zor bir dönemden gecerken ve konusacak birine ihtiyac duyarken kimseyi rahatsız etmemek icin yalnız basina oturup kendi düsüncelerinle bogusmak acının cok farklı bir türü
yine uyuyamadığım döngülere girdim. halbuki sonbahar geldi diye heyecanlı olurum diyordum, şimdi suratım sirke satıyor. sabah olunca sanki hiç dinlenmemişim gibi güne başlıyorum. keşke insan bazen sadece uyuyup uyanınca her şeyin biraz olsun yerli yerine oturacağını bilebilse.