من از آن آدمها نیستم که
با هر زخمی، پایان را باور کنند؛
گاهی مینشینم،
گاهی خسته میشوم،
اما دوباره بلند میشوم؛
چون یاد گرفتهام
قوی بودن، همیشه بلند حرف زدن نیست.
من از آن آدمها نیستم که
با هر زخمی، پایان را باور کنند؛
گاهی مینشینم،
گاهی خسته میشوم،
اما دوباره بلند میشوم؛
چون یاد گرفتهام
قوی بودن، همیشه بلند حرف زدن نیست.
برای حاشیهها و اتفاقات پیشپاافتاده، صدایشان بلند است؛ اما وقتی پای جان مردم و کودکی چهار ساله در میان است، سکوت میکنند.
این سکوت، فقط سکوت نیست؛ یک دوگانگی آشکار است. افکار عمومی آن را فراموش نمیکند...
بعضی سلبریتیها در برابر حمله دشمن به مراسم عروسی و شهادت مردم بیگناه، سکوت مطلق کردن.
همونهایی که برای کوچکترین اتفاق، فوری استوری و بیانیه میذارن!
انگار درد مردم فقط وقتی براشون مهمه که به نفعشون باشه.