@nafax_ خوبه گفتید پسر وگرنه قریب به اتفاق مردان چنین قابلیتی ندارند!
در ضمن باید این رو هم در نظر گرفت که سرکوب غریزه برای طولانی مدت هم خودش باعث دگرگونی ماهیت فرد میشه...
شاید اگر حکومت هخامنشیان در زمان داریوش سوم به تحولات یونان و مقدونیه توجه بیشتری داشت و با توجه به اطلاعات در وقت طلایی اقدامات لازم را برای جلوگیری از یورش اسکندر انجام میداد آن شکست سنگین اتفاق نمیافتاد، شاید اگر سلطان محمد خوارزمشاه شناخت و تحلیل مناسب و به موقع از تحولات همسایگان شرقیش داشت ما گرفتار مصیبتهای حاصل از یورش مغول نمی شدیم، شاید اگر نادرشاه متوجه تحولات اروپا و تحرکاتشان برای سیطره بر هند بود با آن حمله به تضعیف حکومت گورکانیان در هند کمک نمی کرد که بعد تبعات قدرت گیری استعمار بریتانیا دامنگیر خودمان هم بشود، شاید اگر در فاصله حکومت زند و قاجار توجه بیشتری به تحولات اروپا و روسیه و هند وجود داشت احتمال شکست و تجزیه ایران کمتر میشد، شاید اگر حکومت قاجار و رضاشاه برآورد درست تری از تحولات جهانی در آستانه جنگ جهانی اول و دوم داشتند تصمیم گیریها و اقدامات متفاوتی اتخاذ می کردند و ... . اگر تاریخ ایران و حتی جهان را نگاه کنید یکی از دلایل مهم شکست تاریخی و سنگین(با اثری ماندگار و عمیق) تمدنها و حکومتها خاموش شدن موتور پایش است. منظورم از پایش این است که با یک پشتوانه نظری و فکری مناسب، تحولات جهان و منطقه و داخل را بصورت مستمر دنبال کرده و نسبت آنها با ایران و اهداف ما و فرصتها و تهدیدات موجود در آنها را با همان دستگاه فکری بسنجی. این پایش باید در سطوح مختلف و در موضوعات مختلفی سیاسی و نظامی و فناوری و اقتصادی و فرهنگی و ... باشد. باید با دید جامع نگر باشد و با پشتوانه فکری مناسب. دید بخشی نگر(مثلا کسانی که فقط به یک بخش و حوزه تمرکز دارند) نمی تواند به تنهایی کاری از پیش ببرد و حتی ممکن است باعث تشخیص اشتباه یا جابجایی اولویتها بشود. دید بدون پشتوانه دستگاه نظری درست یا می شود یک رصد بی خاصیت یا باعث حذف برخی چیزهای مهم و پررنگ کردن برخی چیزهای غیرمهم و در نهایت آدرس غلط می شود. این روزها که تعداد تحولات مهم و تاثیرگزار جهانی بیش از هر زمان در قبل شده واقعا ضعف در پایش را به خوبی می توان در گفتار و رفتار سیاستمداران و مسئولان و دستگاههای تصمیم گیر و حتی رسانهها و کارشناسان و فعالان در شبکههای اجتماعی ایران دید. اگر این نقص در پایش حل نشود ضربات بدی از آن خواهیم خورد. فکر نمیکنم در این وضعیت بشود به اندیشکدهها و دستگاههای دولتی و کارشناسان بخشی نگر امیدی بست، شاید باید افرادی در همین رسانههای مردمی و شبکههای اجتماعی شروع کنند بصورت دغدغه مند و خودجوش کار این پایش و ایجاد حساسیت را برعهده بگیرند.