مردم ما خواهان تنبیه کامل و پشیمان کنندهٔ متجاوزان هستند.
همهٔ مسئولین تا رسیدن به این هدف پشت سر رهبر و مردم خود محکم ایستاده اند.
هیچ مذاکره ای با آمریکا انجام نشده است. فیک نیوزها برای دستکاری بازارهای مالی و نفتی و فرار از باتلاقی است که امریکا و اسرائیل درآن گیر افتادهاند.
ما از دشمن غرامت خواهیم گرفت و اگر امتناع کند باندازهای که تشخیص بدهیم از اموالش برخواهیم داشت و اگر آنهم مقدور نباشد به همان اندازه از اموالش را نابود خواهیم کرد.
جنگ منطقهای هنوز در پرده اول است.
تمام کشورهایی که پیشتر وعده داده بودند در این جنگ مشارکت نکنند، عملاً به صحنهای برای عملیات و حملات تبدیل شدند.
از صبح امروز، پایگاههای آمریکا و برخی اهداف دیگر که در میان مناطق مسکونی پنهان شده بودند در هفت کشور هدف قرار گرفتند.
سرزمینهای اشغالی بدون توقف، از شمال تا جنوب، زیر ضربات مستمر قرار دارند.
شدت و گستره آتش ایران در روز نخست، بسیاری را شگفتزده کرده است.
ویژه
تحلیل رهبر معظم انقلاب از علّت نترسیدن ملّت ایران از تهدید دشمنان
به همراه بخشی از سخنرانی تاریخی شهید سلیمانی درباره سابقه درگیری آمریکا با ایران سربلند
ادامه:
https://t.co/VJgf8LhgHn
آمریکا تصمیم خود را گرفته است
بازی از مرحله تردید عبور کرده است.
مسأله این نیست که «آیا حمله میشود یا نه».
مسأله این است که دشمن میخواهد ما را در وضعیتی معلق نگه دارد؛ نه صلح، نه جنگ.
این همان چیزی است که میتوان نامش را گذاشت: استراتژی بادکنک.
بادکنکی که هر روز باد میشود، بالا میرود، سایه میاندازد، تهدید میکند… و ناگهان رها میشود.
نه میترکد، نه تمام میشود. فقط دوباره فردا تکرار میشود.
دشمن خود را محتاط نشان میدهد. میگوید ما از عواقب جنگ میترسیم. میگوید نمیدانیم چه خواهد شد. میگوید حمله نمیکنیم چون هزینهاش سنگین است.
اما همزمان، تمام آرایش نظامی و رسانهای را حفظ میکند.
بارها تو را تا لب چشمه جنگ میبرد و باز میگرداند.
هدف چیست؟
خسته کردن.
فرسوده کردن.
عادیسازی اضطراب.
در چنین شرایطی، بزرگترین عامل بازدارندگی نه سلاح است، نه موشک؛ ذهن آماده است.
ذهنی که بازی را بفهمد، نه اینکه هر بار با موج تازهای از تحلیلهای هیجانی بالا و پایین شود.
نتانیاهو تا پیش از ماجرای پیجرها و ترور سید، بیش از صد بار در سخنرانیها گفت که اسرائیل از جنگ با لبنان هراس دارد و تاب تحمل پیامدهایش را ندارد.
اما همان «هراس» تبدیل شد به عملیات.
آن تردیدهای نمایشی، بخشی از همان مهسازی ذهنی بود.
امروز آمریکاییها همان شگرد را اجرا میکنند.
تردید را به عنوان ابزار جنگی به کار گرفتهاند.
باید یک حقیقت را با خودمان روشن کنیم:
آنها تصمیم خود را گرفتهاند.
مسئلهشان «اصل درگیری» نیست؛ مسئلهشان «زمان و شرایط مطلوب» است.
اگر روی زمین، با نمایش قدرت واقعی، با هزینهسازی ملموس، با تغییر محاسبه، پشیمانشان نکنیم، عقب نمیروند.
تاریخ قدرتها ساده است: قدرت تا جایی پیش میرود که متوقفش کنند.
آیا میشود آنها را به عقب راند؟
بله.
اما نه با انتظار.
نه با تحلیلهای خنثیکننده.
نه با امید به اینکه شاید خودشان منصرف شوند.
کاری که باید بعدازظهر ۸ اکتبر انجام میشد، اگر انجام نشد، از تکلیف ما ساقط نشده است.
گذر زمان، مسئولیت را پاک نمیکند.
تعویق، جایگزین تصمیم نمیشود.
این یادداشت شعار نیست.
یک گزاره ساده است:
در بازی ارادهها، کسی که خسته شود، باخته است.
و دشمن دقیقاً روی خسته کردن ما حساب کرده است
#الله_اکبر
رهبرانقلاب: الله اكبر ملت ايران لحن و نواى خاصى دارد. چون الله اكبر پيغمبر است، الله اكبر بتشكن است،
چون به معناى ناچيز و بىمقدار داشتن بتهاى زور و زر است، چون به معناى رشادت و شجاعت يک ملّت در مقابل استكبار جهانى است.
Netanyahu is now on his way to the United States. Americans must think wisely and not allow him, through posturing, to imply before his flight that 'I want to go and teach Americans the framework of the nuclear negotiations.'
They must remain alert to the destructive role of the Zionists.
Muscat – 10 February 2026