў колах за мяжой Беларусі атрымала пашырэнне думка, што сілавы сцэнар вырашэння "Беларускага пытання" - адзіны шлях. Гэтая кропка гледжання мае сваё эмацыйнае паходжанне з выгарання ды фрустрацыі ад адсутнасці хуткіх вынікаў (1/5)
І не гледзячы на погляды, падыходы, палітычны спектр мы, гэтыя пакаленні, як хвалі ў моры - ідзем друг за другам у аднім напрамку, да адзінай мары. Ну і мора, яно жа вечна жывое, а ўсе хвалі ў выніку даходзяць да свайго берага. (5/5)
Гэтыя эмоцыі дэструктыўныя і накіраваны на тых, хто робіць тое, што можа ў данны момант з улікам абставін. Беларусы за сваю гісторыю шмат змагаліся, ды шмат расчароўвалісь у намаганнях, пакаленне за пакаленнем. (4/5)
Вайна ў рэгіёне набыла вялізарны маштаб. Яна ўспрымаецца як нешта настолькі непераадольнае, што аднаму чалавеку здаецца немагчымым на яе паўплываць. Правільны падыход у такіх абставінах–малыя мэты, крокамі рухацца да іх дасягнення Закранем адно з няб��чных наступстваў вайны–ПТСЗ
Але перад усім трэба зрабіць першы крок-вызначыць праблему "В'етнамскага сіндрому". Лакалізуем праблему, каб мець магчымасць крок за крокам вырашаць яе, абапіраючыся на досвед іншых краін.
Вайна ў рэгіёне набыла вялізарны маштаб. Яна ўспрымаецца як нешта настолькі непераадольнае, што аднаму чалавеку здаецца немагчымым на яе паўплываць. Правільны падыход у такіх абставінах–малыя мэты, крокамі рухацца да іх дасягнення Закране�� адно з нябачных наступстваў вайны–ПТСЗ
Напрыклад,у ЗША існуе вельмі шырокая сетка грамадскай падтрымкі для пацярпелых ад вайны.Дадзеная сетка ўключае не толькі дапамогу з боку дзяржавы,але і падтрымку разнастайных валанцёрскіх рухаў, краўндфайдзінгавых кампаній і г.д.