p.s.moon

Pluviophile 🌧/ Moomoo / #psอ่านสักที

[p.s.moon @psmoon7]

“นอกจากครอบครัว สิ่งที่ทำให้ข้าพเจ้าอิ่มเอมใจก็มี หนังสือ ภูเขา และสายฝน”

[p.s.moon @psmoon7]

สิบนาทีไม่มีจริง

[Zita💘 @PastellaZita]

เจอแล้ว 5⭐️ เล่มแรกของปี เรื่องสั้นแค่หกสิบกว่าหน้า เล่าผ่านจดหมายของเพื่อนชาวเยอรมันสองคน คนนึงอยู่อเมริกา อีกคนเพิ่งกลับเยอรมันในช่วงฮิตเลอร์เรืองอำนาจเลยโดนนาซีล้างสมองจนแตกหักกับเพื่อน ประทับใจที่มันสั้นมากแต่เล่าออกมาโคตรทรงพลัง สะเทือนอารมณ์ได้โดยใช้หน้ากระดาษไม่กี่หน้า

[FKJ @Fkjmusic]

‘Changes Rising'
out tomorrow

[kiwi • 4WARD @swfstagram]

SHE’S SOOOOO 🥴🥴🥴

[The Momentum @themomentumco]

มหานครแห่งความโดดเดี่ยว ทำไมท่ามกลางคนนับล้าน เรากลับอ้างว้างเหลือเกิน

คุณเคยยืนเบียดเสียดอยู่ท่ามกลางผู้คนนับร้อยบนขบวนรถไฟฟ้าในชั่วโมงเร่งด่วน ไหล่ชนไหล่ ระยะห่างเพียงคืบ แต่กลับรู้สึกโดดเดี่ยวอย่างน่าประหลาดไหม

กรุงเทพฯ เป็นมหานครที่อัดแน่นไปด้วยประชากรเกือบ 10 ล้านคน ทว่าในความพลุกพล่านนั้น เรากลับต่างคนต่างก้มหน้ามองจอสมาร์ตโฟน ซ่อนตัวอยู่ใต้หูฟังตัดเสียงรบกวน และปล่อยให้ตัวเองไหลไปตามสายพานของชีวิตที่เร่งรีบ ความย้อนแย้งที่ตลกร้ายที่สุดของการใช้ชีวิตในเมืองหลวงแห่งนี้คือ ยิ่งเราอยู่ใกล้ชิดกันทางกายภาพมากเท่าไร เรากลับยิ่งแปลกแยกและห่างเหินกันทางความรู้สึกมากขึ้นเท่านั้น

เรย์ โอลเดนเบิร์ก (Ray Oldenburg) นักสังคมวิทยาชาวอเมริกัน เสนอแนวคิดที่เรียกว่า ‘สถานที่ที่สาม’ หรือ Third Place เพื่ออธิบายถึงความเชื่อมโยงระหว่างโครงสร้างเมืองกับสุขภาพจิต โดยอธิบายว่า ชีวิตมนุษย์ประกอบด้วยพื้นที่หลัก 3 ส่วน ได้แก่ ‘สถานที่ที่หนึ่ง’ คือบ้านหรือพื้นที่พักพิง ‘สถานที่ที่สอง’ คือที่ทำงานหรือโรงเรียน และ ‘สถานที่ที่สาม’ คือพื้นที่สาธารณะที่เป็นกลาง เข้าถึงง่าย และไม่มีกำแพงชนชั้นหรือรายได้มาขวางกั้น เช่น สวนสาธารณะใกล้บ้าน ห้องสมุดชุมชน จัตุรัสกลางเมือง หรือลานกีฬา

พื้นที่เหล่านี้เปรียบเสมือนโอเอซิสที่อนุญาตให้เราได้พักผ่อนหย่อนใจ ทักทายคนแปลกหน้า แลกเปลี่ยนบทสนทนากับเพื่อน หรือได้ใช้เวลากับครอบครัว โดยไม่ต้องรู้สึกกดดันและไม่ต้องเสียเงินสักบาท แต่เมื่อหันกลับมามองโครงสร้างเมืองที่เราอาศัยอยู่ เราจะพบความจริงที่น่าเศร้าว่า ‘สถานที่ที่สาม’ ของเรากำลังหายไป พื้นที่สาธารณะที่ควรจะเป็นสวัสดิการขั้นพื้นฐานของพลเมืองถูกกลืนกินและแทนที่ด้วย ‘พื้นที่สาธารณะจำลอง’ อย่างห้างสรรพสินค้าหรือคอมมูนิตี้มอลล์ขนาดใหญ่ ซึ่งทำให้เราเชื่อว่าเมืองนี้มีที่ให้เดินเล่นและพักผ่อนมากมาย แต่แท้จริงแล้ว มันคือพื้นที่ที่อนุญาตให้คุณมีปฏิสัมพันธ์ทางสังคมได้ ก็ต่อเมื่อคุณมีกำลังซื้อเท่านั้น

อ่านมาถึงตรงนี้หลายคนอาจตั้งคำถามว่า “สถานที่จะไปสำคัญกว่าผู้คนได้อย่างไร ในเมื่อความเหงาเป็นเรื่องของการไม่มีเพื่อน” จริงอยู่ที่ตัวตึกหรือลานปูนไม่สามารถกำหนดอารมณ์หรือสภาพจิตใจเราได้ตรงๆ แต่สิ่งสำคัญคือ ‘ฟังก์ชัน’ และสถาปัตยกรรมของพื้นที่เหล่านั้นต่างหาก ที่เป็นตัวกำหนด ‘โอกาส’ ในการเชื่อมโยงกับผู้อื่น

บางครั้งการหลุดพ้นจากความเหงา ไม่ได้แปลว่าเราต้องเดินเข้าไปทำความรู้จักคนแปลกหน้าเสมอไป บางทีเราก็แค่อยากนั่งอ่านหนังสือเงียบๆ ใต้ร่มไม้ หรือทอดสายตามองผู้คนสัญจรไปมา เพื่อให้ความรู้สึกของการได้อยู่ร่วมกับคนอื่นมาช่วยโอบอุ้มจิตใจเท่านั้น

ในรายงาน Tackling loneliness through the built environment ที่จัดทำโดยโครงการ Campaign to End Loneliness ในปี 2022 ได้สำรวจกลุ่มคนอายุ 16-24 ปี เกี่ยวกับความรู้สึกโดดเดี่ยวผ่านโครงสร้างเมืองและสิ่งแวดล้อม พบว่า พื้นที่ทางภูมิศาสตร์หรือบริบทของย่านที่แต่ละบุคคลอยู่อาศัย ส่งผลต่อความแปรปรวนของระดับความเหงาสูงถึง 5-8% โดยเฉพาะกลุ่มคนรุ่นใหม่ ที่มีเปอร์เซ็นต์การรับรู้ถึงความรู้สึกเหงาหรือโดดเดี่ยวมากกว่าผู้สูงอายุเสียอีก

ที่น่าสนใจอีกประเด็นคือ รายงานฉบับนี้ไม่พบความแตกต่างของระดับความเหงา ระหว่างผู้ที่อาศัยในเขตเมืองกับเขตชนบท นั่นหมายความว่า ต่อให้คุณจะอยู่ในมหานครที่รายล้อมไปด้วยผู้คนนับล้าน ก็ไม่ใช่คำตอบหรือทางรอดจากความโดดเดี่ยว เพราะปัญหาไม่ได้อยู่ที่การอยู่ใกล้กับคนอื่นมากแค่ไหน แต่ขึ้นอยู่กับสภาพแวดล้อมรอบตัวมากกว่าว่า พื้นที่นั้นๆ ถูกออกแบบมาเพื่อ ‘เอื้อต่อการเชื่อมโยง’ หรือ ‘ผลักไสให้โดดเดี่ยว’ ความเหงาของคนรุ่นใหม่ในวันนี้ จึงไม่ใช่เรื่องของความอ่อนแอส่วนบุคคล แต่คือผลิตผลของสิ่งแวดล้อมและผังเมือง

นอกเหนือจากการขาดแคลนพื้นที่เยียวยาจิตใจแล้ว ‘ความพลุกพล่านและวุ่นวาย’ ของมหานคร ยังเป็นอีกหนึ่งปัจจัยที่คอยทุบตีสุขภาพจิตของเราอย่างเลือดเย็น ในแต่ละวัน คนเมืองต้องเผชิญกับจังหวะชีวิตที่เร่งรีบ เสียงอึกทึกของการจราจร การเบียดเสียดแย่งชิงพื้นที่บนทางเท้าแคบๆ ไปจนถึงความกดดันจากการแข่งขันเพื่อเอาชีวิตรอด สภาพแวดล้อมที่อัดแน่นไปด้วยสิ่งเร้าอันหนักหน่วงเหล่านี้ ไม่ได้เพียงแค่ทำให้เรารู้สึกเหนื่อยล้าทางกาย หรือสร้างความหงุดหงิดใจเพียงชั่วครู่ แต่มันกำลังกัดกินเราในระดับที่ลึกลงไปกว่านั้น

ในงานวิจัย City living and urban upbringing affect neural social stress processing in humans ในปี 2011 ทดลองใช้เครื่องสแกนการทำงานของสมอง (fMRI) เพื่อสังเกตการตอบสนองของกลุ่มตัวอย่างขณะเผชิญกับความกดดันทางสังคม ผลปรากฏว่า การอาศัยอยู่ในเมืองใหญ่ ส่งผลให้สมองส่วน ‘อะมิกดาลา’ (Amygdala) ซึ่งทำหน้าที่ประมวลผลความเครียดและประเมินภัยคุกคาม ตื่นตัวและทำงานหนักกว่าคนที่อาศัยอยู่ในเขตชนบทอย่างมีนัยสำคัญ ยิ่งไปกว่านั้น ในกลุ่มตัวอย่างที่เติบโตมาในสภาพแวดล้อมของเมืองตั้งแต่เด็ก ยังพบการทำงานที่ผิดแผกไปของสมองส่วน pACC (Pregenual Anterior Cingulate Cortex) ซึ่งเป็นส่วนที่ใช้ควบคุมการทำงานของอะมิกดาลาอีกด้วย

จะเห็นได้ว่า สภาพแวดล้อมของเมืองมีอิทธิพลโดยตรงต่อการเปลี่ยนแปลงกระบวนการจัดการความเครียดในสมองของมนุษย์ เมื่อนำมาประกอบกับการขาดไร้พื้นที่สาธารณะที่ให้ทุกคนเข้าไปพักผ่อนได้ จึงไม่แปลกที่หลายคนเลือกจะอยู่บ้านแล้วเปิดทีวีนอนดูซีรีส์ในวันหยุด แทนที่จะออกไปใช้ชีวิตข้างนอก เพราะเมืองไม่ได้เอื้ออำนวยหรือช่วยให้เรารู้สึกปลอดภัยได้ขนาดนั้น ยังไม่นับรวมกับสภาพการจราจรที่ติดขัด ปัญหาฝุ่นควันมลพิษ และค่าครองชีพที่ไม่สอดคล้องกับรายได้ ที่รวมตัวกันทำร้ายชีวิตและจิตใจของเราในทุกๆ วัน

สุดท้ายแล้ว ต้นตอของความป่วยไข้ไม่ได้มาจากตัวเรา แต่ฝังรากลึกอยู่ในโครงสร้างของเมือง การเยียวยาที่ยั่งยืนจึงไม่อาจเกิดขึ้นได้จากการนั่งสมาธิหรือการพยายามคิดบวกเพียงอย่างเดียว แต่อยู่ที่การปรับเปลี่ยนเมืองให้เอื้อต่อการอยู่อาศัยในทุกมิติ

การเลือกตั้งผู้ว่าฯ กทม.ครั้งนี้ จึงไม่ใช่แค่การเข้าคูหาเพื่อเลือกนักบริหารจัดการงบประมาณ แต่มันคือการใช้สิทธิเลือก ‘ผู้กำหนดคุณภาพชีวิต’ ของพลเมือง ที่ไม่ใช่แค่การซ่อมถนนหรือลอกท่อระบายน้ำ แต่เราต้องการผู้นำที่มีวิสัยทัศน์ในการทวงคืน ‘สถานที่ที่สาม’ ให้กลับมาเป็นสวัสดิการขั้นพื้นฐาน เปลี่ยนพื้นที่รกร้างให้เป็นสวนสาธารณะ สร้างทางเท้าที่เอื้อต่อคนเดินถนน และทำให้การออกไปใช้ชีวิตนอกบ้านไม่ใช่เรื่องที่ต้องจ่ายด้วยราคาสูงลิ่ว เพื่อที่เราจะไม่ต้องรู้สึกโดดเดี่ยวและเปลี่ยวเหงาท่ามกลางคนนับล้าน

เรื่อง: กนกวรรณ เชียงตันติ์
ภาพ: ปราโมทย์ ปิ่นศรี

ที่มา:
- https://t.co/zovmvwsGiS
- https://t.co/BcMPvcyBCQ
- https://t.co/MgOo9BYmaC
- https://t.co/9h1dNwull9

#TheMomentum #Wisdom #Knowledge #UrbanLoneliness #WellBeing

[The Momentum @themomentumco]

See You โปรดไว้อาลัยและระลึกถึง เพราะการบอกลา ไม่มีวัน ‘สมบูรณ์’

จะว่าไปแล้ว นิยามที่แท้จริงของคำว่า ‘ความตาย’ คืออะไรกันนะ

คือการสูญเสีย คือการบอกลา เป็นจุดสิ้นสุดของชีวิตใครคนหนึ่ง

หรือจริงๆ แล้ว ความตายอาจเป็นเพียงวันที่ไม่มีใครจดจำเราได้อีกต่อไปแล้ว

คำถามข้างต้นถูกส่งมาพร้อมกับเมสเสจในหนังสือ See You โปรดไว้อาลัยและระลึกถึง ผลงานของโหยว ซ่านจวิน วรรณกรรมร่วมสมัยจากไต้หวันที่แปลเป็นภาษาไทยโดย ภารวิณี ยังเจริญยืนยง และจัดพิมพ์โดยสำนักพิมพ์ P.S. Publishing

หนังสือเล่มนี้เป็นเรื่องราวของเสียงคลื่น ลมทะเล การเปลี่ยนผ่านของชีวิต มิตรภาพ ความเป็น ความตาย และความเดียวดายที่ไม่มีใครสังเกตเห็น ผ่านเรื่องราวของ ‘ไล่เจี้ยนโย่ว’ และ ‘ติงอา’ สองเพื่อนซี้ที่ต่างคิดว่าตัวเองรู้จักอีกฝ่ายดีที่สุด

แต่ยิ่งอ่านไปเรื่อยๆ ก็ยิ่งพบว่า หนังสือไม่ได้กำลังพูดถึงความตายเพียงอย่างเดียว หากกำลังตั้งคำถามถึงความสัมพันธ์ของมนุษย์ ว่าแท้จริงแล้ว เราจะรู้จักใครคนหนึ่งได้ทั้งหมดจริงหรือ

เคยสังเกตกันไหม ไม่ว่าเราจะใกล้ชิดใครสักคนมากแค่ไหน บางครั้งก็ยังมีเรื่องราวที่เราไม่เคยรู้ และไม่มีวันเข้าใจเขาได้ทั้งหมด หรือบางทีอาจเป็นเพราะเพื่อน คนในครอบครัว หรือคนรัก กำลังพยายามแสดงออกว่าตัวเองเข้มแข็ง จนเมื่อเราสังเกตเห็นความผิดปกติ ทุกอย่างก็สายเกินไปเสียแล้ว

See You โปรดไว้อาลัยและระลึกถึง ชวนเราตั้งคำถามถึงความตายอีกครั้ง พร้อมโต้แย้งความคิดเดิมที่ว่า ความตายเป็นเรื่องของคนที่จากไป เพราะหนังสือเล่มนี้กลับทำให้เราเห็นว่า ความตายเป็นเรื่องของคนที่ยังอยู่มากกว่า

นวนิยายร่วมสมัยจากไต้หวันเล่มนี้ไม่ได้พยายามอธิบายความตายให้เข้าใจ แต่เลือกฉายภาพของคนเป็นที่ยังต้องใช้ชีวิตต่อไป คนที่ยังไม่ทันได้บอกรัก กล่าวคำขอโทษ หรือทำอีกหลายสิ่งที่ตั้งใจจะทำร่วมกับคนที่ล่วงหน้าไปก่อน ไปจนถึงการรับมือกับความสูญเสีย และการส่งต่อความทรงจำ เพื่อให้คนคนนั้นยังคงมีชีวิตอยู่กับเราเรื่อยไป เพราะการบอกลาไม่เคยมีวัน ‘สมบูรณ์’
.
อีกสิ่งหนึ่งที่น่าสนใจของหนังสือเล่มนี้ คือการใช้ ‘ภาษามือ’ เข้ามาเป็นองค์ประกอบสำคัญของเรื่อง เหมือนกับตอนหนึ่งในหนังสือระบุว่า

“เพราะบางคำพูดนั้น ถ้าใช้ภาษาที่เราเคยชิน มันยากที่จะถ่ายทอดออกมา”

บางครั้งมนุษย์จึงมีภาษาของตัวเองในการบอกเล่าความรู้สึก ทั้งภาษากาย สีหน้า ความเงียบ หรือแม้แต่ภาษามืออย่างในหนังสือเล่มนี้

See You โปรดไว้อาลัยและระลึกถึง จึงไม่ใช่หนังสือว่าด้วยความตาย หากเป็นหนังสือที่ว่าด้วยความรักที่ยังคงดำรงอยู่ แม้เจ้าของความรักนั้นจะไม่อยู่แล้วก็ตาม

หนังสือเล่มนี้ทำหน้าที่กับความรู้สึกของเราไม่ต่างจากเสียงคลื่นที่คอยซัดเข้าหาฝั่งครั้งแล้วครั้งเล่า ค่อยๆ พาให้เราหวนคิดถึงใครบางคนในชีวิต และตระหนักว่า บางคนแม้จะจากไปแล้ว แต่ก็ไม่เคยห่างหายไปจากความทรงจำ สิ่งนี้แหละทำให้เขายังมีชีวิตและดำรงอยู่

ท้ายที่สุด หนังสือเล่มนี้ไม่ได้สอนให้เราปล่อยวาง แต่ชวนให้เรายอมรับว่า การคิดถึงใครสักคนตลอดไป อาจไม่ใช่ความอ่อนแอ หากเป็นอีกหนึ่งรูปแบบของความรักที่ไม่มีวันสิ้นสุดต่างหาก

อ่านบทความ See You โปรดไว้อาลัยและระลึกถึง ได้ทาง https://t.co/KomgdL9cf1

#TheMomentum #LostInThought #PSPublishing #PSBook2026 #SeeYouโปรดไว้อาลัยและระลึกถึง #โหยวซ่านจวิน #ภารวิณียังเจริญยืนยง #วรรณกรรมไต้หวัน #รีวิวหนังสือ

[p.s.moon @psmoon7]

“ยิ่งชีวิตมีความสุขมากเพียงใด ตอนจบของมันจะเศร้าสร้อยมากเพียงนั้น”

เพื่อนสามคน
โตมร ศุขปรีชา เขียน
ฐาปัฐว์ กิจรุจิภาคย์ ภาพ

#psอ่านสักที

[Pobrak @pobraktur]

ผมรักลบรฮ.

[lolifroyd 💗 @_lolifroyd]

ที่มาของประโยค

“อย่าทรยสผู้หญิง โดยเฉพาะผู้หญิงที่รักคุณ เพราะเธอจะใช้ทั้งชีวิตของเธอเพื่อล้างผลาญชีวิตคุณ”

ยอมใจในความพยายามของเอมี่มาก ความพยาบาทคือของหวานสุด

[𝜗℘ @lacedli]

The kindest thing literature does is remind you that your peculiar little feelings have always existed. Someone, in some century, was equally confused by love, bored by society, tired of performing, and hungry for meaning.

[bui @Jinjinbui]

โลกงดงามของยาม The Met ข้ารักสำนักพิมพ์ bookscape แปลดี ภาษาสวย เป็นหนังสือที่เยียวยาจิตใจมาก ๆ คนที่ชอบงานศิลป์แนะนำอ่านเรื่องนี้เลย เรื่องราวชีวิตที่ถูกเล่าผ่านงานศิลปะมันกินใจสวยงามตามแบบฉบับของมัน ชอบที่ความหมายของชีวิตมันถูกเล่าผ่านงานศิลปะ อ่านแล้วรู้สึกเลยว่า นี่แหละชีวิต

[p.s.moon @psmoon7]

“… คุณเองก็รู้ว่าในชีวิตคนเรามีเรื่องราวพิลึกพิลั่นมากมาย ที่หน้าด้านหน้าทนไม่สนว่าต้องเหมือนจริง เพราะว่ามันเป็นเรื่องจริง”

ตัวละครทั้งหกตามหานักประพันธ์
Luigi Pirandello เขียน

#psอ่านสักที

[โบจัง @orchri]

ตัวเอกเป็นบรรณาธิการแผนกพจนานุกรม อยู่บ้านเช่า เลี้ยงแมวจรสีส้ม ชอบที่สุดคือตอนที่คุณยายเจ้าของบ้านเช่าบอกว่า เวลาเห็นกองหนังสือของมาจิเมะเพิ่มขึ้นแล้วอุ่นใจ เพราะถ้าจู่ๆ คนที่ชอบอ่านหนังสือหยุดซื้อหนังสือขึ้นมา แสดงว่าต้องเกิดปัญหาอะไรสักอย่างขึ้นแน่นอน แง

[Strangers in a dream .||| ☁️ @LocationUnkn0wn]

อันนี้เท่สุด คุณเจ้าของโพสต์เปิดห้องสมุดกลางตลาดไนท์เทศบาลสุรินทร์ ยืมฟรี อ่านฟรี ตอนนี้เปิดมาได้ 1 ปี 9 เดือน มีสมาชิกเกินพันแล้ว สุดยอดมากๆๆๆๆ ใครอยู่สุรินทร์แวะไปเยี่ยมเยียนห้องสมุดกันได้ค่ะ

[wheein. @dailywheein]

260619 MAMAMOO 2026 WORLD TOUR 4WARD- SEOUL WHEEIN

[마마무(MAMAMOO) @RBW_MAMAMOO]

[#마마무]

잠시 후 10시 20분
KBS '더 시즌즈-성시경의 고막남친'

오늘 밤, 같이 놀아볼까? 🎶
귀 호강할 준비 완료했다면 👂🏻✨
더 시즌즈-성시경의 고막남친 본방사수 ❕

#MAMAMOO #4WARD
#4Flowers

[MAMAMOO THAILAND (REST) @MAMAMOOTH_]

ขอเชิญชวนมูมู่ร่วมทำแบบสำรวจการจัดคอนเสิร์ต 𝐌𝐀𝐌𝐀𝐌𝐎𝐎 𝟐𝟎𝟐𝟔 𝐖𝐎𝐑𝐋𝐃 𝐓𝐎𝐔𝐑 <𝟒𝐖𝐀𝐑𝐃> 𝐢𝐧 BANGKOK หน่อยนะคะ

ขอบคุณคุณ @GadzChan ที่สร้างแบบสำรวจนี้มาก ๆ ค่ะ 🙏🏻

#มามามู #MAMAMOO

[마마무(MAMAMOO) @RBW_MAMAMOO]

[#마마무]

🎂 12TH ANNIVERSARY 🎂

어느새 열두 번째 생일을 맞은 마마무 🤍

올해는 마마무로서 다시 무무 여러분과
만날 수 있어 더욱 뜻깊은 한 해였습니다 ✨

함께한 시간만큼 앞으로의 순간들도 기대됩니다 🫶🏻
앞으로도 마마무와 함께 새로운 추억을 만들어 가요 ☺️

#MAMAMOO #무무 #MOOMOO
#12YearsWithMAMAMOO

[xionigang ✧ 🇵🇭 ✧ stream under by oneus ! @eggbyulk]

this frame is so funny bc it pretty much sums up the relationship between yongsun and loser crew