به نام دخترم ریرا
دخترم ریرا امروز شانزده ساله میشد. ریرا و مادرش - همسر عزیزم پریسا- از مسافران پرواز پیاس۷۵۲ بودند که در روز هجدهم دیماه ۱۳۹۸ بر فراز فرودگاه تهران با موشکهای سپاه پاسداران کشته شدند.
در تمام تولدهایی که بدون ریرا میآید و میگذرد به لحظاتی فکر میکنم که از ما، از من، او و پریسا، دریغ شد. فرزند من به دست حکومتی جنایتکار به قتل رسیده است اما هر آنکس که فرزند از دست داده است میداند که سالیان آتی به مرور ناتمام تصاویری میگذرد که هیچگاه رنگ واقعیت به خود نمیگیرد. بسیاری میخواهند بدانند اگر فرزندشان زنده بود اکنون چگونه میخندید، اگر زنده بود چگونه حرف میزد، اگر زنده بود موهایش را میبست یا میگذاشت معوج و سرگردان بر شانههایش بریزد، اگر زنده بود پاییز را بیشتر دوست میداشت یا همچنان بهار را، اگر زنده بود…
برای من همهی اینها بوده است و نبوده است اما آنچه بیش از هر چیز خاطرم را تاریک میکند گفتوگوهاییست که با ریرا از دست دادهام. با تماشای هر غروب، با بیدار شدن ناگزیر هرروزه، با به یاد آوردن برخی کتابها و برخی فیلمها، با تکتک وقایع تلخ و شیرینی که هر روز در دنیا رخ میدهد با خودم میگویم گفتوگوی دیگری با او از من ربوده شده است. پس گاهی حدس میزنم که اگر او بود در اینباره چه میگفت اگر او بود چگونه فکر میکرد دربارهی مسایل مختلف چه احساسی داشت و اگر او بود… هیچکس این تعلیقِ بیپایان را درک نمیکند مگر عزیزی را به ظلم از دست داده باشد.
ریرا دوندهی خوبی بود و در یکی از تیمهای فوتبال در شهر ریچموندهیل بازی میکرد. اگر او را زنده میگذاشتند ورزشکار خوبی هم میشد. هر پدری برای تولد شانزده سالگی فرزندش برنامههای کوچک و بزرگی دارد. من نمیتوانم از تعلیق بیپایانِ زندگیام دریارهی ریرا چیز بیشتری بگویم. عناصر این تعلیق در ذهن من مدفون شدهاند اما از دو سال پیش گمان کردم میتوانم به یاد او در روز تولد شانزده سالگیاش در یک ماراتن شرکت کنم. او که نیست اما با دویدن با تصویر او میتوانم به هرکس که این چهره را میبیند بگویم دنیا بدون ریرا دنیای زیبایی نیست. دنیا بدون بچههایی که به ظلم کشته شدند، با موشک، با گلوله، با بمب، فرقی نمیکند، دنیای زیبایی نیست.
فردا صبح در ماراتن اتاوا به یاد دخترم ریرا میدوم و مرارتِ این دو سال تمرین بیوقفه را، رنجش را، انضباطش را، تنهاییاش را، تقدیم میکنم به او که برای من زیباترین دختر جهان بود، هست و خواهد بود. تا زندهام عاملین قتل او را نخواهم بخشید و تا زندهام قتل همسرم پریسا و دخترم ریرا را فراموش نخواهم کرد.
#دادخواهی
اینایی که امروز طالب جنگ شدن همونان که دیروز هشتگ اخراج افغانی میزدن،همونا که روایت آزار زنان رو مسخره و بولی میکردن، همونا ک پشت متجاوز تمام قد می ایستادن، همونا که ب نوزاد ۲ ماهه فلسطینی میگفتن تروریست،همونا که به زندانیان سیاسی حمله میکردن و..
اینا یه شبه تباه نشدن، تباه بودن
کشتهشدگان ایرانی، «تلفات جنگ» هستن که حتی نیازی به تسلیت گفتن ندارن. ولی سربازان آمریکایی، قهرمانانی هستند که مردم ایران تا ابد بهشون مدیونن🤦🏻
نه جمهوری اسلامی و نه رضا پهلوی ارزشی برای جان ایرانیان قائل نیستن. مردم صرفا ابزاری برای حفظ یا کسب قدرت هستن
@badkhah دقیقا مشکل همین سلطنت طلب ها هستن که شدن مثل بسیجی ها که نمیشه جلوشونم گرفت! این چه شعاریه آخه؟! آدم تا میاد امیدوار بشه اینا رو میبینه همه چی آوار میشه رو سرش!
@ladylanternn به نظرم مهمترین دلیلش این بود که مردم از انقلاب کردن می ترسیدن. نکته دیگه این بود شرایط اقتصادی اینقدر خراب نشده بود و مردم امیدی به تغییر و بهبود شرایط داشتن.
#مهسا_امینی#اعتصابات_سراسری