O kadar anlamlı bir gerçeğe rastladım ki "kendini hiç yorma peygamberlerin bile herkesi ikna edemediği bir dünyada hiç kimsenin rızası senin sınavın değildir." Ve şunu ekliyorum yaratılmışları razı etmek için yaratılmadık. bu çizgide yol almak huzura kapı aralamaktır.
ben daha italyaya gidicem kuzey isiklarini görücem japonyada kimono giyicem maldivlerde güneslenicem pariste tatlı bir kafede oturup fotograf cekinicem
insan bazen sadece ve sadece yalnız değilsin cümlesini duyup kocaman bir sarılma istiyor hepsi bu, çok kolay bir şey nasıl bu kadar mümkün olmuyor bilmiyorum
Güç, güçlü görünmekten ibaret değil; kendinle baş başa kaldığında gönlünün rahat olmasıdır, gece başını yastığa hiçbir şeyin ağırlığını taşımadan koyabilmektir asıl güç.
insanın celladı gerçekten kaygı ya, henüz yaşamadığın, yaşanması muhtemel belki de hiç yaşanmayacak şeyleri düşüne düşüne çürüyorsun, yaşanmamış üzüntünün üzüntüsü bile delip geçiyo
sürekli olarak birileri iyi niyetli mi yoksa kötü niyetli mi anlamak zorunda olmak..hep bir sandalyenin ucunda oturmaya benziyor artık ilişkiler, düşmek ve kalkmak arası bir yere