Tiba-tiba di jalan sepulang kerja aku teringat kebiasaanku tiap pulang ke rumah. Setelah parkir motor mengucap salam lalu memanggil ibuk yang biasanya selalu ada ketika aku pulang. Iseng aku memraktekkan moment itu lagi di jalan. Tak terasa kelopak mataku sudah banjir.
Anakku lagi jadi anak si mbak yg momong bgt. Aku sampai udah kehabisan ide buat misahin tiap si mbak mau pulang dia pasti nangis kejer nggak mau pisah. Ku antara sedih tapi capek juga pen marah udah habis energi seharian