Bir zamanlar bir his uğruna hayatımı baştan yazabilirdim,
şehirler aşabilirdim,
dünyayı karşıma alabilirdim.
Bir şarkı içimde fırtınalar estirebilirdi.
Bir cümle kalbimi yerinden oynatabilirdi.
Şimdi acılarım bile uslanmış...
Hiçbir şey beni mahvedecek kadar güzel değil.
Biz öylesine insanlar değiliz.
Kapılarımız ara ara çalınacak kapılar değil.
Netiz.
Kırık bir pencere önünde bulanık yolları gözleyemeyiz.
Uğruna savaşmaya değeriz
ve hâlâ çok sevilebilecek kadar iyiyiz.🧚🏻♀️
Ve ben,
hiçbir gürültüye tahammül edemeyen,
birinin bir şeyi bir kereden fazla söylemesine katlanamayan,
kalabalık ortamlarda bulunmak istemeyen,
ışığı sevmeyen,
adımın iki kereden fazla çağrılmasından hoşlanmayan
birine dönüştüm.