@psdion

[Jack_the_Pharmacist @aspanos67]

@o_pous @ferminadas85 Το πουλέν του Εθνάρχη ήταν ο Θόδωρος (Χαριτόπουλος) ο μπάτλερ του στο προεδρικό.

[Πέτρος Σαμαράς @Takisiliou93458]

Η τύπισσα πού κοιμόταν στούς καναπέδες τής Βουλής & είχε τα πόδια απλωμένα επάνω στά έδρανα, πανηγυρίζει δημόσια επειδή ένας αλλοδαπός καταστηματάρχης στό Μεταξουργείο τής χάρισε 1 κουρέλι.Η τύπισσα πού όταν ψηφίζονταν τα εξοντωτικά μνημόνια από τήν κυβέρνησή της μάς έλεγε με⬇️

[Krιos @kloybi]

Πόρτο Γερμενό 27/7/26... έτσι υπέροχα.. ΗΤΑΝ!! 😑

[Anastasia1907 @anastasia3535]

Orta yaşlı bir çift,doktora gitmişler ve demişler ki.

-"Doktor bey, sevişirken bizi izler misiniz?"

Doktor şaşkın şaşkın bakmış ve tıbbi bir sorunları olduğunu düşünerek "peki" demiş.

Çift yatağa uzanmış ve doktor da sonuna kadar izlemiş, sonra da teşhisini bildirmiş:

-"ikiniz de gayet sağlıklısınız, sevişmeniz fevkalade, merak edecek birşey yok. Viziteniz 100 dolar, bu da faturanız."

Ertesi hafta çift yine gelmiş, yine izlemiş doktor. Yine sorun yok ve yine vizite 100 dolar.

Her hafta çift randevu alıyor, geliyor, sevişiyor, parayı ödüyor, çıkıp gidiyor.

Bu durumu artık rahatsız edici bulan doktor sonunda dayanamamış.

-''Bana biraz yardımcı olun. sıkıntınız nedir söyleyin lütfen?"

Adam gülerek cevap vermiş:

-''Herhangi bir sıkıntımız yok sevgili dostum, bir şey bulmanızı da istemiyoruz. Bu kadın evli. onun evine gidemiyoruz, ben de evliyim, benim evime de gidemiyoruz. Hilton geceye 178 dolar istiyor, Sheraton 182 dolar. Buraya ise sadece 100 dolar ödüyoruz, üstelik saglık sıgortamız bu 100 doların 85 dolarını bize
fatura karşılığı geri ödüyor."?

[♊Παπουτσωμένος ντάκος👠 @sampoutsatsara]

Σηκωθηκα αξημερωτα πηγα στη μανα μου την εκανα μπανιο την ταισα της εδωσα τα φαρμακα σκουπισα σφουγγαρισα της εφερα γιατρο να τη δει, γυρισα σπιτι επλυνα χαλια ξεκινησα γενικη στα μισα ξαναπηγα στη μανα μου να της δωσω μεσημεριανο φαρμακα κλπ την τακτοποιησα γυρναω σπιτι να...

[Nicolas Noriega. @NicolasNA27]

Mi tío trabajaba conduciendo ambulancias.

Llevaba más de 20 años haciéndolo.

Decía que después de cierto tiempo
uno se acostumbraba a todo.
A los gritos.
A la sangre.
A las despedidas.

Pero hubo una llamada que nunca pudo olvidar.
Era de madrugada.
Una mujer mayor había sufrido un infarto.

Cuando llegaron a la casa,
ella seguía consciente.

Muy débil.
Pero consciente.

Mientras la subían a la ambulancia,
la señora no dejaba de repetir una sola cosa:

“No apaguen la luz de la cocina”.
Mi tío pensó que estaba confundida.

Le dijo que no se preocupara por eso.
Pero ella volvió a decirlo.

Más desesperada esta vez.
“Por favor…
no apaguen la luz de la cocina”.

Durante el camino,
él intentó tranquilizarla.

Le preguntó si alguien podía ir luego a la casa.

Entonces ella lo miró y dijo algo que lo destruyó:

“Mi esposo murió hace 4 años…
pero todas las noches dejo esa luz encendida por si vuelve”.

Mi tío contó que la ambulancia quedó en silencio.

Incluso el otro paramédico dejó de escribir.
Porque de repente…

esa mujer ya no parecía confundida.
Solo parecía alguien
que todavía no había terminado de esperar a la persona que más amó.

La señora murió esa misma noche.

Y días después,
mi tío pasó accidentalmente por esa calle.

Dice que miró hacia la ventana de la cocina.
Y la luz seguía encendida.

Anónimo✍🏼

[ignore🐕‍🦺🦮 @soroto88]

Ένας σκύλος ή μια γάτα δεν αλλάζει απλώς την καθημερινότητά μας, αλλάζει τον τρόπο που νιώθουμε μέσα σε αυτήν.

Η επιστήμη δείχνει πως η συντροφιά ενός κατοικιδίου μπορεί να μειώσει το άγχος και το αίσθημα μοναξιάς, να ενισχύσει τη συναισθηματική σταθερότητα, και ακόμη να βελτιώσει τη σωματική μας δραστηριότητα και την κοινωνική μας ζωή.

Ένας σκύλος μάς βγάζει βόλτα, μας κινητοποιεί, μας θυμίζει τη χαρά της παρουσίας και της επαφής. Μια γάτα μπορεί να γίνει το πιο ήσυχο και σταθερό καταφύγιο μετά από μια δύσκολη μέρα. Και τα δύο, με τον δικό τους τρόπο, μας προσφέρουν κάτι βαθιά ανθρώπινο: σύνδεση.

Για πολλούς ανθρώπους, ένα κατοικίδιο είναι παρέα, ρουτίνα, παρηγοριά, λόγος να σηκωθούν το πρωί ή να χαμογελάσουν λίγο πιο εύκολα. Και για ένα αδέσποτο ζώο, η υιοθεσία σημαίνει ακριβώς το ίδιο: ασφάλεια, εμπιστοσύνη και μια δεύτερη ευκαιρία.

Ίσως τελικά να μη σώζουμε μόνο εμείς εκείνα. Ίσως σώζουν κι εκείνα κάτι μέσα μας.
Save a Greek Stray

[Kateri Seraphina @KateriSeraphina]

Je l’ai trouvé un matin pluvieux, abandonné près d’une station-service au bord de l’autoroute. Il était trempé, grelottant, et miaulait désespérément, comme s’il appelait à l’aide. J’ai garé mon camion et je me suis approché doucement, sans vouloir lui faire peur. Lorsqu’il m’a vu, il n’a pas fui. Au contraire, il m’a regardé avec des yeux pleins de détresse et d’espoir. À cet instant, j’ai su que je ne pouvais pas le laisser là.
Je l’ai pris dans mes bras et je l’ai installé sur le siège passager, en l’enveloppant dans une couverture que je gardais dans la cabine. Pendant le trajet, il a cessé de miauler et s’est mis à somnoler, comme s’il comprenait qu’il était enfin en sécurité. J’ai décidé de l’appeler « Captain », un nom approprié, car il semblait prêt à diriger chaque nouvelle aventure.
Depuis ce jour, Captain est devenu mon fidèle compagnon de route. Chaque matin, il grimpe sur le tableau de bord, son endroit préféré, où il observe le monde défiler. Parfois, il s’accroche au volant avec ses petites pattes, faisant semblant de conduire. Cela me fait toujours rire, et les gens qui passent près de nous ne peuvent s’empêcher de sourire ou de prendre des photos.
Mais Captain est plus qu’un simple chat amusant. Il est devenu une partie essentielle de ma vie sur la route. Grâce à lui, mes journées solitaires sont désormais remplies de rires, de surprises et de réconfort. Il m’a appris que même les rencontres les plus inattendues peuvent changer nos vies en profondeur. Et chaque jour, il me rappelle que parfois, les gestes les plus simples de gentillesse — comme aider une créature dans le besoin — peuvent avoir le plus grand impact.

[Τι ελεγα; Α ναι... @xrisaglm]

Δε ντρέπονται που τα λένε!

[🐾Παγωτό Φυστίκι🐾 @itidorfa07]

@AlexandraBok https://t.co/edaSntOEiW

[Markal @Mariouliiii]

Να κυνηγάτε τις χοντρές και αυτές που δεν βλέπονται, κανουν και τα καλυτερα φαγητα και το καλυτερο σεξ. Δεν εχω γνωρισει ανθρωπο με ομορφη γυναίκα που να είναι ευτυχισμένος.

[Panagiotis @panagiotis501]

Και εμεις μέχρι που ήρθατε με ανοιχτά κοιμόμασταν

[JefersonNasa @Jefersonnasa_]

El 3 de julio de 1976, Tina Turner esperó hasta que su esposo, Ike, se durmiera en su habitación de hotel en Dallas. Su rostro estaba hinchado y magullado por otra paliza. En su bolsillo solo tenía 36 centavos y una tarjeta de gasolina Mobil. Nada más.

Se escabulló del Statler Hilton y corrió. No hacia un auto. No hacia ayuda que pudiera llamar. Corrió directamente a través de la Interestatal 30, zigzagueando entre el tráfico en la oscuridad, casi atropellada por un camión, impulsada solo por el instinto de supervivencia. Al otro lado se encontraba el Ramada Inn. El gerente la reconoció al instante, incluso a través de las heridas. Le dio una habitación en el undécimo piso y colocó un guardia fuera de su puerta. Durante tres días, Tina se mantuvo escondida allí, demasiado herida para siquiera comer adecuadamente, dejando que su cuerpo comenzara a sanar.

Tres semanas después, solicitó el divorcio. Cuando le preguntaron qué quería de dieciséis años de matrimonio, su respuesta dejó atónitos a todos. No quería nada excepto su nombre. Ni casa. Ni dinero. Ni regalías. Solo “Tina Turner”. Un nombre creado para controlarla, ahora la única cosa que podía usar para reconstruir su vida.

Se alejó con deudas, un embargo fiscal del IRS y una industria que creía que estaba acabada. Casi con cuarenta años, una mujer negra en un negocio obsesionado con la juventud, sin propiedad de su música pasada. Las probabilidades estaban brutalmente en su contra.

Pero Tina se negó a aceptar la derrota. Se volvió hacia el budismo Nichiren, recitando diariamente para encontrar fuerza. Tomó cualquier trabajo que pudo encontrar. Programas de juegos. Lounges de hoteles. Ferias del condado. Eventos corporativos. Incluso limpió casas entre actuaciones. Mientras el mundo la llamaba una superada, ella se reconstruía silenciosamente pieza por pieza.

Entonces llegó 1984.

A los cuarenta y cuatro, lanzó Private Dancer. Cambió todo. El álbum vendió más de veinte millones de copias. “What’s Love Got to Do with It” alcanzó el número uno, su primer éxito en solitario en las listas. Ganó tres premios Grammy en 1985, actuó en Live Aid y protagonizó Mad Max Beyond Thunderdome. El mundo finalmente la reconoció como la Reina del Rock and Roll.

Su segundo acto duró décadas. Giras récord. Doce premios Grammy. Más de cien millones de discos vendidos. Una carrera reconstruida enteramente en sus propios términos.

Y el amor también la encontró. Erwin Bach conoció a Tina en un aeropuerto en 1986 y nunca se apartó de su lado. Cuando sus riñones fallaron en 2016, él le ofreció uno de los suyos sin dudar. En 2017, cumplió esa promesa y le salvó la vida.

El 24 de mayo de 2023, Tina Turner falleció pacíficamente en Suiza a la edad de ochenta y tres años, con Erwin a su lado. Dejó atrás más que música. Dejó prueba.

Nunca es demasiado tarde para reclamar tu vida. Puedes empezar de nuevo a los cuarenta. A los cincuenta. A cualquier edad. Solo se necesita el coraje para cruzar la carretera.

Treinta y seis centavos. Una tarjeta de gasolina. Y una voluntad inquebrantable.

Así es como se forjan las leyendas.

[Φαήλος Κρανιδιώτης @failosK]

@thekef4 990 δραχμές. Έδινες δεκάρικο και έπαιρνες χιλιάρικο. Του ΔΕΑ ήταν 65.000 δρχ, για μας στους Αλεξιπτωτιστες συν 120.000 δρχ το εξάμηνο.

[Caldo @CALDO_G]

Όταν ο Ριζοσπάστης θεωρούσε το Τσερνομπίλ τελείως ακίνδυνο και τις αντιδράσεις «υστερικές».
Αρχισυντάκτης ήταν ο Θανάσης Καρτερός, μετέπειτα διευθυντής του γραφείου Tύπου του Αλέξη Τσίπρα.

[Mathilda Saroglou @mathildasarogl]

Βρέθηκε ο σκύλος της φωτογραφίας στο ΝΕΟ ΗΡΑΚΛΕΙΟ, οδ. ΑΚΡΟΠΟΛΕΩΣ ΚΑΙ ΑΠΟΛΛΩΝΟΣ. Ετρεχε σέρνοντας το λουρί του, παρακαλώ αν ξέρει κάποιος από πού χάθηκε να ειδοποιήσει.
Παρακαλώ κάντε RΤ, ευχαριστώ

[Petros Van Ripper @PetrosVanRipper]

Ήταν Παρασκευή 13 Απριλίου 1945, όταν τραβήχτηκε αυτή η φωτογραφία που έχει χαρακτηριστεί ως «μία από τις πιο δυνατές φωτογραφίες του 20ου αιώνα».
Τον Απρίλιο του 1945, λίγες μέρες πριν από την απελευθέρωση του στρατοπέδου συγκέντρωσης Μπέργκεν-Μπέλσεν, τρία εμπορευματικά τρένα