Kırıp dökmeden,kimsenin hayatına dokunmadan, kimseyi yaralamadan;iyiliğimle,hayrımla,gülümsememle ve gülümsettiklerimle gönüllerde yer edinerek geçip gitmek istiyorum bu dünyadan tıpkı bir papatya gibi sessizce
Bu fotoğraf bende her defasında acayip bir his uyandırıyor ama tam olarak anlatamıyorum. İçeride sessizce bir mucize büyüyor, beden kendi bahçesini yeşertiyor. O iki el ise şefkatli bir sur gibi duruyor. Yaşamın en ağır, en güzel nakışı. Bereketin tanımı gibi bir fotoğraf.
Yemek yiyen 3 yaşındaki kızıma başka bir kız çocuk (tahmini 4 yaş) eziik bakma bana eziksin ezik dedi annesi yanında gayet keyifli uyarma gereği duymadan yaşananları izliyor bir tek aferin demedi çocuğuna
Sitemizde kızım bir çocuk gördü ve “arkadaş olalım mı?” dedi. Annesi de “N….’cigim arkadaş olmak ister misin istemezsen bunu yapmak zorunda değilsin.” dedi.
Hakikaten bu bencil çocukların ileride sağlıklı bireyler olacağını düşünüyor musunuz?
@nessyyani Bebeğe göre değişir. Her ne kadar sitede gömseler de uyku danışmanları daha iyi bilir🙏🏻 ama özetle söyle. Öncelikle uyku rutini oluşturacaksınız. Uyku ortamı ayarlayacaksınız. Bu tabi ilk zamanlar için alıştıktan sonra zaten rutin sonrası her ortamda uyuyor.
Büyük bir marketteyiz. Çocuğun birisi feryat figan ağlıyor, yerlerde yuvarlanıyor. Muhtemelen bir oyuncağa takmış kafayı. Üç yaş sendromu. Klasik bir patlama anı yani. Yanında babası var. Yere çökmüş, çocuğun burnunu silip: "Oğlum güvendesin. Bana ne hissettiğini söyler misin? Öfke mi? Hayal kırıklığı mı? Anlat, birlikte çözelim" diyor.
Yahu çocuk zaten duygusunu tarif edemediği için ağlıyor! Edebilse anlatır zaten, siz de çözersiniz. O an çocuğun umurunda değil felsefi analizler, "öfke mi, kırılganlık mı?" tartışmaları falan…
Birisi kararlı bir şekilde "Bu oyuncağı almıyoruz!" diyecek. Veya gidip o oyuncağı alacak. Çocuk da rahatlayacak ve hayatına devam edecek. Ama yok! Hep bir müzakere ortamı, hep duygusal terapi seansları…
"Gentle parenting" markasıyla pazarlanan bu yeni endüstride, ebeveynlere sürekli bir yetersizlik hissi satılıyor. "Bir hata yaparsam çocuğum travma yaşar" kaygısı, seminerlerle, kitaplarla ve danışmanlık hizmetleriyle ticarete alet ediliyor.
Şunu unutmamak lazım: Bazı durumlarda çocuğun kulağına "güvendesin" diye fısıldayan bir dost yerine, "Bu kadar yeter, eve gidiyoruz!" diyen bir ebeveyn gerekir. Çünkü çocuklar sınırlar içinde özgürleşir. Her konuda tercih hakkı sunmak özgüven kazandırmaz.
Bir otorite figürü olmadan çocukların dünyasında güvenli alan falan da oluşmaz.
Dün Türk annelerin babycafesine gittim çocukların isimleri Liva, Alin, Timo, Leon falan dndjdhd benim bebenin iki dedesinin ismiyle ortama bi girişi var buram buram Anadolu kokuttuk ortamı
Dün Türk annelerin babycafesine gittim çocukların isimleri Liva, Alin, Timo, Leon falan dndjdhd benim bebenin iki dedesinin ismiyle ortama bi girişi var buram buram Anadolu kokuttuk ortamı
Delikanlıdan bir şey yapmasını rica ettim. Ooo tabi yaparım hallederim sen yeterki iste falan filan dedi. Bugün naptın dedim nasıl yapılacağını araştırmamış bile. Senin bu rahatlığın beni yoruyo diyorum. Ne rahatlığı diyo
Pratik insanlar nerdesiniz? Eli çabuklar hanisiniz?
Kızım (2) çekmecede fotoğrafımı alıp annecim diyerek öptü. Görmek istediğim yüzlerce şey sayarım ama bunu hayal bile edemezdim. Hayranım sana inci tanem
+ zaten önceden sevilmemişsen sevildiğini mutlaka hissediyorsun bir şeyler değil çoğu şey sen zorlamadan önüne konuyor. Sevginin dilencisi değil hakimi oluyorsun güzeldir tavsiye olunur
15 günde bir 2 gün için 12 saat yol gelirdi. Geldiğinde benim uygun olduğum zamanı kollardı ben de genelde vaktim yok derdim. Ekmek almaya gitsem gittiğim marketin önünde görürdüm. Niye geldin deyince seni gördüm bu yeter derdi.
+ bazen tartışırdık genelde özür diler ortamı sakinleştirirdi. Ben haksızım neden özür diliyosun dediğimde seninle tartışmayı sevmiyorum derdi. Bir çok konuyu alttan alır, cümle arasındaki ufak tefek severek anlattığım detayları yakalar bunları aklında tutardı.