🌈| PurePreen l🌻

[monomojo @mini659363981]

คิดว่า healthy relationship คือการไม่ปล่อยให้ความน้อยใจค้างคาอยู่นานเกินไป เพราะหลายครั้งจุดจบของความสัมพันธ์ไม่ใช่เรื่องใหญ่ แต่มันคือเรื่องเล็กๆ ที่ถูกปล่อยผ่านซ้ำๆ จนไม่มีใครอยากพูดอีกแล้วอ่ะ

[อิฟเฟ่อ @eiffherz]

สนับสนุนให้ทุกคนมี อ่อม Dayสักวัน วันที่ไม่ต้องรู้สึกผิดกับการไม่ทำอะไรเลย แค่นอน กิน เล่น ไม่คุยกับใคร ไม่ออกไปไหน ไม่ต้อง Productive ไม่ต้องเร่งตัวเอง แค่พักให้เต็มที่ แล้วค่อยกลับไปใช้ชีวิตใหม่ 💫💤

[นิชาภาพ @nichapaboon]

ตอนที่รู้ว่าอยากอยู่กับคนคนนี้ไปตลอดชีวิตคือ ตอนที่เราตากผ้า แล้วเขาเดินมาช่วยตาก
ตอนที่เขาเห็นห้องเราวางของรก เขาลุกมาช่วยจัด ดูดฝุ่นให้ ในวันที่เรารู้สึกเบื่อโลกไม่อยากทำอะไร
มันคือรายละเอียดเล็กน้อยมาก อย่างช่วยตากผ้า แต่มันไม่เคยมีใครมาทำด้วย คนอื่นก็เดินผ่านไป เป็นผู้หญิงก็ตากเองสิอะไรแบบนั้น แต่เขายังเต็มใจล้างจาน เก็บอึแมว ช่วยเช็ดอ้วกแมว ในแบบที่เรารู้ว่าเขาเป็นคนใช้ได้นะจากอะไรเล็กๆแบบนี้

[AVa @AVagggf]

สำหรับผู้หญิง mindset ที่ควรได้ไปต่อตลอดกาลคือ “ผู้ชายไม่ซับซ้อน เขาแสดงออกเท่าที่เขารู้สึก” เราอย่าไปคิดแทนเขาเลยเวลาที่เขา ไม่โทร ไม่ทัก ไม่นัดเจอ เพราะเขาอาจจะบลา ๆ คือคิดง่าย ๆ ขนาดเรารักใครชอบใคร เรายังอยากที่จะคุย อยากจะใช้เวลาด้วยกันกับเขา ถ้าเขาให้ไม่ได้ก็ชัดเจนแล้ว ถ้ามี mindset นี้ได้จะตัดคนได้ง่ายมากไม่ใช่คือไม่ฝืนทำใจและแยกย้าย

[ms.valentines ₍ᵔ·͈༝·͈ᵔ₎ @itfeelstory]

เอาจริงไม่ได้อยากรวยอะไรขนาดนั้นนะ แต่อยากมีเงินมากพอที่จะซัพพอร์ทในสิ่งที่ตัวเองอยากทำได้อะ อยากใช้ชีวิตตามใจตัวเองบ้าง แค่นั้น

[𝐚𝐦𝐞𝐫𝐢𝐜𝐚𝐧𝐨 @suzu17_]

คือทุกวันนี้นั่งถามตัวเองทุกวันว่าความรู้สึกเป็นยังไง คำตอบออกมาคือความเงียบที่วิ่งวนอยู่ในสมอง ไม่รู้ว่าต้องการอะไร ไม่รู้ว่าในสิ่งที่ทำทุกวันมันดีสำหรับตัวเองพอรึยัง ไม่รู้ที่หัวเราะออกไปในแต่ละวันมันมีมวลความสุขกี่% ไม่รู้ด้วยว่าเรื่องที่รู้สึกค้างคายังอยากได้คำตอบจากมันอยู่อีกมั้ย รู้แค่ว่ากุไม่ได้เศร้าแต่ในใจกุโหว่ง ความรู้สึกมันซบเซาไม่อยากเอาอะไรอีกละ

[หวาดระแวง @LvrkPb]

หมวดนัท “เมิงใครเนี่ย” ให้คำแนะนำกับน้องผู้รอดชีวิตและฝากถึงผู้ประกอบการทุกท่าน🫡🫡

#มึงใครเนี่ย #ชายใส่ชุดทหาร #ไฟไหม้โรงเบียร์ลาดพร้าว #fyp

[𝐚𝐦𝐞𝐫𝐢𝐜𝐚𝐧𝐨 @suzu17_]

‘บอกตัวเองทุกครั้งว่าอย่าเสนอหน้ายัดเยียดตัวเองเข้าไปในชีวิตของใครอีกเลย ถ้าเค้าอยากให้อยู่เค้าจะแสดงออกว่าอยากให้อยู่ แต่ถ้าเค้าไม่ได้พึ่งพอใจจะให้อยู่เค้าก็แค่เฉยชากับการมีอยู่ของเรา’

[Sopon Supamangmee @sopons]

Mindset หนึ่งที่ทำให้ผมกลับมารักตัวเองและลุกขึ้นมาวิ่งได้แทบทุกเช้าเป็นสิ่งที่เรียบง่ายมาก
.
มันคือการขอบคุณครับ
.
ทุกเช้าที่ออกไปวิ่ง ความคิดหนึ่งที่จะเกิดขึ้นในหัวคือขอบคุณร่างกายที่ยังวิ่งได้ ยังขยับได้ ยังแข็งแรงพอจะพาตัวเองออกมาเจอเช้าแบบนี้ มันมาเงียบ ๆ ตอนเท้ากระทบพื้น ตอนลมเย็นๆ ของเช้าหลังวันฝนตกกระทบใบหน้า ตอนได้กลิ่นหญ้าที่เพิ่งถูกตัด ตอนวิ่งลอดใต้ร่มเงาของต้นไม้ที่เขียวชะอุ่ม
.
ความคิดนี้เกิดขึ้นหลังจากที่เตี่ยและแม่กลายเป็นผู้ป่วยติดเตียง ซึ่งทำให้เห็นว่าตัวผมเองก็มีโอกาสเป็นแบบเดียวกันได้ มันเป็นความโหดร้ายของโรคภัยที่เข้ามาเคาะประตูได้เสมอ
.
ในชีวิตปกติคุณมีปัญหาได้เป็นร้อยเป็นพัน ซึ่งก็ค่อยๆ แก้ไขไปได้ แต่ถ้าสุขภาพไม่ดี ปัญหาในชีวิตคุณจะเหลือแค่เรื่องเดียวเลย และถ้าพังไปแล้วก็ไม่รู้จะแก้ได้ไม่ได้
.
พอคิดได้แบบนั้น ก็เริ่มสังเกตเรื่องที่แปลกอยู่อย่างหนึ่ง คือในวันธรรมดาเราแทบไม่เคยนึกถึงร่างกายของตัวเองเลย เราใช้มันเดิน ใช้มันหยิบจับ ใช้มันพิมพ์งาน โดยไม่ต้องสั่งการทีละส่วน มันทำงานของมันไปเงียบ ๆ อยู่เบื้องหลัง เหมือนพนักงานที่ขยันจนไม่มีใครสังเกตเห็น
.
ดรูว์ เลเดอร์ (Drew Leder) แพทย์และนักปรัชญาอธิบายเรื่องนี้ไว้ในหนังสือ The Absent Body ว่าเวลาร่างกายทำงานได้ดี มันจะกลายเป็นสิ่งโปร่งใสจนเราแทบมองไม่เห็น เราไม่ได้รู้สึกถึงดวงตา แต่รู้สึกถึงภาพที่ดวงตาเห็น เราไม่ได้รู้สึกถึงขา แต่รู้สึกถึงถนนที่เท้าเราเหยียบย่ำก้าวไปข้างหน้า ร่างกายที่สมบูรณ์ดีจึงเหมือนหายตัวไปจากความรู้สึกตัวของเรา มันอยู่กับเราตลอดเวลาจนกลายเป็นเหมือนไม่มีอยู่ และจะปรากฏขึ้นมาให้รับรู้อีกครั้งก็ต่อเมื่อเริ่มทำงานผิดปกติ ตอนเจ็บ ตอนป่วย หรือตอนที่มันทำสิ่งที่เราอยากให้ทำไม่ได้
.
(ตอนที่ป่วยเป็น Flu-A ล่าสุดนี่คือชัดมาก ไข้สูงปี๊ด หัวปวดเหมือนมียักษ์ล่องหนเอามือมาบีบ ตาพร่า ลุกยังไงก็ลุกไม่ขึ้น แม้จะอยากลุกแค่ไหนก็ตาม)
.
ถ้าคิดตามนี้ ความรู้สึกขอบคุณตอนวิ่งเช้าจึงเป็นช่วงเวลาแสนพิเศษ เราได้มองเห็นร่างกายของตัวเองในขณะที่มันยังทำงานได้ดีอยู่ ไม่ต้องรอให้พังหรือทำงานบกพร่องก่อนถึงจะสังเกตเห็นหรือหันมาสนใจมอง และเมื่อมองลึกลงไปอีกนิด จะพบว่าสิ่งที่กำลังขอบคุณอยู่นั้นใหญ่กว่าแค่กล้ามเนื้อขาที่ยังมีแรงด้วย
.
“ร่างกายคือสื่อกลางที่ทำให้เรามีโลก” (our general medium for having a world) มอริส แมร์โล-ปงตี (Maurice Merleau-Ponty) นักปรัชญาชาวฝรั่งเศสเคยเขียนประโยคนี้เอาไว้
.
ประโยคสั้น ๆ ที่ฟังดูเรียบง่าย แต่พอคิดให้ดี มันเปลี่ยนวิธีที่ผมมองร่างกายของตัวเองไปเลยละครับ
.
กลิ่นหญ้าที่เพิ่งตัด ลมเย็นในตอนเช้าหลังฝนตก สีเขียวของใบไม้ ทั้งหมดนี้เกิดขึ้นผ่านร่างกายของเรา ผ่านการดมกลิ่นทางจมูก ผ่านสัมผัสทางผิวหนัง ผ่านการมองเห็นจากดวงตา ผ่านร่างกายที่ยังทำหน้าที่ของมันได้ครบถ้วน ถ้าไม่มีร่างกายที่ทำงาน ก็ไม่มีเช้าวันนั้นให้เราได้สัมผัส
.
จูเลียน แบ็กกินี (Julian Baggini) ผู้เขียน Life: A User's Manual ชวนคิดต่อจากตรงนี้ว่า แทนที่จะเอาเวลาไปครุ่นคิดกับร่างกายในแง่ของรูปลักษณ์ หน้าตาเราเป็นอย่างไร มีอะไรที่ไม่ถูกใจตรงไหน สิ่งที่ให้ความกระจ่างมากกว่าคือการหันมาใส่ใจกับประสบการณ์ที่เกิดขึ้นผ่านร่างกายจริง ๆ และความมหัศจรรย์อยู่ตรงที่เราได้พบเจอโลกทั้งใบนี้ผ่านร่างกายของเรานี่เอง
.
สิ่งที่ผมชอบในมุมมองนี้คือมันไม่ได้เรียกร้องอะไรที่ยิ่งใหญ่เลย
.
เราไม่ต้องรอพระอาทิตย์ตกที่งดงามหรือการทำอะไรสำเร็จครั้งใหญ่ ความรู้สึกแบบเดียวกันเกิดขึ้นได้จากเรื่องเล็กที่สุด การเอามือข้างหนึ่งไปแตะมืออีกข้าง ไอเย็นที่มาสัมผัสปลายจมูกตอนเช้า เสียงเท้าตัวเองบนถนนอันเงียบเชียบ “สิ่งธรรมดา” เหล่านี้คือหลักฐานว่าร่างกายกำลังทำงานได้เป็นอย่าง และกำลังส่งผ่านโลกทั้งใบมาให้เราอยู่ทุกวินาที
.
ในโลกที่เราถูกชวนให้กังวลกับร่างกายในแง่ของหน้าตาและรูปร่างอยู่ตลอด การได้กลับมารู้สึกขอบคุณร่างกายที่ยังทำงานได้ดี เป็นความรู้สึกที่ทวนกระแสอยู่สักหน่อย เพราะคนไม่น้อยเพิ่งเห็นค่าของสุขภาพก็อาจจะเป็นตอนที่ต้องเสียมันไปแล้วเท่านั้น
.
เรื่องนี้ทำให้ผมนึกถึงโพสต์หนึ่งของคุณแท็ป-รวิศ ที่เพิ่งไปตรวจร่างกายชุดใหญ่มา แล้วนั่งอ่านผลที่ออกมาว่าปกติทุกอย่างด้วยความสุขจริง ๆ เขาเขียนไว้ทำนองว่าเรามักไม่ค่อยเห็นค่าของความปกติ เพราะมัวแต่อยากได้อะไรอีกมากมาย ทั้งที่ความปกตินี่แหละคือของขวัญที่ล้ำค่าที่สุด เพราะผลตรวจที่ขึ้นว่าปกติคือใบรับรองว่าสื่อกลางที่พาเราไปพบโลกยังทำงานได้ครบถ้วนดีอยู่
.
อีกโพสต์หนึ่งที่ผมอ่านแล้วรู้สึกคล้ายกันคือของอาจารย์นพดล ร่มโพธิ์ ที่เล่าถึงการไปส่องกล้องตรวจทางเดินอาหารครั้งแรก ด้วยความกังวลแบบที่หลายคนเป็นเวลาอายุเริ่มมากขึ้น กว่าจะผ่านขั้นตอนเตรียมตัวที่ไม่สนุกมาได้ สิ่งที่รอเขาอยู่ปลายทางคือประโยคสั้น ๆ จากคุณหมอว่า “ปกติดีทุกอย่าง” ความโล่งใจในจังหวะนั้นบอกอะไรบางอย่างกับเรา ว่าคำว่าปกติที่เรามองข้ามกันอยู่ทุกวัน จริง ๆ แล้วเป็นสิ่งที่เราอยากได้ยินมากที่สุดในวันที่มันอาจจะไม่ปกติ
.
พี่แท็ปแชร์ประโยคของหนึ่งของ ท่านติช นัท ฮันห์ ที่เคยสอนเรื่องที่เข้ากันดีกับความรู้สึกนี้ ท่านบอกว่าเวลาปวดฟัน เราถึงจะรู้ว่าการไม่ปวดฟันนั้นน่ายินดีแค่ไหน แต่พอหายปวดแล้วเรากลับลืมความสุขนั้นไปสนิท
.
การไม่เจ็บไม่ปวด ไม่ป่วย ความรู้สึกอันเรียบง่ายตรงนั้นเองที่กลายเป็นความสุข
.
พอมองแบบนี้ ความคิดขอบคุณร่างกายตอนวิ่งก็เปลี่ยนความหมายไป จากการขอบคุณเครื่องยนต์ที่ยังพาเราไปไหนมาไหนได้ กลายเป็นการรู้ตัวว่าเช้าทั้งเช้า ทั้งกลิ่น ทั้งลม ทั้งสีเขียว กำลังถูกส่งมาถึงเราผ่านร่างกายนี้ และถ้าวันหนึ่งร่างกายทำงานได้ไม่เหมือนเดิม สิ่งที่หายไปจะมีมากกว่าความคล่องตัว เพราะมันคือช่องทางที่เราใช้ออกไปพบกับโลกทั้งใบ
.
- โสภณ ศุภมั่งมี

[𝐒𝐭𝐚𝐫𝐥𝐢𝐠𝐡𝐭.･☆ ⋆ @starlightnzz]

ทัศนคติและสิ่งที่เราเชื่อ คือตัวกำหนดวันทั้งวันของเราจริงๆนะ ตื่นมาตั้งจิตอธิษฐานว่าวันนี้จะเป็นวันดีๆ แล้วมันจะเป็นแบบนั้น ขอให้วันนี้ปรานีและใจดีกับทุกคนนะคะ :)

[𝐚𝐦𝐞𝐫𝐢𝐜𝐚𝐧𝐨 @suzu17_]

อาการแบบนี้กำเริบอีกแล้ว รู้สึกburnoutกับทุกอย่างไปหมด ไม่ยินดียินร้ายกับอะไร รู้สึกเนือย รู้สึกเฉยชา รู้สึกdopamineไม่หลั่ง แค่รู้ตัวว่ากุอยากอยู่เงียบๆกับตัวเอง ไม่อยากคุย ไม่อยากรับรู้อะไร ไม่อยากออกไปทำงาน ไม่อยากออกไปเจอโลกข้างนอกแค่อยากขังตัวเองไว้ในห้องสี่เหลี่ยมโง่ๆและถูกทับด้วยผ้านวมเน่าๆแบบนี้ทั้งวัน ไม่เศร้าไม่เสียใจแต่มันแค่รู้สึกโดดเดี่ยว หาทางแก้ไม่ได้นอกจากอยู่กับมันจนหลับไป

[blur @usedtobefound]

เรื่องจริงนะ ที่บอกยิ่งเป็นโสดนาน มุมมองความรักของเราก็จะลึกซึ้งขึ้นไปอีก มันก็ไม่ใช่ว่าอยู่คนเดียวแล้วไม่อยากมีใครแต่ถ้ามีแล้วมันก็ต้องดีกว่าตอนที่ไม่มี

[ธัญญ์ @t1hax_]

แอบหวังว่าจะได้เจอใครสักคนในชีวิตจริง แล้วค่อยๆ ทำความรู้จักกัน someone in real life ใครสักคนที่ชอบตอนเราหน้าสด ตอนเห็นเราทำตัวแปลกๆ ตอนที่เราไม่ได้ดูดี อยากถูกรักแบบเจ้าใจง่ายว่าเพราะเป็นเราเฉยๆเขาถึงรัก

[blur @usedtobefound]

คนเราเลิกนิสัยคิดมากหรือคิดไปก่อนไม่ได้หรอก นอกจากว่าจะเคยเกิดเหตุการณ์นั้น ๆ มาจนทำให้เรารู้วิธีรับมือกับตรงนี้ได้ดีแล้ว ถ้าสิ่งไหนที่รู้สึกว่าเรา handle ไม่ได้ ให้ปล่อยไปเป็นเรื่องของอนาคตเถอะ เพราะยังไงก็ตาม สิ่งที่จะเกิดขึ้นมันก็ยังเป็นแบบนั้นอยู่ดี

[Sim_Cin @Sim_Cin]

สำหรับเราคิดว่าช่วงเวลาที่ต้องการใครสักคนมากที่สุดคือตอนที่ป่วยแล้วต้องแอดมิท อาจจะต้องการใครสักคนมาดูแลช่วงนี้ แต่ถ้าทำเองคนเดียวได้หมด เช่น การกินข้าวคนเดียว ดูหนังคนเดียว เดินห้างคนเดียว ไปเที่ยวในไทยและต่างประเทศคนเดียวคือสบายมาก เพราะการทำอะไรทั่วไปคนเดียวคือเรามีแพลนแล้ว แต่ความเจ็บป่วยมันไม่มีใครรู้ล่วงหน้าเลยต้องการคนดูแลละมั้ง

[Sim_Cin @Sim_Cin]

มุมมองจากคนญี่ปุ่นคนหนึ่งบอกว่า

คนที่ผ่านช่วงเวลาที่ยากลำบากที่สุดในชีวิตมาได้ด้วยตัวเองโดยไม่พึ่งพาใครสักคน มันทำให้รู้สึกว่าคงจะเลิกยึดติดกับความรักหรือการแต่งงานไปเลย " การคาดหวังจากคนอื่นมีแต่จะทำให้เจ็บปวด" เพราะรู้แบบนี้เลยยิ่งรักตัวเอง ไม่สามารถอ่อนข้อให้ใครได้ และจัดการกับความเหงาด้วยตัวเองได้สบาย ถ้าต้องมาอยู่กับใครแล้วต้องเสียใจคือไม่เอาดีกว่า ช่วงเวลาที่อยู่คนเดียวต่างหากที่สงบสุขที่สุดจริง ๆ

[ตุ๊ดเถื่อน @BOHHOT]

เพื่อนฉันเลิกกับแฟนที่เขาเป็นคนดีมากๆ สนับสนุนทุกอย่างในชีวิต เข้าใจ เคารพพื้นที่ส่วนตัว เป็นลมใต้ปีกให้เสมอ ดีแบบดีมากๆ แต่เลิกกันเพราะตอนนั้นเพื่อนฉันยังเด็ก ไร้เดียงสา และยังอยากสนุกอยู่ จนถึงวันนี้ เวลาผ่านไปเกือบ8ปี มันจะเริ่มต้นคบกันใครใหม่ไม่ได้เลย เพราะคนเก่าทำมาตราฐานไว้สูงมาก นี่แหละคืออันตรายของ healthy relationshipจริงๆ

[analog @untitled_90]

ประโยคที่ว่า “ถ่ายเอาไว้ดูตอนคิดถึง” เพิ่งเข้าใจกับตัวเองตอนที่คิดถึงก็กลับไปเปิดดูจริงๆอ่ะ เป็นสิ่งเดียวที่ฮีลใจได้ดีที่สุดในตอนนั้นเลย

[Noi_Pijarana @NoiPijarana]

ถ้าคุณเหลี่ยมกับคนที่คอยซัพพอร์ตคุณ
ช่วยเหลือคุณ!!
สุดท้ายคุณก็จะไม่มีคนที่ใจดี และหวังดีกับคุณ
และคุณจะไม่เหลือเค้าคนนั้นในชีวิต
คนเราเมื่อมีโอกาสควรรักษาสัจจะ
เพราะจะทำให้ชีวิตนี้มีแต่ความเจริญ…