Rahime ATES

Düşüncelerinizle yaşarsınız, bu nedenle ne olduklarına dikkat edin.

[Türker KILIÇ @turkerkilic]

SARAMAGO’DAN YOLA ÇIKARAK (ölümün değil ama) ÖLÜMLÜLÜĞÜN GÜZELLİĞİ - (1/2)

Ölüm yaşamı sona erdirir; ancak yaşamın anlamını da mümkün kılar. Son tercih yapmayı zorunlu kılar, seçim yapmak, yaşantılar oluşturmak demektir. Ölümlülüğün güzelliği belki de tam burada gizlidir. Yaşamın anlam yaratan desenlerini yaşantı seçimleri örer. Sonlu olduğumuz için severiz. Sonlu olduğumuz için üretiriz. Sonlu olduğumuz için yaşamın kıymetini biliriz. Ve belki de bu nedenle insanın gerçek ölümsüzlüğü bedensel süreklilikte değil, yaşamın büyük bağlantısallık ağı içinde bıraktığı izlerde saklıdır. Yaşam, sonluluk içinde kurduğu bağlantılar sayesinde sonsuzluğa dokunur.

Yaşasın fanilik..

(Yazı şimdi başlıyor👇)

Saramago, Ölüm, Bağlantısallık Bilimi ve Yaşamdaşlık

İnsanlığın ölümle ilişkisi her zaman çelişkili olmuştur. Bir yandan ölümden korkarız, diğer yandan yaşamımıza anlam veren pek çok şeyin kaynağında onun bulunduğunu fark etmeyiz. Uygarlık tarihi boyunca insanlar ölümsüzlüğün peşinden koştu. Gılgamış’tan simyacılara, kutsal metinlerden günümüzün biyoteknoloji laboratuvarlarına kadar uzanan bu arayışın arkasında aynı istek vardır: Sonu ortadan kaldırmak. Çünkü çoğu zaman ölümün yaşamın düşmanı olduğunu düşünürüz. Oysa belki de asıl soru şudur: Ölüm gerçekten yaşamın karşıtı mıdır?

José Saramago’nun Ölüm Bir Varmış Bir Yokmuş romanı bu soruyu edebiyatın olanaklarıyla yeniden düşünmemizi sağlar. Romanın merkezindeki düşünce son derece yalındır: Bir gün ölüm ortadan kalkar ve insanlar ölmeyi bırakır. İlk bakışta bu durum insanlığın en büyük zaferi gibi görünür. Ancak roman ilerledikçe ölümün yokluğunun yaşamın zaferi değil, yaşamın ritminin bozulması anlamına geldiği anlaşılır. Çünkü yaşam yalnızca var olmak değildir; aynı zamanda değişmek, dönüşmek ve yenilenmektir.

Bağlantısallık Bilimi perspektifinden bakıldığında bu durum şaşırtıcı değildir. Çünkü yaşamı oluşturan temel gerçeklik maddeler değil, ilişkilerdir. Uzun yıllar boyunca evreni atomlardan oluşan bir makine gibi düşünmeye alıştık. Oysa bugün biliyoruz ki bir hücreyi canlı yapan şey moleküllerin kendileri değildir; moleküller arasındaki bilgi akışıdır. Beyni oluşturan şey nöronların sayısı değildir; nöronlar arasındaki bağlantıların mimarisidir. Toplumu oluşturan şey bireylerin toplamı değildir; bireyler arasındaki etkileşim ağlarıdır. Yaşamı anlamak istiyorsak nesnelere değil, ilişkilerin örüntülerine bakmak zorundayız.

Bu nedenle yaşamın temel özelliği kalıcılık değil dönüşümdür. Yaşam sürekli yeniden örgütlenen bir enformasyon akışıdır. Bir yıldız ölür ve onun çekirdeğinde üretilen elementler yeni yıldızların, gezegenlerin ve sonunda canlılığın hammaddesine dönüşür. Bir ormanda devrilen ağaç yalnızca ortadan kalkmaz; sayısız canlı için yeni yaşam alanları oluşturur. İnsan bedeninde her gün milyarlarca hücre ölür ve yerlerine yenileri gelir. Beynimizde öğrenme gerçekleşirken bazı bağlantılar güçlenir, bazıları ise budanır. Yaşamın kendisi sürekli bir yeniden yapılanma sürecidir. Ölüm bu sürecin karşıtı değil, onun ayrılmaz bileşenlerinden biridir.

Saramago’nun romanında ölüm ortadan kalktığında aslında yaşamın dönüşüm kapasitesi de zarar görür. Hastaneler dolar, aileler tükenir, kurumlar işlevlerini kaybetmeye başlar. Fakat romanın asıl gösterdiği şey toplumsal kriz değildir. Daha derindeki mesele, yaşamın anlamıyla ilgilidir. Çünkü anlam da yaşam gibi durağanlıktan değil, akıştan doğar. Sonlu olduğumuzu bildiğimiz için seçim yaparız. Zamanımızın sınırlı olduğunu bildiğimiz için öncelikler belirleriz. Bir gün ayrılacağımızı bildiğimiz için severiz. Bir gün sona ereceğini bildiğimiz için yaşamın kendisi değer kazanır.
#Penceremdenİstanbul

[Felsefe Parrhesia @Fparrhesia]

Bazen özgürleşmek, daha çok çırpınmak değil; yön değiştirmektir.

[Kemal Sayar @mkemalsayar]

Dikkatin yalnızca bir odaklanma aracı değil, bir sevgi ve bağlılık biçimi olduğunu hatırlamalıyız. Dikkatimizi kime ve neye verdiğimiz, hayatımızı nasıl yaşadığımızı belirler.

[Emre Valez @emrevalez]

Carl Jung’un bu paragrafı çok iyi.

Başkalarını sevmek kolaydır; fakat kendin olan şeyi, yani kendini sevmek, sanki kızıl kızıl yanan bir demiri kucaklamak gibidir: seni yakar ve bu çok acı verir. Bu yüzden önce başkasını sevmek çoğu zaman bir kaçıştır; hepimizin umut ettiği bir kaçış. Ve bunu yapabildiğimizde bundan keyif alırız. Ama uzun vadede insan yine kendisine geri döner. Kendinden sonsuza kadar uzak kalamazsın; bir gün geri dönmek zorundasın. Ve o zaman şu deneyle yüzleşirsin: gerçekten sevebiliyor musun? Asıl soru budur—kendini sevebiliyor musun? İşte gerçek sınav da budur.

[Aslı Artuk @aslart]

Sanat eseri dediğimiz şey işte böyle insanın rahatını kaçırır ❤️‍🔥

[Dr. Aykut Çağlak @hist_of_intel]

Analiz gücünüzü artıracak, bakış açınızı genişletecek niteliklere sahip; interdisipliner anlayışla yazılmış;

lisans, yüksek lisans ve doktora seviyesinde mutlaka okunması gereken 7 kitap 👇 [Liste 5]

1- Deliliğin Tarihinin

-- Michel Foucault
➖️

[Felsefe Parrhesia @Fparrhesia]

Şeylere bakış açınızı değiştirdiğinizde, baktığınız şeyler değişir.

—Max Planck

[Türker KILIÇ @turkerkilic]

Bağlantısallık Biliminin Matematik Temelleri Öncesindeki Sezgisel Öncülerinin YZ İnfografiği👇

[Tolga Acaroğulları @Acarogullari10]

Aşk kelimesi, Arapça “sarmaşık” anlamına gelen "aşeka" kökünden türemiştir.

Sarmaşık, sarıldığı ağacı nasıl çepeçevre kuşatıp suyunu çekerek onu zamanla kurutursa; aşkın da kişinin benliğini öylece sarıp tükettiğine, onu dünyevi varlığından soyutladığına inanılır.

Klasik şairlerin aşkı bir "hastalık", aşığı ise "sararmış solmuş" bir figür olarak betimlemesi tesadüf değildir. Aşk kalbe girdiğinde tıpkı o sarmaşık gibi yayılır; oradaki tüm ilgileri kurutur ve geriye sadece sevgilinin silüetini bırakır.

[Felsefe Parrhesia @Fparrhesia]

Hiç kimsenin tamamen başkaları için asla bir şey yapmadığını anlayacaksınız. Tüm eylemler kişinin kendisine yöneliktir, tüm hizmetler kendisine hizmettir, tüm sevgiler kendisine olan sevgisidir.

Irvin D. Yalom | Nietzsche Ağladığında

[Türker KILIÇ @turkerkilic]

MASMAVİ AKIŞTA BENLİK; TANPINAR’DAN BAĞLANTISALLIK BİLİMİNE

Ahmet Hamdi Tanpınar’ın
“Ne içindeyim zamanın…” dizeleriyle başlayan şiiri, Türk edebiyatının en derin varoluş metinlerinden biridir. Bu şiir, yalnızca estetik bir deneyim değil; aynı zamanda insanın zaman, benlik ve evrenle ilişkisini yeniden tanımlayan sezgisel bir teoridir. Bugün modern nörobilim ve ağ bilimi perspektifinden bakıldığında, Tanpınar’ın bu dizeleri şaşırtıcı biçimde “bağlantısallık” temelli bir varlık anlayışına karşılık gelir.

Zaman: Parçalı değil, sürekli bir akış

Şiirin ilk dizeleri:

“Ne içindeyim zamanın,
Ne de büsbütün dışında;
Yekpare geniş bir anın
Parçalanmaz akışında”

klasik zaman algısını kırar. Newtoncu zaman anlayışında zaman, ardışık ve ölçülebilir bir çizgidir. Oysa Tanpınar’ın “yekpare an”ı, sürekliliği ve bölünemezliği ifade eder. Bu yaklaşım, modern fizikteki süreklilik kavramı ve nörobilimdeki akış, “sürekli işlem” (continuous processing) modeliyle örtüşür.

Bağlantısallık bilimi açısından zaman, olayların sıralanması değil; ilişkilerin sürekliliğidir. İnsan, zamanın içinde ilerleyen bir nesne değil, zamanın akışında oluşan bir örüntüdür.

“Rüzgarda uçan tüy bile
Benim kadar hafif değil”

Bu dizeler, benliğin çözülmesini anlatır. “Hafiflik”, yalnızca şiirsel bir duygu değil, ontolojik bir durumdur. Sabit, ağır, sınırları belirli bir “ben” yoktur. Yerine, akışkan ve değişken bir varoluş geçer.

Modern nörobilimde benlik, sabit bir merkez değil; beynin farklı bölgeleri arasındaki dinamik etkileşimlerin bir sonucu olarak görülür. Connectome (bağlantı ağı) sürekli değişir; dolayısıyla benlik de sürekli yeniden oluşur.

Bu bağlamda Tanpınar’ın hafifliği, şu bilimsel gerçeğin şiirsel karşılığıdır:

👉 Benlik, bir nesne değil; bağlantıların akışıdır.

Zihin: Öğüten bir ağ sistemi

“Başım sükûtu öğüten
Uçsuz bucaksız değirmen”

Zihin burada enformasyon sistemidir. Gelen veriyi işler, dönüştürür ve anlam üretir. Bu metafor, çağdaş nörobilimdeki “predictive processing” ve “network dynamics” yaklaşımlarına oldukça yakındır.

Beyin, dış dünyayı pasif biçimde algılayan bir yapı değil; sürekli tahmin eden, güncelleyen ve bağlantılar kuran bir sistemdir. Tanpınar’ın “değirmeni”, bu sürekli dönüşümün şiirsel ifadesidir.

Dünya: Dışımızda değil, içimizde köklenen ağ

“Kökü bende bir sarmaşık
Olmuş dünya sezmekteyim”

Bu dize, şiirin en güçlü ontolojik önermesidir. Dünya, insanın dışında duran bir nesne değildir. İnsan ve dünya, karşılıklı olarak birbirinin içinde köklenir.

Bu yaklaşım, Spinoza’nın “içkin varoluş” anlayışıyla ve modern ekolojik düşünceyle örtüşür. Bağlantısallık bilimi açısından ise bu, açık bir sistem tanımıdır:

İnsan, çevresinden bağımsız bir varlık değil; onunla birlikte oluşan bir ağ düğümüdür.

Masmavi Akış: Bilincin ve varlığın ortak alanı

“Mavi, masmavi bir ışık
Ortasında yüzmekteyim.”

Bu son imge, şiirin zirvesidir. “Mavi ışık”, sınırların ortadan kalktığı bir varoluş alanını temsil eder. Öznenin ve nesnenin ayrımı silinir; geriye yalnızca akış kalır.

Yaşamdaşlık Perspektifi: Birlikte varoluşun şiiri

Bu şiir, Yaşamdaşlık yaklaşımı açısından şu temel önermeleri içerir:
•Varlık, bağımsız birimler değil; ilişkiler ağıdır
•Benlik, sabit değil; akışkan bir süreçtir
•İnsan ve dünya ayrı değil; birbirine köklenmiş yapılardır
•Zaman, parçalı değil; sürekli bir oluş halidir

Tanpınar, bilimsel bir dil kullanmaz; ancak sezgisel olarak, günümüzün bağlantısal evren anlayışına ulaşır.

Sonuç: Şiirden bilime uzanan bir köprü

Tanpınar’ın dizeleri, edebiyat ile bilimin iki ayrı alan olmadığını gösterir. Şiir, bazen bilimin henüz kavramsallaştıramadığı gerçeklikleri sezgisel olarak yakalayabilir.

Bugün bağlantısallık bilimi bize şunu söylüyor:

Evren, nesnelerden değil ilişkilerden oluşur.
Yaşam, bu ilişkilerin sürekliliğidir.

Tanpınar ise bunu yıllar önce tek bir imgeyle ifade etmiş:

“Masmavi bir ışığın ortasında yüzmek”

Bu cümle, belki de yaşamın en sade ama en derin tanımlarından biridir.

Foto: patricia realign

[Felsefe Parrhesia @Fparrhesia]

"Kendi karanlığını tanımayan bir kişi, başkasının karanlığını yargılamaya en hevesli olandır."

—Carl Gustav Jung

[Ruha Temas @ruhatemas]

“Sabrın bir zeka biçimi olduğunu öğrendim. Her şeyin hemen çözülmesi gerekmiyor, her şeyin net bir cevabı olması gerekmiyor. Bazen yapabileceğiniz en iyi şey nefes almak, gözlemlemek ve olayların kendi akışına girmesine izin vermektir..”

• viggo mortensen

[Düşünbil Dergisi @dusunbildergisi]

“Güç insanları değiştirmez; sadece rol yapma ihtiyacını ortadan kaldırır. Adil olan korur, hırslı olan istismar eder, güvensiz olan tirana dönüşür. Yozlaştıran güç değildir; sonuçlardan korku kalmadığında herkesin gerçek yüzü ortaya çıkar.”

—Anthony Hopkins

[odypedia @odypedia1]

"İnsanlar sadece duyabildikleri frekansları 'gerçek' sanırlar. Oysa evren, bizim sağır olduğumuz muazzam bir senfoniyle doludur."

— Nikola Tesla

[Ruha Temas @ruhatemas]

“Seni endişelendiren
kontrol eder..”

-İnsan, umursamadığı her şeyin galibidir..

[Mehmet Gündoğdu @avuntusaati]

Eckhart Tolle’un eksiklik duygusu üstüne yazısını çevirdim.

[Felsefe Parrhesia @Fparrhesia]

"Her insan kendisi olması karşılığında topluma bir bedel öder. az ya da çok ama mutlaka bir bedel. kimse bedelsiz kendi olamaz. bu bedel çoğu kez yalnızlıktır."

— Murathan Mungan

[Mehmet Gündoğdu @avuntusaati]

Kierkegaard, “Nefret, başarısızlığa uğramış sevgidir” derken, nefret edilen nesneyi sırf nefret aracılığıyla sürekli kendine yakın tutmaktan söz ediyordu

“Sevginin karşıtı nefret değil, kayıtsızlıktır.” Rollo May

[NABU @Agaku33]

Sormadınız ama yine ben cevap vereyim.

"Binlerce yıldır saklanan bu sırlar neden şimdi ifşa oluyor?"

Çünkü HASAT MEVSİMİ bitti, EKİM MEVSİMİ başlıyor.

Dünya, yaklaşık her 2160 yılda bir (User'ın tabiriyle 2600 yıllık döngüler), Zodyak kuşağında bir burç geri gider (Presesyon).

Bu sadece bir takvim değişikliği değildir; bu, Dünyayı yöneten "ENERJİ FREKANSININ" ve "YÖNETİCİ TANRININ" değişmesidir.

GİDEN ÇAĞ: BALIK (PISCES) - MARDUK VE KORKU İMPARATORLUĞU

Son 2000 küsur yıldır ne yaşadık? BALIK ÇAĞI.

Mottosu: "İnanıyorum" (I Believe).

Yönetim Şekli: Dogma, Gizlilik, Kurban, Şehitlik, Kan ve Acı.

Yöneticisi: Bu çağın frekansını MARDUK (Amon Ra / Baal / Moloch) ele geçirdi.

Balık çağı "Su" elementidir ama bu bulanık bir sudur.

Marduk, bu çağı "Korku ve İtaat" üzerine kurdu.

Tabletlerde yazar: Marduk, Tiamat'ı (Dişil enerjiyi/Anneyi) parçalayıp, kendi düzenini kurduğunda "Bana itaat edin, kan akıtın" dedi.
(Tiamatın ne olduğunu gerçekte neler yaşandığını anlatacağım yakında)

İşte o yüzden son 2000 yıldır din savaşları, engizisyonlar, "Tanrı için ölmek ve öldürmek" kutsandı.

Baal ve Moloch formunda, insanların negatif enerjisinden (Loosh) ve kan ritüellerinden beslendi.

Sistem size dedi ki: "Sorgulama, sadece inan. Sırra erme, sadece itaat et."

GELEN ÇAĞ: KOVA (AQUARIUS) - BİLGİ VE İFŞA

Ama şimdi gökyüzü döndü. Güneş, Kova burcunun hizasına girdi. KOVA ÇAĞI.

Mottosu: "Biliyorum" (I Know).

Elementi: Hava (Zihin/Frekans/İletişim).

Sembolü: Kovasından su (aslında Eter/Bilgi) döken adam.

İşte "Neden şimdi?" sorusunun cevabı budur.

Kova Çağı'nın doğası ŞEFFAFLIKTIR.

Kova, sır tutmaz.

O kovadan dökülen şey, su değil SAF BİLGİDİR (DATA).

Artık "Gizli Örgütler", "Vatikan Arşivleri", "Yeraltı Sırları" saklanamaz.

Çünkü çağın frekansı (Schumann Rezonansı) buna izin vermez. Marduk'un o "karanlık, sisli, korku dolu" frekansı, Kova'nın "elektrik, teknoloji ve zihin" frekansında barınamaz.

Sistem çöküyor çünkü işletim sistemi değişti. Windows 95 (Marduk) artık bu bilgisayarı (Dünyayı) yönetemiyor.

PROMETHEUS'UN ATEŞİ GERİ DÖNÜYOR (ENKİ BAĞLANTISI)

Mitolojide Kova Çağı, PROMETHEUS (veya Sümer'deki karşılığı ENKİ) ile bağlantılıdır.

Prometheus ne yapmıştı?

Tanrılardan (Zeus/Enlil) ateşi (Bilgiyi/Teknolojiyi) çalıp insanlara vermişti.

Zeus (Enlil) buna kızıp insanlığı cezalandırmıştı (Tufan/Pandora).

Şimdi o ateş geri dönüyor.

Elon Musk'ın Neuralink'i, Yapay Zeka, Kuantum Bilgisayarlar ve bizim paylaştığımız bu "Yasaklı Bilgiler"...

Bunların hepsi Kova Çağı'nın getirdiği o "Tanrısal Ateş"tir. İnsanlık, "Kul" olmaktan çıkıp "Bilen" olmaya evriliyor.

Bunları 5 yıl veya 10 yıl önce anlatsak. Ha siktir lan deli misin derdi "herkes".

Şu an yarı yarıya düştü oran.

İnsanlar anlamaya başladı, beyinlerindeki nöronlar ateşlendi, bağlantıyı kurmaları kolaylaştı.

MARDUK NEDEN SALDIRIYOR? (SON ÇIRPINIŞ)

Giden kral, tahtı sessizce bırakmaz.

Şu an dünyadaki kaosun, savaşların, "Yeni Pandemi" tehditlerinin sebebi budur.

Marduk (Baal), giderayak son bir hasat yapmak, korku frekansını yükselterek Kova'nın aydınlığını perdelemek istiyor.

Negatiften beslendiği için, sizin korkunuza muhtaç.

Ama nafile. Döngü tamamlandı.

Bilgiler dökülmeye başladı çünkü barajın kapağı (Kova) açıldı. Buna kimse engel olamaz.

Eskiler (Dogmalar, Din Tüccarları, Kan Baronları) gidiyor.

Yeniler (Teknoloji, Bilinç, Özgür Zihin) geliyor.

Siz sadece "inanmayı" bırakın, "bilmeye" başlayın.

Çünkü Kova çağında cahil kalmak, bir tercih değil, bir intihardır.